toesjoeranroet.reismee.nl

Nieuwe website

Vanaf nu kunt u onze reisverhalen lezen op:

http://toesjoeranroet.jimdo.com/

We vinden het leuk als u weer met ons meereist!

2012 Augustus Mosselweekend Philippine

Mosselweekend St. Philippine 24 - 28 augustus 2012

Van vrijdag 24 augustus tot en met dinsdag 28 augustus 2012 nemen we op uitnodiging van Harry J. Wildschut deel aan het mosselweekend in St. Philippine.

We worden vrijdag tussen 11.00 en 14.00 uur verwacht in Sluiskil.

Wij gaan donderdag al op pad. We kiezen ervoor met onze Dethleffs Advantage T6951 van 8.20 (inclusief scooterrek) over Antwerpen en door de Waaslandtunnel te rijden.

Net na de middag parkeren we op de camperplaats aan de jachthaven in Sas van Gent.

Een leuke camperplaats aan de jachthaven voor twee campers. Gelukkig wordt er gedoogd, want 's avonds staan we met elf campers. Vijf campers blijken ook deelnemer aan het mosselweekend te zijn.

Sas van Gent is een leuk Zeeuws plaatsje. We slenteren door de stad, bekijken het oude postkantoor en lezen wat over de geschiedenis van de plaats. We zien vanaf een bankje op de boulevard de grote zeeschepen, die door het kanaal van Gent naar Terneuzen varen.

We genieten van de zon en zitten  tot ver in de avond buiten.

Vrijdag 24 augustus doen we nog wat inkopen en rijden dan naar Sluiskil. Daar verzamelen 40 campers op een parkeerterrein bij het informatiecentrum van de nieuw te bouwen tunnel onder de het kanaal van Gent naar Terneuzen. We worden ontvangen met koffie en wat lekkers.

Medewerkers van de bouw van de tunnel zijn aanwezig om ons te vertellen over dit grote project. We wandelen naar een uitzichtpunt m de ingang van de toekomstige tunnel te bekijken. Het uitzichtpunt is gemaakt in de vorm van een tunnelsegment. Zo krijgen we een goed beeld van hoe groot de tunnelbuis wordt.

Vanaf twee uur wordt er gestart met een camperrit door Zeeuws Vlaanderen. Elke twee minuten vertrekt een camper voor een rit van 44 km.

Wij vertrekken als negende. Via Terneuzen rijden we een stuk langs de Westerschelde. Langs de dijk is een beeldententoonstelling.

We vervolgen de reis naar Biervliet. Hier staan we even stil bij het beeld van Willem Beukelszoon, die het haring kaken heeft uitgevonden.

Langs kleine dijkjes en smalle weggetjes komen we in IJzendijke. In alle dorpjes, die we aandoen, staan we verbaasd over het aantal cafés en restaurantjes. IJzendijke spant de kroon. In 1912 was daar één café op 30 inwoners. Het gemiddelde van Zeuuws-Vlaanderen was toen 1 op 45. In onze streek kun je het woord café veranderen in kerk.

De dag eindigt in Schoondijke. Hier staan we met 38 campers op het parkeerterrein van een Technopark. Het is een proefstation voor windmolens. We zien ze in alle soorten en maten.

's Avonds genieten we van een heerlijk diner.

Zaterdag 25 augustus:

We ontdekken vandaag een ander stukje Zeeuws-Vlaanderen. Eerst bezoeken we de Groede. Jacob Cats heeft hier tijdelijk gewoond. Wie kent niet het gedicht: "Kinderen zijn hinderen ......". In de kerktuin staat een bronzen beeld van hem.

 

Daarna rijden we naar de Panoramaweg richting Breskens. Hier parkeren we de camper en maken een strandwandeling.

De dag eindigt op "De Braakman", camping en recreatiepark.

's Avonds wordt er door echte Philippiners mossels voor ons gekookt. Let wel, men spreekt hier van mossels en niet van mosselen. Na afloop van de maaltijd hebben we nog zoveel over, dat we met elkaar nog een grote pan schoongemaakte mossels over hebben. Die gaan we morgen bakken.

Deze dag ook weer: De hele dag zon en buiten. Wat wil een mens nog meer.

Zondag 26 augustus 2012:

Het heeft gestortregend vannacht en gewaaid. Ook als we om half negen opstaan, regent het nog. In de loop van de morgen klaart het gelukkig op. Wij houden rustdag. Anderen gaan 's morgens met de boswachter wandelen,of 's middags een fietstocht maken.

Wij luieren lekker. 's Middags bak ik met hulp van Bina alle mossels. Iedereen verzamelt zich in het zonnetje en bij hun eigen borreltje is er dan ook nog een mosselhapje.

Het leven is ook goed in het Zeeuwse land!

Maandag 27 augustus staat Oost-Zeeuws Vlaanderen op het programma. Vanaf de camping rijden we via Axel naar Hulst. In Hulst bezoeken we de Willibrordus basiliek, de mooiste kerk van Nederland en komen we Reynaert de Vos tegen, die hier nog steeds de passie preekt.

Via een mooie route rijden wij naar Perkpolder, waar we naast de aanlegsteiger van de voormalige pont Kruiningen - Perkpolder in de berm van de dijk parkeren. Hier overnachten we.

's Middags maken we met MPS 'De Onderneming' een rondvaart over de Westerschelde. We pikken eerst drie fietsers op, die bij de aanlegsteiger in Kruiningen op de veerpont wachten. Dan varen we richting Noordzee. Op de grote zandplaten zien we zeehonden, die genieten van de zon. Als we dichterbij varen, duiken ze allemaal de Westerschelde in. Even later komen ze op een andere zandplaat weer uit het water. Lekker poeh, denken ze.

's Avonds eten we een eenvoudige maaltijd in het cafetaria bij de parkeerplaats. We zitten tot laat buiten en kijken naar de grote containerschepen, die langs varen.

Dinsdag 28 augustus 2012:

Het mosselweekend zit erop. We nemen afscheid van de groep en gaan richting Blegny. We rijden over de zeedijk naar Walsoorden. Hier staan we even stil bij het Watersnoodmonument ter herinnering aan de ramp in 1953.

 

Dan vervolgen we de route naar het Belgische plaatsje Doel. Deze plaats moet wijken voor de uitbreiding van de haven van Antwerpen. Het is een spookstadje. Mooie bungalows zijn dichtgespijkerd. Overal is graffiti aangebracht met afbeeldingen en teksten over deze politieke beslissing. Toch zijn er nog een paar huizen bewoond. Het doet ons een beetje denken aan de aanleg van de Betuwelijn.

We verlaten het dorp en zetten de TomTom op Blegny. Daar treffen we Antonie vanmiddag. Hij komt tot zaterdag bij ons logeren. Pitti brengt hem tot daar. Zo delen we de afstand Nederland - Luxemburg.

Pitti gaat weer terug naar Luxemburg en wij rijden naar Nederland.

We maken nog een stop in Panningen bij Harold, Ans, Lois en Alec. Altijd gezellig. Op het laatste moment gebeurt er dan nog een ongelukje met Arie. Hij blijft met zijn rechterpoot in de camper ergens achter hangen. Zijn nagel is er helemaal uit en het bloedt behoorlijk.

Ans belt de dierenarts en gelukkig kunnen we gelijk komen. Haar pootje wordt verbonden en ze krijgt twee injecties.

Dan is er koffie en kletsen we gezellig bij in de heerlijke tuin.

Ans heeft een grote pan bami gekookt. We eten buiten. Om half tien zijn we dan weer lekker thuis. Voorlopig gaat de camper nu even op stal.

We zijn ons weblog aan het updaten

Lieve mensen,

We zijn ons weblog aan het updaten. Het kan zijn dat jullie daarvan mails ontvangen. Dit is niet de bedoeling, maar we kunnen deze link niet uitzetten. Excuses hiervoor.

Lieve groeten,

Piet en Elly

2012 Kroatië - Slovenië - Italië - Oostenrijk - Duitsland - Luxemburg - Leerdam

Griekenland voorjaar 2012 week 1

Vrijdag 20 april rijden we om negen uur weg uit Leerdam. We doen eerst nog wat boodschappen bij AH. Bij Acquoy kom ik tot de ontdekking, dat mijn wandelschoenen nog thuis staan. We rijden terug om ze te halen. Per slot van rekening moeten deze schoenen me eens naar Santiago brengen. We zullen dus aan elkaar moeten wennen en op den duur onafscheidelijk worden.

Het was even onzeker, of deze reis door kon gaan, omdat mijn vader steeds vaker problemen met hart en nieren krijgt. Pas gisteren, na een bezoek met mijn ouders aan het St. Antonius Ziekenhuis, hebben we de knoop doorgehakt. Er zijn op dit moment geen redenen om niet te gaan.

Om half drie zijn we bij Marie-José (moeder en schoonmoeder van Pitti en Caro). Koos gaat daar tijdens onze Turkije reis logeren. We brengen zijn mand, 25 kilo voer, borstel naar binnen. Voor Marie-José hebben we tulpen, een orchidee en bonbons meegenomen. Gipsy krijgt drie zakken hondenkoekjes. Die moet hij wel delen met Koos natuurlijk.

We kletsen even lekker bij met een bakkie koffie met cake, daarna nog een heerlijk Duits droog rood wijntje (Piet natuurkijk een cola) en dan rijden we naar Ernzen.

Ernzen is toch een beetje thuiskomen. Bijna al onze vakanties beginnen en eindigen daar.

We hebben altijd wat te kletsen. Zeker nu na hun Italië vakantie. 's Avonds gaat het regenen. We bellen nog even met mijn moeder om te horen wat de dokter over pa heeft gezegd. Gelukkig zijn er geen urgente problemen.

Zaterdag 21 april gaan Carolien en ik naar Trier. Haar laptop is kapot. We rijden naar MediaMarkt voor reparatie. Bij de servicebalie halen ze de accu eruit en stoppen hem er weer in. De leptop werkt weer. Voor alle zekerheid doet de baliemedewerker het nog eens. Nee hoor geen probleem. We kunnen de laptop weer meenemen.

We doen nog wat inkopen bij Mediamarkt. Er is een aanbieding van Nespresso. Ik kan hem niet weerstaan en koop een Nespresso de Longhi 680. Eindelijk weer echte koffie in plaats van Senseo. We zullen er alleen pas over ruim twee maanden van genieten. Nog een truitje, sandalen voor Piet, schoenen voor Antonie. We genieten van het uitje samen. Eten een heerlijke pannenkoek met ham en kaas en zijn om half vier 's middags weer in Ernzen.

De mannen en kinderen hebben zich ook vermaakt. Pitti heeft de auto uitgemest, Luc is naar zijn mémé en Willem probeert Arie te veroveren. Zij wil echter niets van hem weten.

's Avonds gaan we eten op de Gängert. Daarna pikken we nog een stukje mee van Paul!!!.

Zondag 22 april na een heerlijk ontbijt met croissantjes en een gekookt eitje rijden we om half elf in de regen weg. Na ontelbare regenbuien, twee grote hagelbuien, wat zon en 410 km later stoppen we in Dettingen unter Teck, een klein plaatsje voorbij Frankfurt. Bij een caravandealer kunnen we overnachten. Er is stroom en water. Een prima plek en inmiddels is het ook droog. Piet gaat nog wat campers kijken en ik maak de eerste sudoku, die Franka altijd voor me verzamelt.

Maandag is het gelukkig droog. In Sulzemoos (voor München) kunnen we het niet laten weer een kijkje te nemen bij 'Der Freistaat', een hele grote camperdealer met accessoire shop. We kopen een deurmat met een beer erop. Daar blijft het deze keer bij. Bij McDonald probeer ik te internetten.

Helaas, in Duitsland moet je je mobiele nummer ingeven en dan krijg je een code via sms. Buitenlandse mobiele nummers worden niet geaccepteerd. Dan maar alleen een heerlijke cappuccino.

De verdere rit genieten we van de prachtig witte sneeuwtoppen, die zich vandaag in het zonnetje koesteren. Op sommige plekken ligt zelfs nog sneeuw langs de weg.

Om drie uur zijn we bij de ACSI-camping 'Kastenhof' in St. Johann im Pongau. We maken een flinke wandeling naar het dorp, dat een behoorlijk stukje hoger ligt.

Daarna zitten we tot zes uur buiten in het zonnetje. 's Avonds voel ik iets scherps in mijn bovengebit. Toch niet weer kapot???

Dinsdag 23 april gaan we binnendoor richting A10. We genieten weer van de prachtige uitzichten.

We stellen de TomTom in op Villach en geven als nuttige plaats vandaag 'tandarts' in. Er zit inderdaad weer een scheurtje in mijn gebit en ik besluit dit in Oostenrijk te laten repareren.

We vinden al snel een tandarts. Hij belt voor ons een tandtechnisch laboratorium, waar we gelijk terecht kunnen in Landkron, vlakbij Villach. Om één uur sta ik bij de receptie. Ik word al verwacht. En dan moeten we echt wachten tot vier uur vanmiddag. We parkeren aan de overkant. De regen valt bij bakken uit de lucht. Gelukkig hebben we tijdschriften, puzzels en boeken.

Om vier uur liggen mijn tandjes klaar en kunnen we onze reis vervolgen. Het einddoel wordt vandaag Bled. Nog een tunnel, een vignet voor Slovenië kopen en oom vijf uur rijden we de camping in Bled op.

De camping is lid van de Best Deal. We betalen met ons kaartje slechts € 15,80 per nacht inclusief 16 amp. stroom en gratis wifi. Prachtig sanitair.

In drie dagen drie landen. In dit heerlijk rustige tempo zijn we over drie dagen in Turkije.

Woensdag 24 april:

We liggen nog lekker, als om half negen de telefoon gaat. Slecht nieuws, pa is gisteravond opgenomen in het St. Antonius Ziekenhuis. Maar even afwachten. We besluiten op deze camping te blijven.

We wandelen 's middags het hele meer rond. Een lekkere wandeling van 7 km. De zon schijnt en we genieten volop. We zitten tot half zes buiten in de zon.

's Avonds belt Liset en doet verslag over mijn vader. Geen direct levensgevaar, maar het levert wel spanning op. Na overleg besluiten we toch morgen de reis te vervolgen.

Week 2:  We komen steeds dichter bij Turkije

Donderdag 26 april:

We komen vandaag tot Jaric, een klein plaatsje circa 10 km van de tolweg. We parkeren naast de kerk en vragen de pastoor toestemming. Dat is geen probleem. We genieten van de zon. Vandaag 24°. We worden net als vorig jaar weer getroffen door de erfenis van de oorlog. Veel armoede en ellende. Veel huizen zijn beschoten, verbrand of overwoekerd. Daar tussen staan opgeknapte woningen. Al met al een trieste aanblik.

Vrijdag 27 april:

Vandaag staat Belgrado op het programma. In Zenum, 10 km van Belgrado is een autocamp aan de Donau. We rijden al om half acht, want het belooft vandaag erg warm te worden. Om 12 uur staan we op de camping. Stoeltjes naar buiten en genieten van de zon. We hebben nog geen Servische dinars, slechte ontvangst met de telefoon en geen internet. Toch willen we graag weten, hoe het met pa is. 's Middags fietsen we daarom naar een winkelcentrum op 4 km afstand. Eerst pin ik 1000 dinars. Haha, dat is dus € 10,-. Nog maar een keer dus een nulletje meer pinnen. In 'n klein cafeetje kunnen we internetten en de post bekijken. 's Avonds zitten we tot negen uur buiten. Het is binnen te warm. Vandaag is Joke Starrenburg jarig en heeft Cor Gersen zijn lintje gekregen. Allebei gefeliciteerd, lieve mensen. Zouden we nog meer bekenden hebben, die een lintje krijgen?? Woensdag maar eens 'Het Kontakt' digitaal lezen.

Zaterdag 27 april:

We gaan op de fiets naar Belgrado. Volgens de campingbeheerder is het 10 km. Om 10 uur vertrekken we. Het is al goed warm. We zoeken de weg naar de Donaukade. Het blijkt een hele steile afdaling met kinderkopjes te zijn. Parijs - Roubain is er niets bij. We hebben er al 8 km opzitten, als we een bord zien: fietsroute Belgrado 14.1 km.

Ok, 't is even slikken en wat verwensingen, maar we zijn nu toch op weg en de kade langs de Donau is erg gezellig. Veel wandelende en fietsende mensen. Om de 10 meter een stalletje met ijs en de zon, die steeds heter wordt.

Om 12 uur fietsen we over de brug over de Donau. We gaan met de fietslift naar beneden en vervolgen de weg langs de andere oever naar Belgrado. Inmiddels hebben we al 19 km gefietst en Belgrado is nog 3.2 km verder. Langs de kade is een groot tenniscomplex. We zien heel veel VIP-tenten en worden nieuwsgierig.

Vandaag zijn de voorrondes voor het grote ATP-tennistoernooi. Dat wordt volgend weekend hier gehouden. Jammer genoeg spelen er op dit moment geen bekende tennissers.

We gaan iets verder door een tunneltje. Het stinkt naar uitlaatgassen. Dit breekt het laatste beetje moed, dat ik nog had om verder te fietsen. Het is 28° en in het centrum zal het niet koeler zijn. We draaien om en fietsen heerlijk langs de Donau terug. Op zijn tijd een stop om wat te drinken en te eten. Om drie uur zijn we terug op de camping: 39 km op de teller. Petje af voor Piet op zijn vouwfiets.

We douchen, bekijken de route voor morgen.

Zondag 29 april:

Zeven uur op, om acht uur rijden. We volgen de autobaan richting Sofia. De weg is afwisselend prima en dan weer een lappendeken met grote gaten, die niet gestopt zijn. Na Nis houdt de tolweg op. We moeten nog 85 km over een tweebaansweg. Slechte weg. Heel veel vrachtverkeer (op zondag. we snappen er niets van) en ongeduldige zondagrijders.

Om half een staan we 350 km verder op een klein campinkje in Pirot naast een Turks restaurant.

De eigenaresse begrote ons met: 'Wie geht's? Willkommen hier. Der camping kostet € 20,--.

Ik zeg, dat dat te veel is. Zij bindt snel in. Nu moeten we € 10,- zonder douche en stroom betalen.

Dat vinden we prima. Stroom genoeg met dit prachtige weer en douchen kunnen we ook in de camper.

We laten Arie uit en lopen het terras op van het Turkse restaurant. Het zit vol met vrachtwagenchauffeurs, die ons allemaal willen vertellen, wat we moeten zien in Turkije.

Piet haalt de kaart erbij en ik kan even appen met Liset. Mijn vader is weer thuis, maar erg zwak. Aan het eind van de middag gaan we hier een Turkse thee drinken en het weblog verzenden.

Terug op de camping worden we begroet door een haan, veel kippen en een trotse pauw.

Gelukkig heeft Arie een stevige riem. Zij ligt verder wel de hele middag geobsedeerd naar de dieren te kijken.

We eten vanavond in het Turkse chauffeurscafé. We bellen met pa, liset en Ank. Morgen toch maar verder. Bulgarrije - Sofia bekijken.

Week 3: Noord Griekenland

Maandag 30 april: Koninginnedag!! We drinken vanmorgen nog koffie in het Turkse wegrestaurant. We zullen deze plaats niet gauw vergeten. Gisteravond zagen we een net geslacht lam in de tuin hangen. Het bloed liep er nog uit. De campingbeheerder ging hem in stukken snijden.

Vanmorgen staat dezelfde man met een hertje van een dag oud in zijn armen. Gevonden in het bos en hij gaat proberen het zelf groot te brengen. Wat een tegenstellingen in een en dezelfde figuur.

We hebben gisteravond besloten niet door te rijden naar Turkije, maar naar Noord Griekenland te gaan. We hadden deze alternatieve route thuis al voorbereid. Het lijkt minder ver weg dan Turkije.

Het gesprek gisteravond met Liset over de gezondheidstoestand van papa heeft de doorslag gegeven. Via skype bellen we voor we wegrijden nog met mama. Papa heeft goed geslapen, boven in zijn eigen bed.

Daarna bellen we met Pitti. Morgen 1 mei. Dat is altijd een bijzondere dag op de berg. 's Morgens met de tractor het bos in en een 1 mei-vuur en krans maken. De inwendige mens wordt ook goed gesmeerd gehouden. Traditie is, dat 's middags met elkaar wordt gegeten in de garage van Karin.

Dit jaar zijn Ans, Lois en Alec in Ernzen. Veel plezier allemaal!!

Om half tien rijden we. Het is nu al 23° en het zal vandaag 32° worden.

De grens met Bulgarije geeft geen echt oponthoud. Er staan twee Duitse auto's voor ons op weg naar Turkije. Zij worden van top tot teen gecontroleerd.

Bij de grens van Bulgarije kopen we een vignet.

We komen tot de ontdekking, dat het in Bulgarije en Griekenland een uur later is dan in Nederland.

De weg wordt steeds slechter. Piet heeft moeite de gaten te ontwijken. Daarnaast zijn we beiden alert op het inhalen van auto's achter ons en tegenliggers. In Sofia worden we voor een stoplicht belaagd door een aantal kinderen, die geld willen en proberen op de auto te klimmen. Gelukkig zijn de deuren op slot. Afschuwelijk, ze zijn niet ouder dan Pim, Bram en Rowan.

Na het passeren van de Griekse grens rijden we door Serres en staan om half vijf aan het strand in Egnatia, vlakbij Amfylon.

Vanuit onze luie stoel hebben we uitzicht op het eiland Athos met de 2033 m hoge berg Athos.

Dit eiland is alleen toegankelijk voor mannen. Zelfs voor koeien, merries en geiten is het verboden terrein. Er worden alleen kippen getolereerd, omdat de monniken hun eieren gebruiken voor het verven van de iconen. In de Griekse mythologie is de vloot van Darius erop stuk geslagen.

Helaas heeft Athos zich voor ons drie dagen lang in nevelen gehuld en hebben we geen mooie foto kunnen maken.

We settelen ons en drinken een wijntje met de Hollandse buren. 's Avonds maken we een lange strandwandeling .

Dinsdag 1 mei 2012:

Feestdag in Griekenland. We moeten nog even wennen aan de tijd. Om half tien worden we wakker.

We ontbijten in de zon. Dat zullen we gauw afleren, want het is nu al erg warm. Voor de rest van de dag prefereren we de schaduw. Toch blijk ik 's avonds verbrand.

Aan de rand van het strand staan een vijftal caravans op een afgesloten terreintje. Piet ziet, dat een mevrouw haar auto aan het wassen is en besluit te vragen, of wij onze watervoorraad kunnen bijvullen. Geen probleem, Grieken hebben geen problemen, alleen geen werk en geen geld. We geven mevrouw als dank een reep chocolade.

Om half acht worden we door de drie Griekse families uitgenodigd. Zij vertellen in gebrekkig Engels over de crisis in Griekenland. Piet moet een ouzo drinken, ik krijg een rode wijn en samen krijgen we een bord vol vlees, feta en aardappelen. Om half tien nemen we afscheid

en gaan we naar onze camper. Bijzonder, dat we altijd zulke lieve mensen tegenkomen.

Woensdag 2 mei 2012:

Door de warmte slapen we minder goed. We staan al voor acht uur 's morgens (zeven uur in Nederland) naast ons bed. We rijden tot 12 uur en zorgen dan dat we een plekje met schaduw hebben gevonden. Vandaag vinden we dat vlakbij Ormos aan het water met uitzicht op plezier- en vissersbootjes. Af en toe met de benen in het water en verder lekker luieren en lezen. Pannenkoekendag vandaag.

Donderdag 3 mei 2012:

Sarti, een lief toeristenplaatsje op het middelste schiereiland Sithonia met nog steeds uitzicht op Athos. Onderweg hebben we voor een paar dagen fruit en groenten ingeslagen. We parkeren de auto aan de rand van het dorp aan het strand. Daarna drinken we koffie bij de bakker op de hoek. Hij zegt, dat we rustig mogen blijven staan. Dat doen we dus. 's Avonds kunnen we ook na het douchen de watervoorraad aanvullen. Daarna lopen we naar het dorp. De Grieken eten 's avonds laat en het is dan ook echt gezellig aan 'de boulevard' van Sarti. De meeste terrasjes hebben wifi, dus kunnen we de post van deze week en ons weblog bekijken. De reacties zijn ook deze keer weer verrassend leuk.

Natuurlijk wisten we Gert, dat jij ook geridderd werd, maar dat konden we nog niet schrijven. We durfden zelfs geen kaart te sturen. Stel je voor, dat die te vroeg aankwam!!!

Vrijdag 4 mei 2012:

Dodenherdenking in Nederland. Hier maken de Grieken zich klaar voor de verkiezingen van zondag. We horen niet veel positieve geluiden over de toekomst van Griekenland. En ding valt wel op: veel Grieken geven de schuld aan Merkel.

Wij wandelen vanmorgen naar het dorp, kopen lekkere verse broodjes en baklava voor bij de koffie en genieten van sommige rariteiten.

Wat krimpen je kleren toch na veel wassen. Dat moet de reden zijn, dat ze zo strak zitten.

Liset en Karen waren vandaag op gesprek bij de uroloog in Nieuwegein. Nierdialyse is voorlopig nog niet aan de orde. Er komt wel een dagopname om de katheter te verwijderen. Dan weten ze ook meer over de vergrote prostaat. Liset, Anke en Karen hebben de nodige zaken in gang gezet. Meer hulp, alarmering, medicijnverstrekking voor een week. We zijn erg trots op onze meiden en Karen. Er is geen reden om terug te gaan naar Nederland. We spreken wel af, dat we terug zijn voor Karen op vakantie gaat en Liset met de bewoners een week weggaat. Eindelijk komt dan toch het vakantiegevoel.

We pikken nog een boulevardje in Sarti. Dan worden onze ogen al weer zwaar. Het komt vast van de wind en de zon.

Zaterdag 5 mei 2012:

Piet haalt heerlijke bruine broodjes. We douchen, vullen de watervoorraad gelijk weer aan en om acht uur (let wel: 7 uur Nederlandse tijd) rijden we. De meter geeft nu al 23° aan.

Om 11 uur zijn we in Thessaloniki. Met 31° lijkt het ons geen goed idee een stadswandeling te maken. We gaan door. Slaan onderweg bij de Lidl wat groenten en fruit in. We stoppen in Dion aan de voet van de Olympus, waar Zeus nu een rustig teruggetrokken bestaan leidt. Het is een religieus centrum van de Macedoniërs. Filippus II en Alexander de Grote vierden hier ook hun triomfen.

We willen het archeologisch park en het bijbehorende museum bezoeken. Helaas gaan beide om 15 uur dicht. Het is nu twee uur, dus we besluiten alleen het park te bezoeken.

Tijdens de wandeling worden we toch een beetje teleurgesteld. Na Olympia Griekenland, Efeze in Turkije en Volubius in Marokko, valt dit echt in het niet.

Om drie uur staan we weer buiten en gaan we een plekje voor vannacht zoeken. We rijden naar Litochoro, 7 km verder aan de kust.

Het hek van camping Evridiki staat open. We rijden het terrein op. De camping is nog gesloten.

De eigenaar, 93 jaar, vindt het prima, als we hier een nachtje verblijven. We zoeken een plekje dichtbij het strand. Er is zelfs elektra. Arie kan ook hier weer gewoon los. Ze laat zichzelf uit. We maken na het eten een standwandeling. Daarna ligt Arie uitgeteld op haar plaats en wij zullen het ook niet laat maken.

Zondag 6 mei 2012:

Gekookt eitje, boterhammetje, roggebroodje, koppie koffie en dan op weg naar Kato Gatzeo, 15 km onder Volos. Een ACSI-camping, want er moet gewassen worden. We rijden binnendoor. Weer vallen ons het aantal leegstaande of half afgemaakte huizen en gebouwen op. Het is een triest gezicht.

Vandaag zijn de verkiezingen in Griekenland. We merken er niets van. Overal is het stil, op de weg, in de dorpjes. Het enige leven zien we bij de vele tankstations. Om de 5 kilometer is er wel een tankstation. En de dieselprijzen variëren van € 1, 49 tot € 1.73. Waar klagen wij in Nederland over???

Om half een staan we op camping Hellas en een half uurtje later zitten we aan de lunch met een heerlijk Grieks drankje. Sommige dagen zijn echte cadeautjes. Dit is er één van!

Ruim Drie weken onderweg: Midden Griekenland Zagoria en Vikos

We genieten twee dagen van het prachtige weer. Lezen, luieren en zwemmen in de Egeïsche zee en lekker uit eten.

Dinsdag 8 mei rijden we over Karditsa en Trikala naar camping Vrachos in Kastraki.

We stoppen in Karditsa, want daar is markt.

Het is even moeilijk om de camper te parkeren, maar we vinden een plaats naast een taxistandplaats. Een taxichauffeur gebaart, dat we daar niet mogen staan. Piet negeert hem.

Als we de markt opgaan komt ons een politieagent tegemoet. Hij kijkt naar onze camper. Ik merk op, dat we misschien even moeten wachten om te zien wat hij wil, maar Piet wuift het weg.

We slenteren over de markt, kopen nog een roze schort (die was ik vergeten) en een accuoplader met een usb-aansluiting. Tot slot wat pepers, paprika's en tomaten.

Als we teruglopen zien we een groen papier tussen de ruitenwissers van de auto. Inderdaad, een bekeuring van € 40,-.

Weer geen reactie. Hij start de auto en we gaan door. Griekenland is zóóó ver weg, zegt hij.

Ik hoop, dat hij gelijk heeft.

Om drie uur zijn we op de camping. We worden onthaald met een poster van de Meteora kloosters en een Grieks snoepje. Dan vraagt mevrouw, of we bij de groep horen. Groep???? Welke groep??? Nee hoor. Wij zijn onze eigen groep en die vinden we groot genoeg.

Ik ontmoet een Nederlander. Hij blijkt de reisleider te zijn van een NKC groepsreis Griekenland Turkije. In de loop van de middag zullen er 21 campers binnenrijden.

Morgen gaan ze de Meteora kloosters bezoeken met een bus. Ik vraag of er nog plaats over is in de bus. We zouden heel graag mee willen. Hij vindt het prima en zo stappen we woensdag 9 mei om half tien in de Griekse bus. We hebben een plekje net achter de bestuurder met prachtig uitzicht op de immense rotsblokken.

We bezoeken het Metamorfosis klooster. Dit is het grootste klooster en ligt op 534 m hoog. Het heeft een prachtige kloosterkerk met een mooie kruiskoepel.

Dan brengt de bus ons naar een nonnenklooster: de Ayou Stefanou. Het is het enige klooster dat vanaf Kalambaka zichtbaar is. Het klooster is nog door enkele nonnen bewoond.

In totaal zijn er in de Meteora 21 kloosters, waarvan nog 6 bewoond.

Als afsluiting bezoeken we een workshop 'iconen maken'. Drie jonge mensen schilderen de iconen met vaste hand. Dit doen ze elke dag acht uur lang. Monnikenwerk dus.

Ik koop een boek over de Griekse mythologie in het Nederlands. Zo kan ik mijn kennis weer een beetje ophalen.

Om half twee zijn we weer op de camping. Arie is blij ons weer te zien.

's Middags krijgen we onze eerste flinke onweersbui. Daarna is het weer net zo lekker als ervoor. We eten Griekse salade met soufflaki in het restaurant.

We kletsen nog wat met de mensen van de NKC groep. Ik vertel de reisleider over het fenomeen 'groepsapp' (dank je wel, Liset) en hij probeert dit gelijk met zijn kleinkinderen uit. Een van de deelnemers is een onderwijzeres Lia van Hal uit Noordwijkerhout. Zij heeft Thijs de Groot in de klas gehad en kent Alida en Paul goed. Al met al vandaag veel leuke mensen ontmoet. Toch blij, dat wij morgen weer met z'n tweetjes verder gaan.

Donderdag 10 mei vervolgen we de binnenweg richting Ioanina. Het landschap wisselt steeds. We rijden door kleine herderdorpjes in een bergachtig en bebost landschap. Zo lijkt het Oostenrijk met glooiende heuvels, dan weer de Auvergne in Frankrijk. Het is een rijke streek met veel akkerbouw. Overal stalletjes met sinaasappels, honing, geitenkaas. Na ruim vier uur en 135 km verder stoppen we in Metsovo.

Dit kleine stadje met nog kleinere en smalle straatjes staat bekend om zijn rookkaas, pittige wijn en beeldhouw- en weefkunst. Het is moeilijk een parkeerplek te vinden. Ik vraag raad aan een politieagent en hij geeft ons toestemming op het plein te parkeren. Heerlijk in de schaduw en onder het toeziend oog van de politie.

We wandelen door het stadje, kopen een stuk rookkaas en eten een pannenkoek met giros, frites en Tzatzikisaus.

Na anderhalf uur rijden we naar het hoogste punt van de route vandaag, de pas van Katara. Alom nog dikke pakken sneeuw op de bergtoppen. Een prachtig gezicht.

Het einddoel vandaag is Monodendri, een klein plaatsje in de Zagoria. Hier begint de kloof van Vikos.

Het is eind van de middag en weer krijgen we een onweersbui. 's Avonds is het droog en lopen we naar hetAgia Paraskeviklooster. Het is een kwartiertje lopen. Het klooster ligt tegen de berg aangeplakt. Het staat al jaren leeg, maar het ziet er nog steeds bewoond uit. Het uitzicht op de kloof is adembenemend. Het maakt ook een beetje angstig. Morgen gaan we de kloof in.

Vrijdag 11 mei rijden we met de camper naar Kipi, een klein dorpje 17 km verder aan de kloof met de auto. Onderweg stoppen we bij weer zo'n mooie oude brug. Bovenop de brug komen we vier Griekse stellen tegen. Eén ervan heeft een trainingspak van Feijenoord aan. Dat kan Piet niet zomaar voorbij laten gaan. Dus foto!!

We drinken koffie op het terras van een restaurantje en vragen naar de mogelijkheden om naar Monodendri gebracht te worden. Vandaar uit is het 6 km wandelen door de kloof naar Kip. Er staat twee uur voor. Wij zullen er uiteindelijk vandaag 6 uur over doen en Kipi te voet niet bereiken.

De vriend van de serveerster brengt ons met de jeep naar Monodendri. Daar volgen we de rode stippen door de kloof naar Kipi. Het begint zwaar met afwisselend een steile afdaling over kleine en grote rotsblokken,

dan weer omhoog over een smal bospaadje met obstakels als boomwortels, stukken uitstekende rots. Na 1½ uur staan we in de bedding van de kloof. Er staat maar een klein beetje water in. We rusten een kwartiertje, eten een stukje brood en een appeltje en drinken wat. Arie drinkt van het heldere rivierwater.

Dan gaan we verder. We moeten nu klimmen over rotsblokken van 1 tot 3 meter hoog. Piet neemt Arie onder de arm, want ze vindt het doodeng. Ik kom er achter aan. Vroeger op school in de ringen kon ik al geen vogelnestje maken of op de brug mijn lichaam optillen en zwaaien. Je kunt je misschien voorstellen, hoe ik mijzelf heb overtroffen door deze hindernis van ruim 10 meter lang te nemen. Gelukkig heeft Piet het fototoestel in zijn rugzak en Arie onder zijn armen. Geen foto dus!!

Als we aan de andere kant zijn, blijkt Piet zijn shirt en broek aan beide kanten onder het bloed te zitten. We vinden echter nergens een wondje. Pas bij de volgende rust zien we Arie aan zijn pootje likken. Er blijkt een nageltje afgescheurd te zijn. Ze heeft inderdaad een keer gegild. Inmiddels zijn we 2 uur verder. We hadden eigenlijk al Kipi moeten zien. Piet stelt voor terug te gaan. Ik denk aan de rotsblokken en aan de lange steile afdaling in het begin. Nee, laten we maar even doorgaan. We zullen vast dicht bij doorgang naar Kipi zijn. We lopen nog een kwartier door. Dan neemt Piet de beslissing. We gaan terug.

Weer over de rotsblokken. Wat vaker rusten. De laatste honderden meters steil omhoog. Ik ga over mijn eigen grens en Piet heeft het niet veel beter. Hij heeft echter al een tijdje twee rugzakken en Arie aan de lijn. Wat zijn we blij, als we op een terrasje in Monodendri neerploffen en wat kouds kunnen drinken.

Haha, we hadden de camper hier vanmorgen beter kunnen laten staan. Nu moeten we weer in Kipi zien te komen. We vragen naar de bustijden. Gelukkig spreekt het meisje Engels en lacht. De bus gaat twee maal per dag. Het is nu na zessen. Morgenochtend komt er weer een bus.

Ze stelt voor iemand te zoeken, die ons naar kipi wil rijden. Het duurt even, dus eten we maar een bladerdeegkorst met kaas.

De eigenaresse van het naastgelegen hotel brengt ons in haar fourwheeldrive Suzuki naar Kipi.

Als we uitstappen komt de serveerster van het restaurant naar ons toe. Ze zijn erg bezorgd.

We knappen ons eerst even op en gaan daarna lekker bij haar op het terras een salade en gegrilde feta eten. We mogen vannacht blijven staan en krijgen ook stroom. Weer genieten we van die Griekse gastvrijheid.

Zaterdag 12 mei:

Mijn hele lichaam doet zeer. Op mijn kuiten kun je een spijker stuk slaan. Piet is een beetje stijf en Arie is weer volop in beweging. Rustdag dus stel ik voor.

Toch maken we vanmiddag weer een wandeling naar de Plakidasbrug van rond 1700. Deze brug is gebruikt voor de Tv-commercial van Audi.

We slapen nog een nachtje in Kipi. Morgen weer verder.

Morgen Moederdag. Alle keinders, denk aan moeders!Week 4 Albanie: Terug in de tijd

19 mei 2012

Zondagmorgen nemen we afscheid van Hella (serveerster Machalas), haar vriend Costa en de eigenaresse van het hotel. We rijden toch nog een keer naar Oxia, om de Vikoskloof voor een laatste maal te zien. Het blijft indrukwekkend. Onderweg komen we langs het stenen bos. Bijzonder hoe de rots in plakken is opgebouwd.

Dan gaan we richting Albanië. We nemen de grensovergang bij Melissopetra. Weer een mooie rit. Naast koeien en schapen zien we nu ook een vosje en slangen op de weg.

De Griekse douane vraagt nu voor het eerst om de papieren voor de auto. Oef, zal de bekeuring al geregistreerd staan??? Het duurt even, maar dan krijgen we de papieren terug. De Griekse douanebeambte waarschuwt ons voor de slechte weg in Albanië. Dan gaan we door naar de Albanese grens. We zijn er om 12 uur Griekse tijd. Nu moeten alle klokken weer terug, want in Albanië is het dezelfde tijd als in Nederland.

Piet rijdt de camper tot aan de kantoren. Het is ruim 30° en we weten niet hoelang het gaat duren. Ik ga eruit en neem alle papieren mee. De douane is aan de andere kant bezig een Albanese auto helemaal binnenstebuiten te keren. Dat belooft wat!!

Een kwartiertje later komt de beambte naar me toe en neemt de papieren mee. Hij gebaart me in de schaduw te gaan staan.

Even later krijg ik alles met stempels terug en kunnen we verder.

Wat een verschil met Griekenland. Over de laatste 100 km van vandaag doen we ruim drie uur.

Onderweg zien we overal kleine bunkers.Dit is een erfenis van Enver Hoxha Hij regeerde het land tussen 1944 en 1985. De dictator wantrouwde alles en iedereen. In de jaren 70 liet hij in heel Albanië 700.000 bunkers bouwen, die het land moesten beschermen tegen een mogelijke buitenlandse aanval. Nog steeds bepalen deze betonnen paddenstoelen het Albanese landschap. Ze zijn onverwoestbaar en daarom is van de nood een deugd gemaakt. Ze doen nu dienst als openbaar toilet, graanschuur, geheime ontmoetingsplaats voor verliefden en zelfs als kleine kerkjes.

Rond half drie zijn we op camping Farma Sotira in Leskovik.

We worden hartelijk verwelkomd en zoeken een plekje voor de camper. Arie mag vrij rondlopen. Wij zitten onder de luifel. Het is in de zon te warm.

In de loop van de middag komen er nog vijf Tsjechische fietsers met busbegeleiding en een Oostenrijkse camper binnen.

's Avonds drinken we voor hun camper een wijntje met het Oostenrijkse stel.

Maandag 14 mei 2012:

We gaan het weer proberen vandaag. De wegen zijn verschrikkelijk. Alles rammelt in de camper.

Hele stukken van de weg zijn verzakt of gewoon verdwenen. Piet zegt, dat dit de eerste en laatste keer Albanië is. Ik ben het vandaag met hem eens.

Onderweg staat een Albanese vrouw langs de weg. Zij steekt haar hand op. Ze wil graag naar haar kinderen in Erseke. We nemen haar mee. Ze mag voorin en ik ga naast Arie op de bank.

Ze begint in het Albanees te praten tegen Piet en houdt niet op tot we in Erseke zijn. Het is komisch, want we snappen niets van haar verhaal.

Middenin de hoofdstraat stapt ze uit. Ze wil betalen voor het meerijden. In plaats hiervan geven wij ze een reep chocola.

Ik ga geld pinnen bij de bank. In Albanië pin ik 20.000 lek: € 144,-. Wat een flappen!!!

De kaarten voor de kleinkinderen moeten ook gepost. Maar waar vind ik postzegels??? Ik kom weer de Albanese vrouw tegen, wijs op de enveloppen en zij neemt me mee naar de bank. Een gewapende bewaker laat ons binnen. Zij nemen de enveloppen aan, maar snappen er niets van. Ook in een tweede bank hetzelfde ritueel. Gelukkig spreekt daar een meisje Engels. Zo kom ik toch op het postkantoor terecht. Nieuwsgierig of ze ooit aankomen.

In een klein winkeltje kopen we het noodzakelijke en rijden dan naar camping Peschku in Hudenisht, ongeveer 7 a 8 kilometer ten noorden van Pogradec. Onderweg staan jongens met grote aquaria met paling en andere vis. A;s we vlakbij zijn, springen ze voor de auto met in de ene hand een grote paling en in de andere hand een voor ons onbekend ras vis.

Het regent nu behoorlijk. We vinden een plekje aan het meer.

Als we de stroom aansluiten blijft de koelkast op gas. We denken eerst, dat we door het schudden en rammelen op de Albanese wegen iets kapot hebben. De leptop en het scheerapparaat doen het echter wel op stroom. We houden het erop, dat net als soms in Marokko de stroomtoevoer erg wisselt.

De rest van de dag komen we de camper alleen uit om noodzakelijke dingen te doen. Het regent tot ver in de ochtend dinsdag.

Om één uur besluiten we alsnog naar Macedonië te rijden. Het is maar een goede 85 km naar Struga. Alles beter als nog een dag naar de regendruppels in het meer kijken.

We rijden langs het meer van Ohrid en gaan bij Ljubanista de grens over naar Macedonië.

Het is jammer, dat het juist vandaag moet regenen. Het meer ligt helemaal in de nevel.

Pas in Ohrid wordt het een beetje droog.

We rijden door naar camping Rino in Kalista, een klein dorpje ruim 5 km van Struga.

We zijn de enige gasten en kunnen gewoon een lekker plekje uitzoeken. Als we klaar zijn komt de beheerster een Albanese pizza brengen als welkom. Zij vertelt, dat in dit dorpje overwegend Albanezen wonen. Haar man runt de camping. Ze hebben een zoon van 17 jaar, die uitstekend Engels spreekt. 's Avonds drinken we koffie in de kleine kantine.

Woensdag 16 mei: Om half zeven worden we gewekt door de top tien van Albanië. Het harde geluid komt uit een van de huizen aan de overkant. We slapen niet veel meer. Om half negen wordt er op de camper geklopt en krijgen we koffie. Wat een luxe.

Eigenlijk wil ik graag het bed verschonen en we hebben nogal wat was. Ik vraag, of er een mogelijkheid is om te wassen. De beheerder zegt, dat ik alles in een mand moet doen en bij hem kan brengen. Graag dus. Als we alles hebben afgegeven gaan de wandelschoenen aan.

We wandelen langs het meer naar Struga. Eindelijk weer een flauw zonnetje.

Als we in Struga de weg naar het centrum vragen, krijgen we een lift van een meneer.

We slenteren lekker door het stadje, kopen voor Bram en Antonie een voetbalshirt van Macedonië.

We eten een donner kebab en een sorbet toe, posten de kaart voor Pitti's verjaardag en om twee uur beginnen we aan de terugweg. Het is nu weer lekker warm. Al gauw stopt een taxi naast ons en biedt aan ons voor € 1,65 naar Kalista te brengen. Dat laten we ons geen twee keer zeggen.

De rest van de dag zitten we lekker buiten, Piet maakt de camper schoon en ik vermaak me met een spelletje.

Onverwachts staat er een hondje voor de camperdeur. Net iets groter als Arie. Wonder boven wonder vindt Arie het fantastisch. De twee rennen over het grasveldje, lopen het meer in en rollen over elkaar heen.

Het hondje is van de vader van de eigenaar. Hij nodigt ons uit voor een kopje koffie.

Hij spreekt heel goed Duits. Later vertelt hij, dat hij homeopathisch arts is en 30 jaar in Duitsland een praktijk heeft gehad. We praten over de economie in het land. In dit dorp staan bij alle huizen leeg. Mensen zijn naar het buitenland vertrokken om te werken. In Macedonië is geen werk. Hij wijst twee grote huizen aan de overkant aan. Beide huizen zijn van zijn broers, die ook in Duitsland werken en drie weken per jaar naar huis komen. De jongeren hebben helemaal geen kans op werk.

De campingeigenaar was vrachtwagenchauffeur. Hij was drie maanden achter elkaar van huis, reed door heel Europa. Salaris € 250,- per maand. Hij is ermee gestopt en probeert nu met de camping en restaurant het hoofd boven water te houden.

Om zes uur worden we weer verrast, nu met twee stukken karper, op de traditionele Albanese wijze gebakken. Wat zijn we hier verwend. Deze mensen zijn zo gastvrij. 's Avonds gaat het regenen.

Als we donderdag wakker worden stortregent het. We nemen afscheid van de familie. We gaan terug naar Albanië. We rijden over Pirenjas en Elbasan naar Tirana. Overal langs de weg liggen waterslangen, die een grote straal water omhoog spuiten. Het zijn autowasplaatsen. Mensen doen van alles om wat te verdienen.

Bij Elbasan gaan we echt de bergen in. We stijgen met 25%. Jammer genoeg regent het nog steeds. De wolken hagen in het dal en het duurt niet lang, of wij rijden ook in de mist.

Langs de kant van de weg staan stalletjes met kersen, pruimen en aardappelen. De mensen staan onder een parapluutje toch in de regen. Hun ezeltjes grazen in de berm. Het is hierboven 9°. Geen pretje om dan wat te verdienen.

Als we Tirana binnenrijden wordt het eindelijk droog. Gelukkig, want het is een kunststuk om door deze stad te rijden. Auto's, bromfietsen, scooters halen elkaar aan alle kanten in. Daarbij wordt flink getoeterd. Bij elk stoplicht wordt gebedeld. Gehandicapten rijden zelfs in hun rolstoel tussen de optrekkende auto's.

Naast ons rijdt een man in een Suzuki. Hij draait zijn raampje open en zegt in het Engels, dat hij de camper wil kopen. Wat moet hij kosten. Ik lach en zeg, dat hij niet te koop is. Dan gaat hij voor ons rijden, remt en zet de alarmlichten aan. Wij kunnen niet anders als stoppen. Ik draai mijn raampje open. Hij vraagt, waar we heen moeten. Ik vertel hem dat we op weg zijn naar Shkoder.

OK, zegt hij, rijdt maar achter me aan. Ik zal jullie een kortere weg wijzen. Je bent dan binnen 10 minuten Tirana uit. Hij ziet mijn twijfel en vertelt, dat hij Amerikaan is en hier werkt. Ik hoef niet bang te zijn.

We rijden achter hem aan door een wijk, waar iedereen op straat van alles koopt en verkoopt. Het krioelt van de mensen, maar ook honden, die uit het vuilnis op de grond nog iets eetbaars zoeken.

Na 10 minuten rijden we inderdaad weer in een open landschap. Het is nu nog 90 km over de grote weg. We bedanken hem en vervolgen onze weg.

Langs de kant zien we nu eerst tientallen meubelzaken. Bij sommige winkels staan de meubels gewoon buiten uitgestald, of de winkel heeft geen ramen. Daarna komen de talloze kraampjes van de slagers. Er wordt geslacht en gelijk verkocht. Als laatste zien we kinderen, die konijnen aan hun oren omhoog tillen om te verkopen. Brrrr.

We zijn blij, als we op de camping zijn. De camping is van een Nederlands echtpaar, die hier al 18 jaar ontwikkelingswerk doet. Het is de moeite waard om even op hun website te kijken.

http://www.camping-albania.eu/index.php/newlanguage=nl - 32k -

We zoeken een plekje en zetten de stoeltjes buiten. Het is weer zonnig en warm. We eten 's avonds in het restaurant.

Vrijdag wandelen we naar het dorp. Iedereen groet en lacht. Verder rust-, lees-, spelletjesdag.

Zaterdag 19 mei 2012:

We plakken er nog een dagje aan vast. Ik wil het weblog van deze week op internet zetten en naar Nederland en Luxemburg bellen. Vanavond is ook de finale Champions League tussen Bayern München en Celtic. Die wil Piet natuurlijk niet missen.

Vanmorgen pakken we de fiets en rijden naar Bushat, een dorpje met een supermarkt op 8 km van de camping. We kopen groenten en fruit en een wit brood. Bruin brood kent men hier niet.

Om twaalf uur zijn we terug op de camping. Vanmiddag lekker in de zon.

Morgen gaan we naar Ulcinj in Montenegro.

Week 5: Albanie Montenegro Kroatie

Zondag 20 mei 2012:

We hebben gisteravond de fototentoonstelling van Heleen en Dick Wesselingh bekeken. Vanaf 1994 zetten zij zich in voor de armen in Albanië. Zij hebben al heel wat projecten begeleid. In 2011 heeft omroep MAX hun financieel gesteund met het opzetten en inrichten van een kraamkliniek.

Wij hebben nog steeds een aantal mobieltjes, een scheerapparaat en oortjes in de camper. We besluiten ze hier achter te laten. De familie heeft er vast een goede bestemming voor.

Als dank bakt Dick voor ons een bruin en een wit brood. De hele morgen genieten van de geur van vers gebakken brood in de camper.

We rijden langs de plaats Skhöder en komen dan voorbij Muriqan bij de grenspost naar Montenegro.

Het is ruim 30°. De douaneformaliteiten duren niet lang. In 10 minuten zijn we over beide grenzen.

Dan begint de ellende. Wij rijden vijf lange kilometers over gravel. Aan alle kanten stuiven de personenauto's ons voorbij. We happen stof. Eindelijk na een half uur komt er weer een beetje weg.

Om kwart voor twee zijn we op de camping in Ulcinj: 65 km gereden in 3½ uur.

We staan weer aan zee. Na het eten wandelen we lekker met Arie langs het strand. Daarna luieren we de verder dag. We zijn allebei moe. Piet van het ingespannen rijden (zijn armen trillen af ten toe nog) en ik van het meekijken.

Maandag 21 mei:

We gaan op de fiets naar Ulcinj. Het is een leuke oude badplaats. De hoofdstraat loopt behoorlijk omhoog. We stallen onze fietsen bij een bloemenwinkel en lopen verder.

Piet koopt een leuke korte broek. We genieten weer van een ijsje. Dan moeten we nog een paar boodschappen doen. De (kleine) supermarktjes hier zijn binnen allemaal slecht verlicht. Het fruit zouden wij in Nederland uit de winkel halen. Verlept en verkleurd. Groente is er bijna niet. Wat wortelen en soms sla. Vlees is er vaak verpakt, dus dat is het gemakkelijkst om te kopen.

Ik doe er drie winkels over om redelijk verse sla, tomaten, komkommer en aubergines te kopen.

We fietsen een andere weg terug en komen ook op een grindweg terecht. We halen Arie uit zijn bakje. Dat fietst beter en het beest wordt niet helemaal door elkaar geschud.

's Middags trekt de lucht helemaal dicht en 's nachts hebben we noodweer. Het stormt en onweert.

Dinsdag gaan we naar de baai van Kotor. We maken een prachtige tocht langs de kust van de Adriatische zee. We steken met de ferry het meer over naar camping Zlovoski in Belija.

Als ik een plekje zoek begint het te stortregenen. We wachten ruim een kwartier voor we weer naar buiten kunnen. Het voordeel is, dat we nu goed kunnen zien, waar we niet moeten gaan staan.

We zetten de camper gewoon op het pad. Als het droog is gaan we naar het dorp.

In de haven ligt een groot booreiland.

Verder stelt het dorpje niet veel voor. We zoeken een restaurantje om vanavond iets te eten. Al snel blijkt, dat het seizoen hier pas in juni begint. Alles is nog dicht. We vinden zegge en schrijven één restaurant, dat open is. Er zitten drie mannen over een bouwtekening gebogen. Verder is het restaurant op een hond en drie katten na leeg.

We worden zo hartelijk ontvangen, dat we toch maar de gok nemen om iets te bestellen. Goede keus. We hebben heerlijk gegeten.

Woensdag 23 mei rijden we de andere kant van het meer naar Kotor. Het is hier overal zo mooi. We kunnen bij elke bocht wel stoppen om een foto te maken.

Kotor is een oude havenstad. De oude stad wordt omringd door een vestingmuur en staat op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO.

Het is een van de belangrijkste toeristische trekpleisters van Montenegro. Er loopt een weg naar boven, de zogenoemde "ladder", met tientallen haarspeldbochten die een duizelingwekkend uitzicht op de stad en de baai biedt. Op deze berg is de San Giovanni-vesting.

Wij slenteren door het oude stadsgedeelte met zijn talloze kerken en paleizen. Buiten de stadsmuren in de haven liggen drie grote cruise schepen.

Na de middag gaan we richting Dubrovnik. We stoppen bij camping Kate in Mlni. Hier zijn we vorig jaar ook geweest. Het is een lief klein campinkje met een vriendelijke eigenaar.

De camping is vol, maar hij herkent ons en voor een nachtje mogen we vlakbij de ingang staan.

Er is internet en zo kunnen we ook het verslag lezen van het bezoek van pa aan het ziekenhuis.

We worden er niet veel wijzer van. De volgende afspraak is op 14 juni. Wellicht weten we dan iets meer.

Donderdag staat Split op het programma. De weg er naar toe is prachtig. Deze kust met alle eilandjes is zo schilderachtig. Gelukkig is het vandaag weer mooi weer. Een blauwe hemel en rond de 26°.

We rijden naar camping Split in Sobrec, 4 km van Split. Weer vinden we een plekje aan de zee.

Stoelen en tafel naar buiten. Luifel uit en zitten. Niet voor lang, want de lucht boven ons wordt steeds zwarter. Er volgt een zware onweersbui. Daarna knapt het weer op en zitten we nog lekker buiten.

Vrijdag 25 mei:

We gaan met de camper naar Split en parkeren bij de haven. Van daar lopen we zo naar de oude stad. Je kunt niet verkeerd lopen, want langs de weg staan de souvenirkraampjes zij aan zij. Lavendelzakjes, voetbalshirts, petten, honing, poppetjes, sleutelhangers, maar ook kraampjes met kersen en aardbeien.

We lopen kris kras door de oude stad, bekijken een paar kerken. We merken, dat we een beetje verzadigd zijn en weinig meer opnemen. Het wordt tijd, dat we weer eens wat anders als een stad zien.

We rijden na de middag uit Split. Om drie uur zijn we bij de watervallen in Krka. We parkeren de auto en lopen naar de ingang. Er gaat een bus naar de watervallen. Helaas mag Arie er niet in. We lopen dus 985 meter steil naar beneden over een grindpad. Deze wandeling wordt wel beloond, want de watervallen zijn prachtig. Niet zo spectaculair als die in Ouzoud in Marokko, maar het is heerlijk om hier te wandelen en het lawaai van het vallende water te horen.

We denken nog maar even niet aan de terugweg: weer 895 meter steil omhoog.

Als we teruglopen en bij het busstation zijn, besluiten we toch te proberen in de bus te komen.

Gelukkig is het een grote bus en gaan de deuren in het midden ook open. Ik pak Arie op en stap in.

Zo genieten we op de weg met haarspeldbochten naar boven nog even van het uitzicht op de watervallen.

Om zeven uur zitten we moe met een lekker koud biertje en wijntje in het avondzonnetje voor de camper op camping Marina in Lozovac.

Vandaag 8.30 uur: lekker ontbijtje, boterhammetje met een gekookt eitje, kopje thee en..... al buiten in het zonnetje. Bij de eerste hap.... krak. Wat een ellende, weer kapot. En dat net voor het Pinksterweekend.

Er resten ons nu nog maar twee dingen: Wat meer yoghurt inslaan en zorgen, dat we dinsdagmorgen in Villach zijn om het daar nogmaals te laten repareren.

Fijn Pinksterweekend allemaal!

Week 6: Kroatië - Slovenië - Italië - Oostenrijk - Duitsland - Luxemburg - Leerdam

Zaterdag 26 mei:

We besluiten met de camper naar Sibenik te gaan. Dat blijkt geen goed idee. Het is een heel lief stadje met mooie oude gebouwen en kerkjes. De straatjes zijn in de authentiek oude stijl gehouden, d.w.z. dat we er met de camper doorheen moeten manoeuvreren en dat is erg lastig.

We gaan Sibenik dus bewaren voor een latere vakantie.

In een groot winkelcentrum kopen we nog een cadeautje voor Mara. Bij de Lidl slaan we boodschappen in voor de reis terug. We hebben weer een aardige kar vol. Als ik wil betalen, kan dat niet met mijn mastercard of ander bankpasje. We hebben alleen geen kuna's meer. De caissière wordt een beetje ongeduldig. Achter ons beginnen de wachtende klanten ook te protesteren. We laten dan alle boodschappen maar in de kar liggen. Jammer van de ijsjes en de heerlijke witte wijn voor Piet.

Achter ons staat een Duits echtpaar. De band ligt vol boodschappen van hun. Hij vraagt de caissière of ze wel met creditcard kunnen betalen. Dat blijkt ook niet mogelijk. Ook zij besluiten daarop gewoon alles te laten liggen.

Het is heel vervelend. Het is voor ons ook de eerste Lidl, waar we niet kunnen pinnen. En dat terwijl Kroatië volgend jaar bij de Eurolanden aansluit!

Gelukkig kunnen we in een andere supermarkt wel pinnen.

Zondag 27 mei:

We rijden om half negen de camping af. Al gauw zijn we op de E65. Deze weg loopt van Dubrovnik tot aan Rijeka langs de kust. Vroeger was dit 'de dodenweg' naar Turkije. Hij is nog steeds smal, maar het is een prachtige route met prachtig uitzicht op de eilanden Brac, Prag en Krk.

Nu in het voorjaar kleurt de berm met klaprozen, pispotjes, koolzaad en wilde stokrozen. We genieten weer volop.

Toch is er ook een naar moment. Een motorrijder is uit de bocht gevlogen. De politie leidt het verkeer om. De motorrijder zien we niet, maar de resten van de motor zeggen genoeg. Brrr. Toch staan we niet verbaasd. Piet heeft al zijn aandacht nodig om goed rechts te rijden en moet soms toch vol op de remmen als een auto of motorrijder ons in de bocht inhaalt.

We stoppen om twee uur in Crikvenica. Weer zo'n mooi oud stadje ongeveer 20 km voor Rijeka. We parkeren aan het haventje.

We bekijken het stadje en drinken een biertje en een wijntje op het terras aan de haven. In de avond wordt het druk met wandelaars en bootjes, die aanmeren. We zitten op het bankje voor onze camper en genieten van alle bedrijvigheid om ons heen.

Maandag weer een reisdag. Vandaag is het einddoel Landskron bij Villach. We nemen een alternatieve route over Triest, daarna een stukje Italië en bij Gorizia gaan we Slovenië weer binnen. Na Bovec passeren we weer de grens naar Italië en via Tarvisio rijden we om vijf uur Oostenrijk binnen.

We hebben een deel van de Julische Alpen gereden.

We zien machtige bergtoppen met sneeuw. Het is  een Walhalla voor motorrijders. Veel bochten en een stijging van 12% en een afdaling van 14% op een zeer smalle weg.

Gelukkig bereiken we weer heelhuids Landskron.

Morgenochtend vroeg meld ik me bij de tandtechnicus en we hopen, dat we drie uur later weer anroet kunnen.

Dinsdag 29 mei:

Om half acht meld ik me bij de receptie van CP Dental. Om elf uur mag ik mijn gebit weer ophalen.

Bij de Spar is vanmorgen een aktie: een broodje leverkaas + een blikje cola voor € 1,-. Deze aanbieding kan Piet niet weerstaan. Ik houd het bij een bordje yoghurt.

Om 11 uur vertrekken we uit Landskron.

Heerlijk om weer eens met een snelheid van 95 km per uur te kunnen rijden zonder op gaten te letten. We hebben het idee, dat we door Oostenrijk vliegen. Om vier uur stoppen we in Rofingen, een klein dorp tussen Augsburg en Ulm. Bij Gasthof Sonne mogen we parkeren en overnachten. De zon schijnt weer echt en we eten een heerlijke schnitzel buiten op het terras.

Woensdagmorgen ontbijten we in het Gasthof. Daarna ruimen we in de stromende regen op. Een auto is over onze elektriciteitskabel gereden. De draad ligt bloot. We hebben geluk gehad. Geen kortsluiting. In de loop van de morgen klaart het op. We shoppen 's middags in Zweibrücken in het Outlet Center. We vergapen ons aan de etalages met kleding en accessoires van Versaci, Hugo Boss, La Coste. Ik koop twee paar Clarks en Piet een Adidas trainingsbroek. Tot slot Tom Taylor shirts voor Luc en Pim..

Om vijf uur zijn we terug in de camper. We zetten de TomTom op favoriet Ernzen. Het is nog maar twee uurtjes rijden.

W sms'en naar Carolien of er nog een plekje is op camping Clemen. En zo zitten we om half acht aan de koffie op de Ernzerberg. We zijn al half thuis.

Vrijdagavond gaan Carolien, Piet, Luc en Antonie naar de voetbalwedstrijd Luxemburg - Jong Oranje.

Als echte Oranjefans zijn ze uitgedost. Prachtig om te zien.

Zaterdag zijn we uitgenodigd op de verjaardag van Rosa. Haar ouders zijn er ook. Vorig jaar hebben we bij hun in Portugal gestaan met de twee campers. Het is erg leuk om ze allemaal weer te zien.

We genieten van een heerlijke Portugese maaltijd.

Zondagmorgen zwaaien Caro, Pitti, Antonie en Mara ons uit. Antonie heeft het er slecht mee. Hij heeft ook zulke heerlijke dagen met opa gehad. En met opa mag en kan hij alles doen.

We halen Koos op bij Marie-José. Hij heeft het goed gehad, veel in het bos gerend. Het is leuk om te zien hoe hij met de kat van Marie-José speelt. Ze zijn dikke maatjes.

Om half twaalf nemen we afscheid. Het regent en dat blijft zo, tot we om half vier de camper het pad oprijden.

Heerlijk om na 6.660 km en zes weken weer thuis te zijn.

En nu maar hopen, dat de zomer ook hier gaat komen.

Voor wie nog gaat: fijne vakantie. Kom veilig en gezond weer terug.

En natuurlijk hebben we weer genoten van jullie reacties op ons weblog.

Wellicht tot de volgende reis,

Piet en Elly

2011 dec-2012 maart Spaanse kust

Lieve mensen,

Wat beginnen we toch deze reis weer met een tevreden gevoel. In augustus 2011 hebben we kennis gemaakt met Mieke en Guy op de camperplaats In Gurgy. Het klapte, zoals de Belgen zeggen. Wij hadden eenbeetje goesting.

Nu, aan het begin van onze Marokkoreis, beginnen we met een bezoek aan Leuven en onze vrienden. Per slot van rekening heeft Belgie vanaf vanmiddag drie uur vanmiddag weer een regering onder Elio di Rupo en dat moeten we vieren.

We vertrekken om acht uur en staan om half elf voor de deur in de Noormannenstraat in Leuven.

We drinken lekker koffie, lunchen uitgebreid en gaan dan met Guy Leuven onveilig maken. Mieke is vrij, maar heeft morgen college en moet het een en ander voorbereiden voor haar studenten. We maken een stadswandeling en genieten van alle oude gebouwen.

Tot slot belanden we in café 't Poske', waar de mannen een (misschien wel meer) Stella Artois drinken. Het is een café, zoals we ons een echt bruin café voorstellen.

Daarna gaan we nog even naar een van de beste café's van Belgie: café Cambrinus op de grote Markt. Guy schrijft elke veertien dagen in het blad Leuven Actueel een stukje. Deze week gaat dat over dit café. De mannen drinken een triple
Daarna
wandelen we naar hun huis. Onderweg koop ik een Hollandse bos tulpen voor Mieke.

We krijgen een heerlijke maaltijd voorgeschoteld. Coeu de boeuf, veldsla, biefstuk en aardappelcroquetten. Daarna gaat Mieke naar een vergadering van de sp.A (Onze Partij van de Arbeid). Wij wassen af, drinken koffie met een stukje gebak van een van de beste bakkers van Leuven.

Daarna zitten we nog tot in de late uurtjes over van alles en nog wat te kletsen. Wat een heerlijke mensen. Morgen rchting FrankrijkWeek 1 vervolg. Via Leuven en Castelsagrat naar Cambrils

12 december 2011

Undecided
Woensdag 7 december ontbijten we bij Guy. Mieke is naar haar werk. Om negen uur vertrekken we met een verse thermoskan koffie richting Frankrijk. Het regent en de lucht ziet grijs. Op de rondweg van Brussel komen we in een kleine file terecht. Via de A7 langs Bergen (Mons) en Valenciennes rijden we over de tolweg A1 richting Parijs. Het is half twee en besluiten niet de ring te rijden, maar sturen over de A3, A86 en nemen afslag 9 naar de N20.

In minder dan 35 minuten zijn we langs Parijs. Werkelijk een aanrader rond deze drukke tijd. We krijgen in de loop van de middag nog een aantal fikse buien.

Om vier uur stoppen we op de camperplaats in Lamotte Breuvon, een klein dorpje 40 km voorbij Orleans. We hebben er ruim 500 km opzitten en vinden het welletjes voor vandaag.

De camperplaats staat echter vol plassen. We besluiten op het parkeerterrein ervoor te gaan staan. Daarna maken we een wandeling en halen een vers bruin stokbroodje bij de warme bakker en lekkere paté en kaasjes bij de Carrefour. Vanavond bospaddenstoelensoep en daarna vers stokbrood met kaas, paté en balletjes gehakt.

We zijn moe en liggen om half negen al op bed. Piet kijkt nog naar het debacle Ajax. Ik hoor al lang niets meer.

Tongue out
Donderdag 8 december zijn we om kwart over zes al wakker. We besluiten op te staan.

Om kwart over zeven rijden we. Het is nog aardedonker. We realiseren ons, dat we de laatste jaren helemaal niet meer in het donker gereden hebben. (we tellen Gorinchem en Wadenoyen even niet mee)

Het is mistig en het miezert. Oppassen dus. Gelukkig is Piet een goede chauffeur. In de loop van de dag wisselen regen, mist en een flauw zonnetje elkaar af.

We rijden over Perigueux, Bergerac en dan binnendoor over Fumel. Het is ondanks het weer een prachtige rit.

Om drie uur zijn we bij Inek en Wiebe. Het is altijd heerlijk hier te zijn. Het is een beetje thuis. We worden 's avonds verwend met een heerlijke quiche en kletsen lekker bij.

Surprised
Vrijdag 9 december een heerlijke dag. De zon schijnt lekker. 's Middags maken we met Inek en de honden een lange wandeling door de velden.

's Avonds eten we verse bloemkoolsoep en preischotel uit de oven. Daarna settelen we ons voor de buis om ‘The voice of Holland' te kijken en te luisteren. Oh Sanne, je had er bij moeten zijn. Jouw mening had er echt aan bijgedragen.

Laughing
Zaterdag 10 december gaan we weer anroet. We hebben een camperplaats gevonden in Latour de Carol, ten oosten van Andorra. Helaas is deze camperplaats dicht, terwijl het boek van de NKC anders vermeldt.

We besluiten door te rijden naar Cambrils in Spanje. We hebben daar a.s. maandag afgesproken met Ton en Stennie de Jong. Het wordt weer een flinke rit. Om half acht 's avonds zijn we op camping LaLlosa in Cambrils. We zoeken een plekje. Dat valt niet mee, want de plekken zijn maar 7 meter diep en met onze bagagebox staan wij een stuk op het doorgaande pad. Dat moet dan maar. Het is niet druk.

Cool
Zondag 11 december staan we op met een staalblauwe hemel en een zon, die moeizaam omhoog kruipt. We maken een lange wandeling over het strand en de boulevard naar de haven. Het is gezellig druk. In de toppen van de palmbomen maken een grote zwerm groene vogels (parkieten?, beo's?) zoveel lawaai, dat mensen stil staan om omhoog te kijken. Er zijn veel winkeltjes open en Piet koopt zijn eerste Spaans-Italiaanse ijsje van deze vakantie. Onze zomerjacks zijn eigenlijk te warm, maar zonder jas gaat net niet.

Terug op de camping zetten we de stoelen buiten. De honden hebben het moeilijk. Van alle kanten komen zwerfkatten ze bekijken. Gelukkig zitten Koos en Arie vast aan dikke bomen. We eten buiten en koesteren ons in het warme zonnetje, tot de wind het te fris maakt.

Helaas lukt het vandaag niet om internet te krijgen. Bi de receptie zitten twee Spanaarden, die op de camping passen en geen verstand hebben van internet. Gelukkig lukt het maandagmorgen wel en kunnen we onze eerste reisweek weer aan het wijde web kwijt.

Lieve groeten vanuit een zonnig CambrilsWeek

2. Marokko, Spanje, Portugal, wat wordt het deze winter??

Laughing
Maandag 12 december:

Als we op weg gaan naar de hotelschool worden we geroepen. Ton en Sten zijn net gearriveerd.

Ze zijn samen met Bert Oldenburg en zijn vrouw op de terugweg naar Leerdam. We spreken af later op de dag met elkaar iets te drinken.

We genieten samen van een heerlijk diner. Rond vijf uur gaan we naar de camper van Ton. We zitten lekker buiten en kletsen over van alles en nog wat. Natuurlijk komt het opzeggen van Piet bij het Visserskoor ter sprake. Het was voor Piet een moeilijke beslissing. Gelukkig heeft hij al snel een nieuw koor in Heukelum gevonden, waar hij volgend jaar gaat zingen. Het wordt een gezellig uurtje met zijn zessen.

We bellen vandaag met mijn moeder. Mijn vader is vandaag bij de dokter geweest. Hij is niet in orde. Later bellen we met Anke en Liset. Heerlijk hun stemmen weer te horen.

Cool
Dinsdag 13 december gaan wij richting zuiden. We willen naar Benicassim. Vorig jaar hebben we hier een paar heerlijke dagen doorgebracht. Helaas, de camperplek is nu een grote bouwput. We gaan dus verder. Na Valencia kiezen we richting kust. Aan beide kanten zien we rijstvelden, rijstvelden en rijstvelden. We stoppen om vier uur in Cullera.

De temperatuur is prettig, zo'n 17?, maar het stormt echt.

We zetten de camper met de kop op de wind aan de zee. 's Avonds gaat de wind liggen en kijken we nog een beetje TV. In de nacht denken we soms, dat we worden opgetild en even verder worden neergezet. We zijn blij, dat het morgen wordt.

Surprised
Woensdag 14 december: Wassen, ontbijten en op pad. We gaan naar Calpe. Vorig jaar hebben we hier Oud- en Nieuw doorgebracht. We ontdekten toen een kleine bodega met een excellente port, sherry en wijn. We bezoeken deze bodega weer en kopen nog wat port en sherry.

Om twee uur staan we op het parkeerterrein aan de haven van Campello, net voor Alicante. We waren hier in 2010 met Ria en Peter. Het is 19?. De truien gaan uit. We maken een lange strandwandeling. De camperplaats op het strand is er ook niet meer. Alles is omgeploegd en de shovels voeren alle grond af. Gelukkig is deze parkeerplaats een goed alternatief.

Na het eten lopen we naar de haven. Er is een verkoop aan particulieren van verse vis.

Het lijkt een beetje op de afslag van Scheveningen vroeger.

We blijven een poosje kijken en gaan dan nog een boulevardje pikken.

Frown
Donderdag 15 december: Allebei slecht geslapen. Tijdens een lange strandwandeling hakken we de knoop door: we gaan niet naar Marokko. Het is een optelling van allerlei zaken rondom de gezondheid mijn ouders. Het leuke van vandaag? Niets in dit leven is toeval. Onze buurman heeft een usb-stick met alle camperplaatsen in Spanje en Portugal. Zij overwinteren al heel veel jaar in Spanje en we krijgen nuttige adviezen.

Een klein bijkomend probleempje: we hebben twee grote zakken vol kleding en wat mobieltjes voor bekenden in Marokko. Maar misschien kan Piet ermee op de markt op in Zuid-Spanje.

We genieten vandaag van zon, zee en strand. Soms kunnen moeilijke beslissingen na afloop heel veel rust en tevredenheid geven.

Surprised
Vrijdag 16 december: We verkassen naar La Marina, een stadje 30 km onder Alicante. De rit wordt afgewisseld door sinaasappelboomgaarden en klapstoeltjes met hoertjes. Vertaal dit naar Hollandse begrippen en de files op de A15 zijn nooit meer eentonig en vervelend.

Om één uur staan we op een gloednieuwe camperplaats. Wasautomaten, warme douches, toiletten, gratis wifi en een heel ruime plaats. Ik doe de was in de machine en na twee uurtjes ligt alles weer schoon op zijn plek. We blijven hier tot maandag. Daarna zien we wel verder en gaan we weer anroet.Week 3: Wat is overwinteren??

Week 3: Overwinteren!!

We moeten wennen aan het feit, dat we deze winter niet in Marokko zullen komen. We zullen Everdien en Thole, Greta en Pieter, Ria en Peter, Omar, de familie in Mohammedia en nog veel meer bekenden deze vakantie niet ontmoeten. Nee, wij blijven overwinteren in Spanje.

We staan nog steeds op de camperplaats in San Fulgencio. Een heerlijke plek, internet, schone toiletten en douches, de bakker 's morgens aan de deur en een lief beheerders echtpaar, die alle mogelijke moeite doet het de gasten naar de zin te maken.

Het is geen drukke camperplaats. Er staan gemiddeld acht campers per dag. Zweden, Engelsen, Duitsers, Fransen en Nederlanders.

's Morgens wandelen we met de honden, 's middags zitten we lekker buiten in het zonnetje (19 a 21?) te lezen. Wat ben ik blij met de E-reader van Liset. Ook in de felle zon is het een heerlijk leesbaar apparaat.

We hebben besloten tot na de kerstdagen hier te blijven.

Dinsdag 20 december gaan we met de camper de omgeving verkennen. We wandelen op het strand van Torreviega en la Mata.

Woensdag lopen we naar één van de grote Chinese bazaars. In elke stad is er wel een. Het zijn gigantische magazijnen. Je kunt het zo gek niet noemen, of ze verkopen het. Allemaal Made in Taiwan. Ook ontdekken we een Hollandse winkel "Appie Hein". Het is hier echt een Hollandse kolonie.

Donderdag 22 december lopen we naar de camperplaats ‘de kuil' in La Marina, een wandeling van ruim 11 km heen en terug. We hebben over deze camperplaats een aantal negatieve zaken over inbraken gehoord. Uit gesprekken maken we toch weer op, dat het vaak ook aan de slordigheid van de mensen zelf ligt. De camperplaats bevalt ons wel. De honden kunnen heerlijk op het strand rennen. Daarnaast wandelen we in minder dan 30 minuten naar het dorp La Marina.

Het is vandaag een heerlijk zonnige dag, ruim 21?. De wandeling is voor ons een makkie. We merken wel aan Koos, dat hij toch ouder wordt. Hij sloft soms achter ons aan.

We besluiten na het kerstweekend toch hierheen te gaan.

Vrijdag 23 december: 's Morgens om 9.35 uur gaan we met de bus naar Torrevieja. Elke vrijdag is er markt. Deze markt blijkt de grootste te zijn van de hele oostkant van Spanje. We genieten volop. Ik heb naast natuurlijk sinaasappelen en mandarijnen een nieuw wit tafellaken met servetten gekocht voor de etentjes met ons eetclubje.

Om 12.50 uur nemen we de bus weer terug naar San Fulgencio. We zitten op de eerste bank achter de chauffeur. Hij is wat verlaat en rijdt stevig door. Als hij de halte vlakbij onze camperplaats voorbij rijdt is het schrikken. Ik tik hem op de schouder en zeg, dat wij er uit moeten. Hij moppert even, maar stopt gelukkig toch. Op de camperplaats is het gezellig druk. Er zijn vijf campers bijgekomen.

Zaterdag 24 december: We gaan naar de markt in San Fulgencio.

Daarna wordt er gewassen en gepoetst. Dekbedje naar buiten, vloertje vegen.

We krijgen beiden een beetje het idee wat overwinteren eigenlijk is. Gewoon dezelfde dingen doen als thuis. Het grote verschil is de temperatuur en we zijn de hele dag buiten.

Vandaag Eerste kerstdag:

De kerst-cd van Robert Long staat op. We genieten van een uitgebreid ontbijt. Daarna worden we gebeld via Skype door ome Nico. We kletsen bijna een half uur over van alles en nog wat. Het blijft een heerlijke man. Vanavond gaan we met vijf stellen uit eten bij de Italiaan. Morgen trekken wij weer een weekje erop uit.

Gelukkig Kerstfeest!!!

Week 4: Een spannend begin met een goede afloop en een gezellig uiteinde

Maandag 26 december 2011:

Tweede kerstdag kent men in Spanje niet. Alle winkels zijn vandaag gewoon open. We slaan wat groeten en fruit bij de Lidl in voor de komende dagen en vertrekken naar Pusol Elche. Daar is een camperplaats die middenin de palmbossen ligt.

Het is maar 20 km. We klimmen wel en dat zullen we vannacht merken. Het vriest hier 's nachts.

Er is nog maar een plaats over. Jammer genoeg ligt die gedeeltelijk in de schaduw. Vandaag hebben we hier geen last van. De zon schijnt en het is 19?. De omgeving is prachtig.

Dinsdag 27 december:

Brrr, wat was het koud vannacht. De kachel gaat aan. Het zonnetje wil vanmorgen ook niet echt doorkomen. Vanmorgen lees ik Apres Ski van Suzanne Vermeer uit. Spannend, maar ook valt het me een beetje tegen. Vanmiddag gaan we het palmenbos in met de honden. Het is een prachtig natuurgebied. We zien veel palmen, die in de top zijn ingekapseld met plastic. Bij navraag blijkt, dat door het opbinden de bladeren wit worden. Bij de paasviering worden ze gebruikt om Paas stukken te maken (Semanta Sana).

Het weer knapt gelukkig wat op. Deze camperplaats verdient niet de schoonheidsprijs. Het beheerders echtpaar ligt in scheiding. De prullenbakken worden niet geleegd en het geheel maakt een verwaarloosde indruk. Er is maar een toilet en douche. Ik maak echter liever gebruik van onze eigen faciliteiten. Piet maakt 's middags een praatje met Herman, een kapper uit Strijen. Je raadt het al: Piet wordt geknipt.

We besluiten donderdag naar de camperplaats ‘de Kuil' in La Marina te gaan. Heerlijk aan het strand. Voor bazen en honden een heerlijk plekje. Het loopt anders. Om 18 uur belt Liset. Mijn vader ligt in het ziekenhuis. Hart en nieren werken niet goed meer en er is sprake van vochtophoping. Liset heeft een gesprek met de behandelend arts. Er is geen direct gevaar. We besluiten toch op ons gemak morgen richting huis te gaan. We rekenen 's avonds nog af.

Woensdag 28 december rijden we om half acht.

Het is nog donker. We rijden autobaan A7 en zijn om 12 uur in Peniscola aan de haven.

We kopen een heerlijk vers broodje en gaan dan met de honden het strand op. Daarna lopen we naar de haven en kijken naar het inpakken van de verse vis en het nettenboeten door vrouwen.

We besluiten nog een stukje door te rijden naar de delta van de Ebro. Hier moet middenin een natuurgebied een camperplaats zijn. Helaas vinden we die niet, maar we genieten wel van een prachtige rit en veel mooie en bijzondere vogels.

Uiteindelijk overnachten we in l'Ampolla op het parkeerterrein bij een kinderdagverblijf. We hebben er 450 km op zitten. Vroeg in de avond krijgen we een telefoontje van Liset. Ze is vanmiddag met mama bij opa op bezoek geweest. Het gaat goed met hem. Hij is al vier liter vocht kwijt. Morgen mag ze de bellen voor de laatste uitslagen. Na wat overleg besluiten we hier te wachten op haar telefoontje morgen. Dan besluiten we of we de vakantie voortzetten of doorrijden richting huis.

‘s Avonds stormt het behoorlijk. We liggen vroeg en kijken nog even TV.

Donderdag 29 december:

We krijgen al vroeg een smsje van Liset, dat ze wacht op een telefoontje van het ziekenhuis. We maken een lange wandeling over de boulevard.

Het is een heerlijke dag. Om elf uur belt Liset. Mijn vader heeft twee lekkende hartkleppen en de nieren werken nauwelijks. De medicijnen worden aangepast, hij krijgt een dieet en mag waarschijnlijk voor Oud- en Nieuw naar huis. We overleggen met Liset en besluiten in Spanje te blijven. Ik bel daarna met mama. Zij klinkt opgewekt en redt het in haar eentje goed.

Wij rijden vanmiddag 150 km terug en stoppen aan het strand van EL Grau de Castello bij hotel Costa Azahar. Een fantastische plek. Het is inmiddels toch weer 20? en we maken een lange strandwandeling.

We genieten van de vorderingen van Arie. Vorige week heb ik wat lessen van een Engelse hondentrainer gehad en de resultaten zijn verbluffend. Arie kijkt niet meer naar andere honden en het blaffen wordt steeds minder. Misschien wordt het toch nog een voorbeeldhond.

Vanavond steekt de wind weer op. Piet maakt een puzzel, ik ben aan een nieuw boek begonnen, op de achtergrond luisteren we naar onze usb-stick met klassieke muziek. Wat is het leven heerlijk.

Vrijdag 30 december:

We rijden om half acht weg. Het is toch al druk op de A7. Na een heerlijk ontspannen rit zijn we om half twaalf bij de camperplaats in San Fulgencio. We worden met dikke kussen onthaald door de eigenaresse. We zoeken een plekje en ik draai twee wassen. Twee uur later ligt en hangt alles schoon in de kast. In de loop van de middag komen een aantal bekenden ook aanrijden. Alle vrije plaatsen in de omliggende dorpen worden ontruimd voor de jaarwisseling. De politie heeft in het verleden nare ervaringen gehad met Engelse camperaars. Het wordt een gezellig weerzien met ‘voorbijgangers'.

Zaterdag 31 december:

De laatste dag van het jaar. Gefeliciteerd Anke met je 38e verjaardag. Samen gaan we even 38 jaar terug naar de Visserstraat, de oliecrisis, Wim Kan op TV en de onvergetelijke zuster de Kroon. Maar ook naar de kraamverpleegster, die alle nieuw gekochte kleertjes liet verbranden op de gaskachel en voor 10 mensen eten inkocht. Ze kwam uit een zeer gereformeerd gezin. Gelukkig was Piet vrij en kon hij alles in goede banen leiden.

Wij doen de laatste boodschappen en gaan dan op de koffie bij Suzanne en Frans. Suzanne wordt vandaag 65 jaar.

Om een uur staat de BBQ klaar voor ruim 30 mensen. Het wordt een fantastisch gebeuren, vlees, vis, kip, gegrilde aubergines, paprika en courgettes, sla. Rode wijn, cola en water.

Als toetje verse vruchten, waar Piet de slagroom bijhaalt, die hij over heeft van de advocaat, koffie en tot slot CAVA, een Spaanse champagne.

Om vier uur rollen we naar onze camper. Niet voor lang, want om vijf uur komt Harrie met echte oliebollen.

Tot half negen zitten we met een aantal mensen buiten. Dan zorgen de muggen ervoor, dat we naar binnen gaan. We kijken Yoep en om twaalf uur proosten we buiten met de hele groep op het nieuwe jaar.

Het vuurwerk stelt hier niets voor. Na een kwartiertje is de lucht weer gewoon donker.

Om kwart over een liggen we op bed.

Week 5: De Kuil van La Marina

Maandag 2 januari rijden we naar de kuil in La Marina. Het is een parkeerterrein, verscholen in de duinen, aan het strand. Er staan hier gemiddeld tussen de 25 en 30 campers, verdeeld over twee terreinen.

We hebben geluk met ons plekje. De koelkast uit de zon en wij de hele dag in de zon. En warm is het, vandaag 21? en een staalblauwe hemel.

We lopen vanmiddag door de duinen en het dennenbos naar La Marina. Een klein gezellig dorpje met een bakker, slager en klein supermarktje. Middenin het dorp is een park, waar we water kunnen tappen.

Harrie en Ineke staan ook in de Kuil. Zij waren bij het etentje bij de Italiaan en de BBQ op de camperplaats. Harrie leert Piet weer whisky drinken. Deze keer proeft hij alleen malt whisky, zonder ijs, in een smal glas.

We zijn vandaag goed verkleurd en een beetje rozig van de zon en wind.

De volgende dagen vullen we met wandelen naar het dorp, over het strand, lezen (er staan nog maar 16 ongelezen boeken op mijn e-reader), een beetje kletsen met de buurtjes en mensen kijken.

Donderdag 5 januari:

Piet fietst voor de eerste keer naar het dorp met drie lege flessen van 5 liter om water te tappen. Het wordt daarna een dagelijks gebeuren. Piet zorgt ervoor, dat de tank van Harrie en Ineke en van ons vol blijft.

We wandelen vanmiddag naar een camping verderop. Het is een tochtje van 3 km over strand en door het dennenbos.

Op de camping zijn wasautomaten, gratis douches en..... een echte hondendouche. De volgende wandeling hier naar toe maken we dus met een flesje hondenshampoo om Koos en Arie te wassen.

De verdere dag staat in het teken van lekker lui in de zon zitten. De honden zijn uitgeteld en wij ook.

Wandelen over het warme zand vergt toch enige conditie.

De achterburen brengen uit het dorp de nieuwe "De Week" mee, een wekelijks blaadje voor alle Nederlandse en Belgische overwinteraars. De gids bevat informatie voor de Nederlands talige overwinteraars. Daarnaast staat het vol met advertenties van tandartsen, privéklinieken, schoonheidsspecialistes, makelaars. Maar ook de TV gids voor de komende week met alle Nederlandse en Belgische zenders en dat is voor ons heel handig.

Vanmiddag komen de drie wijzen uit het oosten in alle Spaanse dorpen en steden aan en worden de kinderen overladen met cadeautjes: Drie Koningen. Het is vergelijkbaar met ons Sinterklaasfeest.

Ineke heeft bij de bakker Drie Koningen gebakjes gekocht en trakteert de buren en ons. Het smaakt als baklava. Heerlijk!

Vanavond om twaalf uur is er groot vuurwerk en morgen is het de echte feestdag en zijn alle winkels gesloten met uitzondering van de bakker: een echte warme met ook een grote variatie aan brood.

Vandaag zaterdag 7 januari:

We rijden naar de camperplaats in San Fulgencio terug om te wassen en boodschappen in te slaan.

We hebben ook een boodschappenlijstje van Harrie en Ineke mee. Er is markt in San Fulgencio. We sjouwen met tassen vol sinaasappels, paprika's, tomaten, mandarijnen, granaatappels, sla, aubergines en courgettes. Zo kunnen we weer een weekje vooruit in de kuil.

Bij de Mercadona kopen we twee flessen Kardhu malt whisky voor de mannen.

Vanmiddag rijdt Piet met een Noor, die in La Marina woont een Spaanse gasfles met drukregelaar bij de Repsol. De Noor gaat morgen door naar Marokko. Als dank voor de hulp geven wij onze Marokkaanse gasfles aan hem. Hij is er erg blij mee. Ik ook, want vijf gasflessen in de garage wordt me toch een beetje te gortig. Piet begrijpt hier niets van.

Aan het eind van de middag gaan we borrelen bij de kapper uit Strijen. Zij gaan misschien door naar Marokko en willen graag wat informatie. Op de camperplaats staat ook een stel, dat daar wat meer over wil weten. Prima, we hebben nog een Trotter van Marokko en twee dongels in de aanbieding.

Die doen we graag weg, want een ding is zeker: Spanje bevalt ons prima.

Morgen rijden we weer terug naar de kuil. Het weer is prima, zuidelijker is het niet zo warm als hier en het is er erg gezellig met de andere camperaars.

Week 6: Elke dag een feest

Zondag 8 januari 2012:

In de loop van de morgen rijden we weer terug naar de kuil. Het weer blijft prima. Zon en rond de 21 graden. Op onze plek staat nu een Engelse camper. Maandag brengen we door met wandelen, petanque en zonnen.

Dinsdag 10 januari:

Hieperdepiep, Pim is 13 jaar!!!. Wij gaan we naar de markt. We laten de honden alvast naar buiten en binnen een paar minuten zijn we Koos kwijt. In geen velden of wegen te zien. Ik besluit met Arie naar de markt in het dorp te lopen. Piet gaat achter Koos aan. Hij belt me als Koos gevonden is.

Ik verdwaal in het dennenbos, weet niet meer goed welk pad te nemen en besluit terug te lopen. Als ik bij de camperplek aankom is Koos gevonden (hij liep heerlijk op het strand) en zijn de Engelsen weggereden. Piet heeft de camper op onze oude plek gezet. Hij heeft mij gebeld (zonder brilletje) maar krijgt Ettie aan de telefoon. Ook leuk natuurlijk, maar dat was niet de bedoeling.

Al met al gaan we toch nog naar de markt om sinaasappels, mandarijnen en verse groenten te kopen.

's Middags fietsen we samen naar de dichtstbijzijnde camping om te douchen.

Woensdag 11 januari 2012:

Het is vandaag bewolkt. We hebben een koude nacht achter de rug. Vanmiddag gaan we naar de bibliotheek om wat post te bekijken en te beantwoorden.

Ook donderdag blijft het bewolkt. We maken een lange wandeling naar de zoutmeren.

Inmiddels is het gewoonte geworden om rond vijf uur met Ineke en Harry een whisky en een roseetje te drinken.

Vrijdag 13 januari 2012:

Ik ga met Harry en Ineke met hun camper boodschappen doen. Piet bewaakt hun camperplek. We rijden naar de Mercadona in San Fulgencio. We hebben Spaanse buren gekregen, die de hele middag een aggregaat laten aanstaan om stroom te krijgen in hun camper. Harrie en Rein (onze andere buurman) maken zich boos en laten de Spanjaard weten dit niet op prijs te stellen. 's Avonds kijken we DVOH. Om kwart voor tien slaat alle stroom eruit. De accu blijkt leeg. We starten de auto om de accu te vullen. Al snel wordt er op de deur geklopt. Harry lag al te slapen en vindt onze actie niet erg leuk.

We kunnen dit wel begrijpen, dus kleertjes uit en naar bed. Dit was vrijdag de 13e. Gelukkig niemand vermoord. Morgen zien we wel verder.

's Nachts word ik wakker en is alles donker: stroom eruit, koelkast uit.

Zaterdag 14 januari 2012:

We gaan rijden om de accu vol te laden. We laten het vloerkleed, fiets en stoelen op onze plaats staan. Zo hoort het niet, maar voor een keer oogjes dicht en snaveltjes toe. Harry past op. Onze eerste stop is bij de camping. Piet haalt een muntje bij de receptie. We vullen de wasautomaat, douchen en wachten op de was. Daarna gaan we naar de markt in San Fulgencio.

Als we terugkomen op de camperplaats geeft het paneel nog steeds aan: charge accu!!!

Harry en Rein buigen zich over onze problemen. Op de achtergrond blijf ik wel stand-by. Ze besluiten het aggregaat van Harry aan te sluiten om de accu op te laden. Gelukkig heeft onze Spaanse buurman geen commentaar.

Ruim twee uur staat de camper onder stroom van het aggregaat. De meter loopt op tot 13.2. Ik lees de handleiding van de Dethleffs en check een zekering van het regelpaneel. Resultaat: alles wordt gereset en mijn twee buurmannen kijken naar me, alsof ik blond ben.

Gelukkig is de accu zich aan het herstellen en zien we 's avonds Paul de Leeuw: eindelijk weer erg leuk.

Zondag 15 januari 2012:

De zon schijnt al vroeg. Piet is er vanaf half zeven tot half negen al drie keer voor Koos uit geweest. Hij is aan de diarree. We eten ons zondagse eitje en lezen de Telegraaf (!!!!) van zaterdag. Om elf uur is de accu weer vol. Wat een opluchting. Geen aggregaat vandaag en geen kapotte accu.

's Middags gaan we met Ineke en Harry uit eten in het strandrestaurant. Daarna siësta.

's Nachts gaat het regenen.

Gelukkig is het maandagmorgen wel droog, maar het ziet er niet vrolijk uit voor vandaag.

We besluiten nog een keer naar de camperplaats te rijden om alle apparaten weer vol te laden.

Voor we weggaan, ruilen we onze volle flessen water met de lege van Harry en Ineke. Dan hoeven zij de eerste dagen nog geen water te halen.

We wisselen telefoonnummers uit. We hebben het zo leuk gehad met elkaar. Het is eigenlijk jammer om weg te gaan, maar wie weet zien we elkaar ergens onderweg weer.

In de loop van de morgen knapt het weer op. De hemel kleurt weer blauw en de temperatuur loopt op van 11,5 naar 18 graden. We gaan er weer voor deze week!Bijna twee maanden onderweg

Maandag 16 januari 2012:

We hebben besloten om een maal per veertien dagen een weblog te maken. Of er moet natuurlijk iets bijzonders aan de hand zijn.

Overwinteren is toch iets heel anders als vakantie. Eigenlijk doen we dezelfde dingen als thuis. Het verschil?

  • - ons huisje is kleiner, dus snel schoon
  • - het is hier zomer, elke dag in de zon
  • - we wonen vaak aan zee, het uitzicht is prachtig. Elke avond een zonsondergang in de zee
  • - we hebben steeds andere buren, dus spreken we vlot Duits en Engels op onze manier

Natuurlijk zijn er ook zaken, die thuis heel normaal zijn en die hier wat moeite kosten:

  • - Piet haalt water op de fiets. Zijn slogan: waar gebouwd wordt is water en dat klopt tot nu toe
  • - Het toilet moet regelmatig worden geleegd. We kennen nu het onderscheid tussen water- en rioolputten. Bij voorkeur is dit een werkje, dat na zonsondergang wordt gedaan
  • - Internet is hier een probleem. We zijn nog op zoek naar een restaurant met wifi.

Gelukkig wegen de voordelen van overwinteren ruimschoots op tegenover de nadelen.

Dinsdag 17 januari 2012:

We rijden naar een bodega in Hondon la Fraires om wijn te kopen. Daarna gaat de tomtom op de coördinaten van de camperplaats in La Azohia. We zijn er 's middags om vier uur. Weer een heerlijke plaats aan zee.

Woensdag 18 januari:

Het heeft vannacht geregend. Gelukkig is het 's morgens droog en gelijk warm. We maken een wandeling de berg op naar Torre St. Elena. Het is een flinke trip, maar we worden beloond met een fantastisch uitzicht over de Middellandse zee.

Donderdag lopen we de andere kant op richting Mazaron. Onze conditie wordt steeds beter. Koos heeft een beetje moeite na twee uur flink doostappen, maar een koekje en een bak water doen wonderen.

Vrijdag 19 januari 2012:

We hebben lieve Duitse buren. De buurman weet, waar we water kunnen tanken en wil ons daar graag deelgenoot van maken. We moeten er echter met de camper heen rijden. We laten de stoelen en de oprijblokken op de camperplek staan (wat boze blikken oplevert van de Nederlandse achterbuurman) en rijden achter de scooter van buurman Heinz aan. Het wordt een rit van 11 km naar Mazaron. Er is daar een stuk bouwgrond, wat braak ligt. In het trottoir is een put. De buurman kijkt eerst goed om zich heen, haalt een baco uit zijn zak en draait de waterkraan open. Wij vullen onze lege flessen met in totaal 50 liter water. Daarna rijden we naar Mazaron om inkopen te doen. Als dank nemen wij de boodschappen van Heinz in de camper mee terug. We hebben verse sardientjes en zalm. Vanavond wordt er gebarbecued.

Het weekend is druk. Veel Spanjaarden recreëren op het strand. 's Middags fietst Piet naar de bouw van 6 nieuwe bungalows. Zijn motto: waar gebouwd wordt is water klopt. Op nog geen 800 meter van de camperplaats is water te halen. Heerlijk, dat betekent om de dag douchen.

Zaterdagavond hebben we geen stroom op TV en receiver. Er is een zekering stuk. Piet zet de laatste 10 amp. zekering erin. We moeten volgende week wel ergens nieuwe kopen.

Zondag wokken we 's avonds weer buiten.

Maandag 23 januari 2012:

Ik begin toch een beetje ontwenningsverschijnselen van gebrek aan internet, facebook etc. te krijgen. Gisteravond hebben we oma gebeld, maar ik mis een skype gesprek met de meiden.

We hebben echter een restaurant met wifi gevonden. Daar eten we vanmiddag het menu del dia. Het eten smaakt heerlijk. Vooraf soep, dan salade en mosselen met knoflook en uien. Piet heeft als hoofdgerecht een karbonaadje en ik kip. Een dessert van appelgebak met slagroom en koffie.

Die drinken we binnen en zetten de leptop aan. Gelukkig is Caro thuis. Anke werkt en Liset krijgen we niet te pakken.

Er is een mailtje van Guy, dat hij al in Peniscola is en vandaag naar Alfas del Pi rijdt.

Dinsdag 24 januari:

Het was vannacht vochtig in de lucht. We zien om ons heen alle mannen met een spons en een trekker in de weer. Ze wassen hun camper met het dauwwater, wat er nog op zit. Natuurlijk blijft Piet niet achter, sterker nog: hij geniet ervan even lekker het vuil van de camper te poetsen.

De verdere morgen wordt doorgebracht met luieren we in de zon met koffie en een boek. Na de lunch wandelen we naar het volgende dorp. We kunnen ruim 5 km langs het strand lopen. Onze conditie wordt steeds beter. We pikken een terrasje en drie uur later zijn we weer terug bij de camper. Tot zes uur zitten we nog heerlijk buiten.

's Avonds kijken we "Oude Knarren" op MAX. Heerlijk om even terug te gaan in de tijd naar de jaren 70. ‘Ja, mijn schat, we worden oud'.

Woensdag 25 januari:

Vanmorgen voor het eerst bewolkt. Gelukkig knapt het 's middags weer op. We krijgen een sms van Liset, dat ze per 1 maart een nieuwe baan heeft: assistent-begeleider op de groep in de Keizerstraat. Wat zijn we trots op haar.

Bij het borstelen van Koos stuiten we op een verdikking bij de anus. Het bloedt een beetje. We maken het schoon en smeren er Betadinezalf op. Maar even aankijken, anders moeten we toch nog naar een Spaanse dierenarts.

Donderdag 26 januari:

We kijken het nog een dagje aan met Koos. Hij heeft er geen last van en het bloeden is gestopt. Piet gaat op de fiets naar Isla Plana om verse sla, mandarijnen, sinaasappels, komkommer en paprika te kopen. Ik ga wassen vanmorgen. Nu zitten we aan de rosado, servesa, aceitunas y almendras en skypen we met Berry en Franka.

Zaterdag gaan we weer een beetje richting Benidorm. Maandag zien we Guy op de camperplaats Costa Blanca tussen Alfaz del Pi en AlbirVan wintervluchtelingen via mooie plekjes naar Hollandse vrienden

13 februari 2012

Vrijdag 27 januari: Vannacht om vier uur worden we wakker van een auto, die zachtjes langs rijdt en stopt. We kijken door het raam en zien een witte auto met twee mannen. Zij draaien achter onze camper en stoppen nog bij een paar andere campers. Wij kruipen weer lekker onder het dekbed.

Vanmorgen is dit natuurlijk het gesprek van de dag. Bijna iedereen, naast, achter en voor ons, is er wakker van geworden. De conclusies worden snel getrokken. Ze variëren van: politie in burgerauto's tot inbrekers, die alvast polshoogte komen nemen.

Het is vandaag erg bewolkt. We ruimen op en gaan lekker langs het strand met de honden. Gelukkig is de wond van Koos bijna dicht. Er zit wel een rare bult, maar hij is zo actief, dat we voorlopig besluiten er hier niet naar te laten kijken.

Vanmiddag om half vier komt een politieauto het terrein opgereden. Zij stoppen bij elke camper en maken bekend met woord en gebaar, dat we ‘manana' allemaal weg moeten.

De opwinding bij sommige mensen is groot. Ze staan hier al zoveel jaar. Het wordt elk jaar slechter, onbegrijpelijk vinden ze het, ze brengen toch geld in het laatje bij de plaatselijke middenstand!

Dit jaar wordt vanuit het zuiden elke clandestiene camperplaats leeggeveegd.

Ze zijn wintervluchtelingen. Ze worden verjaagd en opgejaagd door de Spaanse gardia cevil.

Ineens beseffen we, dat wij daar nu ook bijhoren. Het moet niet gekker worden, anders vragen we gewoon asiel aan in Spanje.

We besluiten vanavond na het eten te vertrekken. We gaan naar de camperplaats in Mazaron, 8 km verder. We nemen afscheid van onze Duitse, Engelse en Belgische buren en rijden om zeven uur weg.

Zaterdag 28 januari: Heerlijk geslapen, lekker gedoucht. We doen inkopen bij de Liddl en de Mercadonna en rijden den richting Santa Pola. In Cartagena stoppen we bij de Mediamarkt. Altijd leuk om hier te snuffelen. Ik koop een lila draadloze muis en een usb-stick. In Guardamar stoppen we bij een Repsol benzinestation. Er is een nieuwe wasserette bij, een lavanderia autoservicio.

De wasmand is aardig vol. Het is vandaag ook geen ‘buitenzit' weer. We trekken gelijk maar schone kleren aan. Piet koopt in het tankstation een muntje en koffie. Hij heeft zijn shirt van Barcelona aan en de pompbediende is een Barcelona-fan. Ik moet dus even wachten op mijn muntje.

Hij komt terug met koffie en donuts. De donuts kreeg hij, omdat hij een Barcelona shirt aan had.

Een uur en 10 minuten later ligt de was gedroogd en al in de kast. Vanaf vandaag wordt er nooit meer geknoeid met een tupperware emmertje met was en 'n wasautomaatje van 1½ kilo was.

Om half vijf komen we bij de camperplaats in Santa Pola. Ook deze bestaat niet meer. Er wordt nu gebouwd en zes wagens staan gewoon in het parkeervak bij de haven. Gelukkig is er nog een plekje over. Prima voor een nachtje.

Zondag 29 januari: Twee daagjes naar San Fulgencio. Vanavond is de wedstrijd Feijenoord-Ajax. De beheerder is naar Argentinië naar zijn kinderen. Zijn vrouw ontvangt ons met twee dikke kussen.

Maandag komen Frans en Joke ook de camperplaats oprijden. Met Kerst- en Oud en Nieuw waren ze ook hier. We zitten de hele dag in het zonnetje lekker met zijn viertjes. Frans komt uit Beek en Donk en kent de ouders van René. Zo komen de herinneringen aan die tijd vanzelf.

Dinsdag 31 januari worden we uitgezwaaid door Frans en Joke en de beheerster van de camperplaats. We gaan naar de camperplaats in Alfas del Pi. Guy staat daar vlak in de buurt op een camping.

De weg naar de camperplaats is wat moeilijk te vinden. Als we er zijn, schrik ik. De campers staan dicht naast elkaar. Het is een Belgische kolonie. We kunnen een plekje op een klein bijterreintje krijgen. We besluiten naar Benidorm te rijden. We willen de stad toch een keer zien en beleven.

Ook hier zijn de campings overvol. Op camping ‘Arena Blanca' krijgen we de laatste plaats. Deze plaats is 10 keer mooier dan in Alfas del Pi. We zitten nog even lekker in het zonnetje.

Woensdagmorgen bijt ik op een hard stukje brood. Krak!!! Piet gaat op zoek naar een tandarts. Gelukkig is vlakbij een Nederlands medisch centrum en kan het probleem worden verholpen.

Ik duik de hele dag onder in de camper. Het is een lange dag. Zeker met alleen een kopje meloensoep van Unox (heerlijk trouwens). Gelukkig hebben we internet en de e-reader. Om half zes kan ik weer lachen.

Ondertussen hebben we contact met Guy gehad. Zaterdag komt Mieke voor een weekje over. We spreken voor zaterdag bij hem af.

We krijgen ook een berichtje van Alex en Paul. Zij zijn volgende week het weekend in Competa. We besluiten na het weekend richting Malaga te gaan en hen volgende week zaterdag te bezoeken.

Intussen ontdekken we Benidorm. We vergapen ons aan de klinieken, fysiotherapeuten, chiropractikers en tandartsen, thuiszorgcentra. Bij de meesten worden de rekeningen rechtstreeks naar Nederlandse verzekeringsmaatschappijen gestuurd. Hier geen fietsenmakers, maar werkplaatsen om de rolstoel of invalidenwagen te laten repareren.

Er zijn hele straten met alleen eettentjes, de een nog goedkoper dan de andere.

Van de winkels wordt 90% gedreven door Chinezen. Ik heb nog nooit zoveel pulp bij elkaar gezien. Maar..... we vinden de Spaanse schoentjes maat 30 voor Mara.

Op de laatste dag in Benidorm gaan we 's middags naar ‘De Mandarijn', een wok ons aangeraden door Ton de Jong. Ton, bedankt het is echt lekker.

Zaterdag 4 februari: Onderweg naar Alfas del Pi stoppen we bij ‘Super content'. Deze Spaanse vestiging van Jumbo verkoopt de ACSI-campingcard van 2012. Helaas is hij uitverkocht. We kunnen hem reserveren. Dat doen we en spreken af de card met boek op de terugweg op te halen.

‘s Middags pikken we een boulevardje in Altea. Daarna rijden we naar de camping, waar Guy en Mieke staan. Mieke is er al. Ondanks het slechte weer in België en Nederland zijn de vluchten van Zaventem gewoon doorgegaan. De camping is vol. We kunnen op het parkeerterrein wachten op een plek. Wij kiezen ervoor gewoon op de boulevard te staan in een parkeervak. Een goede keus, want we staan hier twee dagen en nachten met een prachtig uitzicht over de Middellandse zee. Vanaf half negen 's morgens tot zes uur 's avonds hebben we zon.

Het is weer net zo gezellig als de twee vorige ontmoetingen. We wandelen, pikken een terrasje en 's avonds gaan we uit eten. Frey en Fabiënne, vrienden van hen uit Leuven, en Eddy (van de camperplaats in Alfas) gaan ook mee. Tot in de kleine uurtjes hebben we veel plezier met elkaar.

Zondagmorgen gaan we naar de markt. Guy wacht met een kopje café solo op een terrasje en wij struinen met zijn drieën de markt af. Mieke koopt 9 paar sokken en 6 slips voor Guy. Zo komt hij nooit meer terug naar Leuven! ‘s Middags gaat het regenen. We lezen en doen een spelletje yahtzee.

's Avonds gaan we weer eten in hetzelfde restaurant. Daarna nemen we nog een afzakkertje bij Guy en Mieke in de camper. Het wordt vannacht weer 3 graden. Brrr.

Morgen gaan we door naar het zuiden, maar eerst maken we een stop in San Fulgencio om toch de dierenarts te raadplegen voor Koos. Er zit toch echt een abces bij de anus.

Maandag 6 februari: Om half elf zijn we bij de dierenarts in San Fulgencio. Zij scheert wat vacht weg. Bij nader onderzoek blijkt er een abces bij de anaalklieren te zitten. Er zijn twee mogelijkheden: het abces breekt open, of het abces wordt kleiner. Zij geeft Koos 2 injecties met antibiotica en we krijgen nog antibiotica mee om Koos te behandelen. Als het abces openbreekt moeten we gelijk terugkomen, anders woensdag.

Een en ander doorkruist onze plannen naar Paul en Alex te rijden. Voorlopig houden we het erop, dat we woensdag naar het zuiden rijden. Voor nu is het belangrijk, dat Koos herstelt.

We besluiten deze twee dagen weer naar de kuil van La Marina te gaan. Gelukkig is er nog een leuk plekje vrij. Als we gaan wandelen, horen we een claxon. Joke en Frans zijn er ook weer.

We kletsen even bij en genieten de hele middag in de zon. Aan het eind van de dag kopen we ledlampjes voor de camper. De Duitse verkoper verwisselt alle gewone lampjes voor ledlampjes.

's Avonds hebben we voor het eerst in veertien dagen de deur nog lang open. Het zal deze nacht niet koud worden.

Dinsdag gaan we naar de markt en proberen nogmaals het adres van de vriendin van Adri te lokaliseren. Wij zijn echt in La Marina bij Allicante, Adri. Helaas is het postkantoor al om 10 uur gesloten. Het lukt dus echt niet

Woensdag 8 februari: We zijn al vroeg wakker. Het was erg koud vannacht. Als we de kachel willen aandoen, is de Spaanse gasfles leeg. We hebben er bijna vijf weken meegedaan, inclusief af en toe de kachel aan.

We rijden om half negen weg, douchen op de camping in La Marina, doen boodschappen bij de Liddl, kijken even de belangrijkste mailberichten en zijn stipt om half elf bij de dierenarts.

Daar wordt het abces van Koos uitgeknepen, schoongemaakt. Hij krijgt weer 2 injecties. Vrijdag moet hij weer een injectie. We krijgen uitleg hoe we moeten injecteren. Daarna krijgen we de volle spuit voor vrijdag + een tablet tegen de pijn mee. Bij het afrekenen zijn we verbaasd. We moeten voor twee bezoeken, 5 injecties, behandeling en tablet in totaal € 60,- betalen.

Met een opgelucht gevoel kunnen we nu verder. Komend weekend gaan we naar Alex en Paul in Competa. Vandaag rijden we naar San Juan les Torreros ( net onder Aguillas) en vinden het mooiste plekje tot nu toe op Playa de Higuerica. Op de terugweg zullen we hier zeker een paar dagen blijven.

Donderdag 9 februari: Heerlijk geslapen. Toch moet de kachel weer aan. Het is buiten 3? (ja, wel boven 0) en binnen maar 8?. Daarna lopen we naar de punt van de klif en maken mooie foto's van de plek. We rijden de kust af en passeren een aantal camperplaatsen volgens ons lijstje: Villaricos, Vera Costa en Mojacar. Het is vandaag een beetje bewolkt, mijn leptop heeft kuren. Kortom: we vinden niet het geschikte plekje. We rijden door naar Gabo de Gata en checken in op de camping met dezelfde naam. Inmiddels schijnt de zon en als we de stroom hebben aangesloten werkt ook de leptop naar behoren (met af en toe een zetje). We sms'en met Paul en Alex en spreken morgen af in Torrox.

Vrijdag 10 februari:

Paul en Alex landen om één uur. Ze moeten lang op hun huurauto wachten en nog een vriend thuis brengen. We spreken om half vijf af bij km paal 12 richting Competa. Wij zijn al op tijd in Torrox costa. We parkeren onze camper op dezelfde plek als twee jaar geleden met Ria en Peter en wandelen heerlijk over de boulevard. Het is vandaag 17?, windstil en wolkenvrij. De gevoelstemperatuur (om in Nederlandse termen te schrijven) is zeker 23?.

Om half vijf staan we op de afgesproken plaats. De weg hier naar toe ging behoorlijk omhoog. Het is echter nog niets vergeleken met wat nog komen gaat.

Paul en Alex komen al snel aanrijden in een zwarte Citroen Berlingo. Het is bizar elkaar hier op een smalle weg omhoog weer te ontmoeten. We rijden achter hun aan naar ‘villa Andalusia'.

Wat een plaatje: een prachtig huis op de berg, met uitzicht op de Middellandse zee. De terrassen (en een groot dakterras boven het huis) van oost naar west met de hele dag zon.

We hebben een prachtig plekje voor de camper op een klein parkeerterreintje onderaan de oprit. Paul en Piet leggen 50 meter stroomkabel van het huis naar de camper. We kletsen bij onder het genot van een plaatselijk wijntje en daarna eten we tajine vis en lam in 'n restaurantje in Competa.

Zaterdag 11 februari:

We ontbijten in de zon op het terras. Paul heeft inkopen in Competa gedaan. We eten croissants, wit en bruin vers gebakken brood met gekookt ei, saranoham, frambozenjam en echte boter. Ik krijg mijn eigen Marokkaanse theepotje met heerlijke thee. Het zal vandaag ruim 18? worden.

Daarna lopen we over de markt in Competa. We drinken café con leche op 'n terrasje in het centrum. Het lopen van de markt naar het terrasje gaat wel steil omhoog, maar de heerlijke koffie en het prachtige pleintje zijn het waard.

Om twaalf uur vertrekken we met de auto. We gaan wandelen door de bergen naar Acebuchal. Dit dorp is tijdens de tijd van Franco helemaal ontruimd. De tegenstanders van Franco woonden hier en Franco was bang voor opstand. In 2007 zijn de eerste mensen weer terug gegaan. Het wordt een heerlijke dag. We lopen ruim 3½ km. Voor de mannen een makkie. Alex noemt het ‘vals plat'. Ik moet echt werken. De beloning is weer fantastisch. We komen bij een restaurant en zitten op het terras in de zon. We eten een salade van het huis, eigen gemaakte kipkroketten, gekookte aardappeltjes met ui en paprika en als toetje eigengemaakt chocolade-ijs en chocoladetaart met café con leche. Ruim twee uur later lopen we terug naar de auto.

Terug in villa Andalusia drinken we nog een wijntje in de zon. Daarna douche ik heerlijk.

(Dit naambord is gemaakt door vrienden op de verjaardag van Alex en Paul. Piet en Berry hebben hier ook hun stukje vriendschap ingelegd.)

Vanavond staat Malaga op het programma. Ik merk echter, dat ik vandaag best in de weer ben geweest en besluit niet mee te gaan. Om zeven uur vertrekken de drie mannen.

Ik settel me op bed met een tripelkussen van Paul en Alex en maak een heerlijke cappuccino van Nescafé. Piet is om half een thuis. Ze hebben een heerlijke avond in Malaga gehad. Er was carnavalsmuziek, mensen waren gekleed in carnavalskostuum en alles was prachtig verlicht.

Zondag 12 februari:

We worden weer verrast met een uitgebreid ontbijt: omelet, thee, koffie, drie soorten warm brood en een warm onthaal van onze gastheren. Piet zorgt voor verse sinaasappelsap en ik??? geniet van al deze verwennerij.

Om half elf nemen we afscheid. Lieve Paul en Alex, ontzettend bedankt, wat hebben we genoten van, met en bij jullie.

We rijden naar Nerga en maken een wandeling over de boulevard. We vingen geen leuk plekje om te overnachten. We rijden door en parkeren om half twee op het strand van Herradura. We genieten de hele middag in de zon en eten tapas op 'n terrasje. Morgen blijven we hier nog een dagje en proberen we het weblog te plaatsen.

Week Week 11. Wat vliegt de tijd!

Deze week is omgevlogen. Na de heerlijke dagen in Competa hebben we twee dagen op het strand in Herradura gestaan.

Dinsdag rijden we langs de kust en stoppen in La Mamola op de boulevard. 's Avonds kijkt Piet in een kroegje FC Leverküssen - Barcelona. Er is WiFi, dus vermaak ik me ook wel. We drinken een wijntje en krijgen er tapas bij. Jammer, dat we (nog) geen Spaans kunnen lezen, maar alle tapas blijkt gewoon erg lekker.

Woensdag verkassen we naar Roquetas de Mar. We rijden kilometers langs plastic kassen en nog eens kassen.

Het is echt een triest stukje Spanje met veel zwerfvuil en krotjes, waar de arbeiders van de kassen met hun familie wonen.

Roquetas de Mar is een ruim opgezette toeristenstad. Veel grote flats, hotels en appartementen en leuke winkeltjes. We zijn in de provincie Almeria. Deze provincie herken je aan het speciale logo in de vorm van een mannetje. Het beschermt de inwoners tegen het kwaad. Het schijnt dezelfde werking te hebben als het bekende Turkse oog.

We staan aan het strand. Naast ons staan twee immens grote flatgebouwen leeg. Ze blijken, net als in vele andere Spaanse steden, illegaal te zijn gebouwd met of zonder toestemming van de burgemeester. Er liggen grote zwembaden bij, leeg.

Het wordt nu elke dag een beetje warmer en we kunnen de korte broek en zomertruitjes weer aan.

De camperplaats is goed vol. Er is een hele groep Duitse solo-camperaars aangekomen.

Onder hen is ook één Nederlander, Henk. Hij vertelt, dat de groep deze zomer georganiseerd een reis naar Turkije heeft gemaakt. Na afloop hebben ze afgesproken met 15 campers te gaan overwinteren. Ze houden onderling contact en geven leuke camperplaatsjes aan elkaar door. Zo komen ze steeds weer op een plaats bij elkaar. Inmiddels zijn er ook al koppels gevormd.

Vrijdag komen we tot de ontdekking, dat we tekort aan slipjes hebben. We gaan naar de lavanderia in Roquetas om te wassen. Ik vind dit nog steeds een cadeautje. Na 65 minuten heb je de was schoon, droog en rest me niets als opvouwen en opruimen. Thuis gaat ons campingwasmachinetje op marktplaats.

Daarna rijden we door naar het winkelcentrum. Voor het eerst deze vakantie gaan we heerlijk shoppen. We kopen cadeautjes en een vest voor Piet.

We slapen vannacht in Mojacar. Heerlijk plekje weer aan het strand.

Zaterdagmorgen rijden we naar Garrucha. We parkeren de camper op het strand bij de vissershaven.

Er staan nog zeven andere campers. Drie Duitse, twee Engelse, een Franse en een Nederlandse camper. De drie Duitse campers kennen we uit La Azuhia. Daar hebben we ook met elkaar gestaan. Zo kom je elkaar, net als in Marokko, steeds weer tegen.

De boulevard en het centrum van het stadje zijn op loopafstand. Het is vandaag weer warm. Vanmorgen lopen we met de honden naar de supermarkt. Daarna drinken we cappuccino in een cafeetje en checken gelijk de post op internet. 's Middags zetten we de stoelen voor de camper. We eten buiten en genieten de hele middag van de zon. Mijn voorraad boeken slinkt aardig. Gelukkig heb ik onderweg nog wat boeken van mede-overwinteraars gekregen. Nu heb ik weer ruilmateriaal. Vandaag heb ik ‘Ontspoord' van James Siegel in één keer uitgelezen. Zo spannend!!

Aan het eind van de middag krijgen we nog wat leuke overnachtingadressen van onze Duitse buurman.

Vandaag is het alweer zondag: 19 februari. Vanmorgen toch maar even het nieuws gekeken hoe het met Johan-Friso is. Afschuwelijk om zo iets mee te moeten maken.

We wandelen wat en genieten verder de hele middag van de zon. Er staat wat wind en dat is maar goed ook, anders was het niet uit te houden in de zon.

Als Piet vanavond sport kijkt, loop ik naar het cafeetje aan de overkant om het weblogje te maken onder het genot van (weer) een heerlijke cappuccino met slagroom.

Morgen beginnen we aan de laatste week Spanje. Heel langzaam trekken we stukje voor stukje naar Noord-Spanje. We blijven nog zolang mogelijk genieten van dit heerlijke land.

Na drie maanden weer thuis!

Het was een poosje stil. Op maandag 20 februari hield mijn leptop het voor gezien. Het scherm bleef zwart. We zijn naar San Fulgencio gereden. In de computershop werd geconstateerd, dat het moederbord kapot is. De laatste weken dus geen weblog en skype. Ja Harrie, je hebt wel een beetje gelijk. De multimedia beheersen soms je leven. Ik moest even afkicken.

We hebben de laatste vier dagen doorgebracht in Burriana. Weer zo´n fantastisch plekje aan het strand. Wandelen naar het stadje met leuke winkels en slenteren over de boulevard. De thermometer bereikt deze week vaak de 20 graden. Eerst staan we twee dagen met twee campers en kunnen de honden los. Arie heeft een vriendinnetje: Jep. Ze lijken qua uiterlijk op elkaar. Jep luistert wel veeeeel beter. Aan het eind van de week komen ook de Limburgers uit La Azouhia.

Donderdags krijg ik rugpijn en die blijkt hardnekkig. Ik kan niet liggen en slapen is een crime. Arme Piet krijgt daar natuurlijk ook het nodige van mee.

Met ibuprofen 400 van de buurvrouw wordt het iets beter. Zondag is in Burriana een grote markt en die willen we graag nog even meenemen.

Helaas zit dat er toch niet in. Lopen blijft moeilijk en dus rijden we zondagmorgen op tijd weg. Heerlijk, weinig vrachtverkeer. Als we de TomTom aanzetten blijft ook dit scherm zwart. Is het een teken, dat het echt tijd wordt om naar huis te gaan? We zoeken de routekaarten erbij en dan wordt het een dagje ouderwets rijden. Op de wegnummers letten. Dat heeft toch ook wel weer wat.

Om zes uur ´s avonds stoppen we in Villemolaque, net over de Franse grens.

Maandag rijden we over de A75 via Millau en Clermont Ferrand tot Villeneuve sur Allier. Het weer is prima, wel kouder, maar zonnig en droog.

Dinsdag bezoeken we de campershop van CCL in St. Dizier. Daarna kom ik echt niet voorbij Ikea Metz. Altijd leuk om even te snuffelen. We kopen een nieuw dekbed + overtrek en heerlijke zitkussens voor in de camper.

Om negen uur ´s avonds rijden we de berg op bij Carolien en Pitti.

Hier blijven we nog heerlijk nawinteren tot zaterdag.

Het is toch heerlijk om weer ons huis binnen te stappen. Wat is het groot. Het is even wennen. Liset heeft een prachtige hortensia en een schaal met narcisse

2011 oktober. Aanpassingen camper

Na anderhalf jaar en 38.000 km besluiten we wat veranderingen aan de camper te laten uitvoeren. Zo zullen we nog meer kunnen genieten tijdens onze reizen.

Bij Camperbouw Hoek van Holland is de bank  ingekort, zodat we nog meer loopruimte hebben.

Ook is een fietsenrek met daarop een bagagebox aangeschaft en achterop de camper gemonteerd.

De voorbanden zijn vernieuwd en tot slot hebben we in Krimpen aan de IJssel bij Carsupport extra hulpveren bij de achterwielen laten zetten.

Nog even en dan vertrekken we weer voor een aantal maanden.

2011 juli - aug: Spanje - Portugal - Frankrijk - Luxemburg

Portugal week 1

30 juli 2011

Hoe het begon!!

Carolien en Pitti hebben een camper gekocht: de XGO Family 103. Een alkoofcamper.

In april spreken we af met elkaar deze zomer naar Portugal te gaan.

Op het laatste moment lijkt deze vakantie niet door te gaan. Ik heb een slijmbeursontsteking aan mijn linker elleboog en moet maandag 25 juli worden geopereerd. We zijn beiden erg teleurgesteld, we hadden veel voorbereid en zouden voor Inek en Wiebe in Frankrijk nog wat spullen meenemen. Het is altijd een feest bij hen te zijn.

Op 18 juli is mijn elleboog veel minder dik. Ik heb er ook weinig last van. In overleg met de huisarts wordt de operatie uitgesteld tot woensdag 7 september.

In twee dagen zijn we reisklaar. Helaas lukt het niet meer Inek en Wiebe te pakken te krijgen.

Zo rijden we woensdag 20 juli toch naar Luxemburg om Koos (onze airdale terriër) weg te brengen naar Pitti's moeder. Hij kan slecht tegen de hitte en zij wil hem graag verzorgen.

Wij blijven nog een dagje bij Carolien. Het is erg stil op de Ernzerberg. Pitti en de kinderen zijn dinsdag 19 juli met de camper naar Frankrijk vertrokken. We hebben afgesproken elkaar 26 juli te treffen op de camperplaats in St. Just sur Viour. Carolien vliegt met Nicky zondag 7 augustus naar Porto. Vanaf daar trekken we met zijn achten door Portugal. Vrijdag 26 augustus vliegen Caro en Nicky vanaf Faro weer terug naar Luxemburg en rijden wij met Pitti en de kinderen weer richting huis.

Vrijdag 22 juli rijden we naar Chaumont, een leuke camperplaats aan de jachthaven. Zaterdag komen we tot Treteau. Ook daar weer een prachtige plaats aan het meer. Zondag naar Egletons. Arjan, Liset, Pim en Bram zijn daar op vakantie. Bram wordt 25 juli 10 jaar en daar willen we natuurlijk graag bij zijn. We slapen in de camper op het parkeerterrein van het vakantiepark.

Maandag 25 juli rijden we met zijn allen naar Rocamadour. We parkeren buiten het dorp en wandelen in de regen naar beneden. Een steile afdaling en ... 's middags ook weer naar boven. Dan nemen we afscheid. Wij gaan naar St. Just sur Viour en zij gaan terug naar Egletons. Ondanks het slechte weer maandag, hebben we twee heerlijke dagen gehad.

Dinsdag 26 juli komen Pitti, Luc, Antonie en Mara. We blijven tot donderdag. Deze camperplaats is een aanrader, heerlijk rustig aan een riviertje. Er is water, stroom, en een toilet. Anke belt, dat zij ook weer goed geland zijn op Schiphol na hun vakantie in Macedonië.

Woensdag 27 juli gaan we de Pyreneeën in. We stoppen in Bagnères de Luchon. 's Winters is dit een bekend skigebied. Nu wordt de kabelbaan gebruikt als startpunt voor wandel- en mountainbike- routes. Het is een leuk dorp, waar het goed vertoeven is. 's Avonds wandelen we rond het meer. Arie en Willem gaan even lekker los. We krijgen een sms van Arjan, dat ook de Boulangiers weer bij Jip en Janneke 99 zijn.

Donderdag 28 juli:

We hebben het nog niet over het weer gehad. Dat was er ook niet. Vandaag hebben we onze eerste echte zomerdag. We rijden dwars door de Pyreneeën. We klimmen en dalen langs smalle wegen, gaan door de Bielsatunnel en genieten volop. Het is ruim 26?. Rond half vier stoppen we aan Embalse de Yesa (een meer). We rijden een onverharde weg af. We twijfelen even bij een waarschuwingsbord voor teken, maar besluiten toch hier te overnachten.

We zoeken een plek zover mogelijk van de bomen en zo dicht mogelijk bij het meer. De kinderen vinden het reuze spannend. Tussen de grill van onze camper zit een vlinder. Zijn vleugels bewegen nog iets. Antonie denkt, dat hij de vlinder wel beter kan maken en legt hem in het gras.

We wandelen naar het meer, er staat haast geen water in.

Op de terugweg verzamelen we hout om vanavond een vuur te maken.

Twee uur later hebben we gezelschap gekregen van nog vier campers.

Na het eten wandelen Piet, Arie en ik naar een verlaten dorp aan de overkant van de weg.

Het is een flinke klim over de rotsen. Er is geen weg meer. Het doet ons aan Ouradour sur Glane denken. Alle huizen staan er nog. De een nog met balkon, de ander helemaal ingestort. Alles is overwoekerd met struiken met doornen. Net een sprookje.

Om negen uur zijn we terug en worden we enthousiast verwelkomd. Tijdens onze afwezigheid is de vlinder dood gegaan. Antonie en Mara hebben een graf gemaakt en het beestje zelfs een naam gegeven: Tuuntje.

Dan is het tijd voor het kampvuur. Piet maakt samen met Antonie en Mara het vuur aan. Al snel likken de vlammen alle kanten op. Onder toeziend oog van Piet mogen ze ook houtjes op het vuur gooien. Ze genieten van dit avontuur.

Vrijdag 29 juli rijden weer een stuk richting Porto. Vandaag stoppen we in Navarrete bij camping Navarrete. Er is een zwembad, wifi en een wasautomaat. Verder luieren we heerlijk in de schaduw bij de campers.

Later op de dag krijgen we een telefoontje van Carolien. Ze heeft de vlucht naar Porto geboard. Tot haar grote schrik merkt ze dat haar paspoort maar geldig is tot 14 augustus 2011 en ze dus niet kan boarden voor de terugvlucht uit Faro. Sommige zaken zitten bij de drie zussen toch in de genen, maar van wie hebben ze dat???

De Nederlandse ambassade in Luxemburg kan niet beloven, dat het nieuwe paspoort er volgende week vrijdag is. Het blijft dus nog even spannend.

Zaterdag 30 juli wandelen we 's morgens met Pitti, Antonie, Mara en de honden naar Navarrete. Het is een echt Pelgrimsstadje met veel kleine hotelletjes en een stempelpost voor de bedevaartgangers. De afgelopen dagen hebben we al veel pelgrims onderweg gezien. Steeds weer bepakt en altijd een wandelstok in de hand.

In het centrum ontdekken we nog een oude arena. Nu in gebruik als parkeerterrein.

Op de terugweg naar de camping is het eigenlijk al te warm om te lopen. Petje af voor de twee kleinsten, die de wandeling van ruim 5 km met gemak lopen.

Morgen gaan we weer anroet.

Week 2

Zondag 31 juli:

Het wordt weer een warme dag. Ontbijt met een eitje. Antonie wil bij ons eten.

We rijden om acht uur weg. Op zondag is er bijna geen vrachtverkeer en het is vrij rustig op de weg. Rond twee uur zijn we aan het meer bij Villadeciervos.

We vinden een goed plekje en Luc, Antonie en Mara liggen al snel in het water.

Het is weekend, dus erg druk. Overal zitten mensen. Sommigen hebben hele tuinstellen en BBQ's meegenomen. Vanuit een houten schuurtje wordt bier, limonade, ijs en diverse etenswaren verkocht. Op een afstand staat een aggregaat, dat stroom aan het gebouwtje levert. Tot laat in de avond blijft het druk. Om half elf gaat het aggregaat en de verlichting uit. Wij blijven met zijn zessen in het pikkedonker achter. Om half twaalf rijdt de politieauto nog een rondje over het terrein, maar dan zijn we echt alleen.

Maandag 1 augustus:

Heerlijk geslapen. Het is al weer vroeg warm. Piet, Arie en ik maken een wandeling naar het dorp om inkopen voor het eten te doen. We vinden onze boodschappen in de plaatselijke "supermarkt" en bij de bakker kopen we een groot rond brood. Na een wandeling van twee uur zijn we weer terug bij het meer. 's Middags slaat het weer om, het wordt drukkend. Toch blijft het tot half elf 's avonds droog en warm. Dan komt de regen.

Dinsdag 2 augustus:

Het heeft de hele nacht geregend. We gaan vandaag naar Bragança. Een ritje van 80 km. We vinden een plekje bovenop de berg bij de oude stad langs de muur van het kasteel.

Daarna lopen we naar boven en wandelen over de muur van het kasteel.

's Middags eten we in een klein restaurantje een dagmenu: groetensoep, rundvlees met sla, aardappelen, frites, verse aardbeien met slagroom toe (de kinderen een ijsje). Tot slot espresso met een likeurtje van de eigenaar. Inclusief bier, rode wijn en limonade voor de kinderen moeten we € 32,- afrekenen! Ja, dan moet ik toch even nadenken over wat een Verenigd Europa eigenlijk inhoudt. De weegschaal is toch niet overal in evenwicht.

Woensdag 3 augustus:

Nog 4 nachtjes slapen en dan komt Carolien. We besluiten een camping te zoeken. Het beddengoed moet verschoond worden en was hebben we natuurlijk altijd.

In het boek van de ACSI met kleine campings vinden we camping Valsereno in Cabeceiras de Basto.

De route gaat over de IP4 naar Vila Real. Normaal gesproken een prima vierbaansweg, waar je goed kunt opschieten en daar kiezen we voor in deze hitte. Helaas zijn ze aan deze weg aan het werk en wel zo, dat we om de 10km een omleiding hebben.

De camping ligt boven in de heuvels. Het laatste stukje van 6 km is erg smal. Gelukkig komen we geen tegenliggers tegen. De ontvangst op de camping is vriendelijk. We mogen zelf een plekje uitzoeken.

Met ruim 30? is een zwembadje op de camping natuurlijk fantastisch. De kinderen liggen al snel in het water en wij gaan lekker onderuit met een glaasje port.

Het blijft tot lang in de avond aangenaam warm.

Donderdag 4 augustus:

Om negen uur zijn er warme broodjes. We betalen € 0,12 per broodje. Vandaag verschonen we de bedden, alles wordt gewassen en de campers worden opgeruimd. Als we gaan afrekenen moeten wij voor twee dagen met stroom € 26,- betalen. In totaal staan we met vijf gezinnen op deze camping.

Onbegrijpelijk, want er is een zwembad, gratis douches en warm water en de omgeving is prachtig.

Vrijdag 5 augustus:

Vandaag is de bestemming Esposende: een camperplaats bij de vuurtoren aan de zee. Een rit van 100 km door de bergen met prachtige vergezichten en ongelooflijk grote en mooie villa's. Om 12 uur staan we op de parkeerplaats in Esposende. 't Is even kijken hoe we de campers neerzetten en dan gaan Pitti en de kinderen naar het strand en wandelen wij naar het dorp. Ook hier viert de uitverkoop hoogtij en koopt Piet een mooie Hilfiger Polo en een zwarte lange broek.

's Avonds maken we nog een strandwandeling met Arie en tot besluit trakteert Pitti ons op een ijsje in restaurant FOZ. Van dit restaurant hebben we ook gratis internet.

Zaterdag 6 augustus:

Ik was het even vergeten, de misthoorn aan zee. De hele nacht heeft hij geloeid op ongeveer 100 meter van onze campers vandaan.

Het weer is vannacht omgeslagen. Het stormt en het regent. Ook vanmorgen ziet het er nog somber uit. Tijd dus voor een nieuw weblog.

Later in de ochtend lopen we met zijn allen naar het dorp. Pitti wil natuurlijk ook even aan de uitverkoop snuffelen. Dat blijft altijd gevaarlijk. Deze keer vindt hij echter niks.

In Leerdam bij Hamberg roepen ze bij binnenkomst tegenwoordig al: ‘Dag meneer Clemen'. Zou dat invloed hebben gehad??

Gelukkig gaat de zon ook weer schijnen en om 12 uur is het weer warm. De kinderen vermaken zich op de terugweg in de speeltuin. We skypen met Carolien. Morgen om half twee landt ze met Nicky op het vliegveld van Porto. Heerlijk!!

Week 3. Veel leuke dingen in één week

Zondag 7 augustus:

Na twee nachten misthoorn zijn we blij, dat we vandaag Carolien en Nicky kunnen afhalen van het vliegveld in Porto. Als we door Esposende naar de grote weg rijden, zien we aan het eind van de lange boulevard nog een prachtige camperplek (die niet in de boekjes staat). Weliswaar niet gelijk aan het strand, maar wel zonder een toren met misthoorn. We geven deze tip graag mee aan wie dit kan gebruiken.

Rond één uur staan we op de P van de bussen op het vliegveld vlakbij de uitgang.

Om 13.22 uur Portugese tijd landt het vliegtuig.

Een half uurtje later komen Carolien en Nicky eindelijk uit de gate. De kinderen zijn dolblij. Er wordt gekust en geknuffeld.

Dan vertrekken we naar de camping in Vila Nova de Gaia. De stad ligt aan de rechteroever van de Douro tegenover Porto aan de linkeroever. Hier zijn ook de vele caves met Portwijn.

Vanuit de camping lopen we zo naar het strand aan de Atlantische oceaan.

We gebruiken de rest van de middag en de avond om lekker bij te kletsen en een wandeling over de boulevard te maken.

Het valt Piet en mij op, dat vakantie in het hoogseizoen toch heel anders is. De stranden zijn overvol, er is veel muziek uit de kroegjes en restaurants, een parkeerplaats is nauwelijks te vinden, de honden mogen (natuurlijk) niet op het strand. Kortom, wat zijn we blij, dat we niet altijd in het hoogseizoen op vakantie zijn.

Maandag 8 augustus: Arjan wordt 39 jaar

Laughing
. We rijden we naar Vilela da Cabugueira, vlakbij Chaves. Hier wonen Helena en José. de ouders van Rosa (de werkster van Carolien). Zij zijn op vakantie in Portugal en hebben ons uitgenodigd.

We hebben hier twee fantastische dagen. Helena en Rosa verwennen ons de hele dag. We voelen ons op een all-inclusive vakantie. Ook de temperatuur werkt hier aan mee: 31?.

Dinsdag gaan we naar Chaves, een gezellig stadje. We rijden mee in de oude Renault 11 van José. Hij heeft de auto 28 jaar geleden nieuw gekocht. Hij koestert zijn auto en dekt hem met dekens in de garage af.

Tot slot eten we 's avonds bij de pizzeria van een neef in een naburig dorp. Woensdagmorgen rijden wij naar Braga. Carolien en Pitti gaan nog met Rosa, haar man en de kinderen naar de markt in Chaves en rijden daarna naar Barreira bij Lissabon om een bezoek te brengen aan de familie van pleegdochtertje Mara.

Het is woensdag behoorlijk heet: 33 graden. Op weg naar Braga zien we verschillende bosbranden. De brandweersirene klinkt vaak.

We waren in 1999 ook in Braga. Toen nog met de caravan. We bezoeken toch weer de Sé kathedraal met zijn drie kapellen en wandelen gezellig door het centrum. Tegen vier uur besluiten we door te rijden naar de camperplaats aan de Douro in Vila Nova de Gaia. Deze camperplaats ligt op 4 km afstand van het centrum van Porto. Een heerlijke wandeling dus morgen!

Donderdag 11 augustus:

Om half tien wandelen we langs de Douro naar Porto. We komen verschillende caves van bekende merken zoals Sandeman en Taylor.

De ijzeren brug naar Porto over de Douro ziet er imposant uit. Je kunt er op twee manieren overheen: boven- of onderlangs. Wij gaan eerst over de onderste brug.

Porto heeft prachtige oude en moderne gebouwen, die samen een harmonieus geheel vormen.

In de bovenstad vergapen we ons aan het interieur van boekhandel Lello e Irmão. De bijzondere witte gevel is mooi, maar binnen is het een rariteitenkabinet. De trap is gemaakt van kostbaar hout in de vorm van een grote acht. Hij doet denken aan de trappen van schepen, waarmee de grote ontdekkingen werden gedaan.

Daarna gaan we naar de Clerigos kerk en toren. En natuurlijk bezoeken we de Sé kathedraal. In de benedenstad slenteren we door de smalle straatjes en zien nog een aantal kerkinterieurs. We schuiven in een klein restaurantje aan bij de plaatselijke bevolking voor een menu van de dag. Tot onze verbazing krijgen we eerst de maaltijd en daarna de soep.

We lopen terug naar de brug. Nu gaan we echt over de bovenste brug. Aan de overkant nemen we de kabelbaan naar beneden. Daarna nog een kleine drie km naar de camper. Op het hoogst van de dag is het vandaag 33? geweest. Ik hoor het pilsje van Piet gewoon sissen, als hij het in een teug leegdrinkt.

Rond zes uur rijden we richting Aveiro. Het is nu aangenaam om in de auto te zitten en morgen belooft weer een bijzonder warme dag te worden. Om zeven uur parkeren we de camper aan het strand van Torreira. We maken een strandwandeling en liggen er vroeg in.

In de strandtent naast ons is vanavond live muziek. Het lijkt eerst wel leuk, maar om één uur 's nachts staan we toch maar op, kleden ons half aan en rijden naar de andere kant van het dorp.

We parkeren in een straatje en slapen heerlijk tot.........vrijdag 12 augustus zeven uur.

We staan in een straatje met bejaardenwoningen. Alle oudjes zitten om zeven uur al aangekleed buiten op een bankje te klessebessen. Wij zijn natuurlijk een vreemde eend in de bijt.

Om half acht komt de visboer. Hij kondigt zijn komst met de claxon aan. Het wordt tijd voor ons om te gaan.

De volgende bestemming is Figueira de Foz. Hier hebben we afgesproken met de familie Clemen.

Wij verwachten ze morgen in de loop van de middag terug uit Lissabon. Tot onze verbazing krijgen we een sms'je en zijn ze er al om drie uur.

Zaterdag 13 augustus:

Het wordt tijd voor een paar dagen rust voor iedereen. De Portugezen hebben een lang weekend voor Maria Hemelvaart 15 augustus en het is overal gigantisch druk.

Ik vind in de ACSI gids een kleine camping in Coimbrão. Het blijkt een gouden greep te zijn: zwembad, mooie plaats, warme douches, WiFi en natuurlijk de zon.

We settelen ons en besluiten hier tot dinsdag te blijven.

Week 4: een religieus weekje.

Zaterdag 13 tot dinsdag 16 augustus 2011:

We hebben drie heerlijke dagen op de camping gehad. Het weer liet het wel wat afweten. Weinig zon, bewolking en wat miezerige regen wisselen elkaar af. De temperatuur blijft echter lekker. Het zwembad is voor de kinderen heerlijk, wij hebben veel gewandeld, gelezen en geluierd. Vandaag vervolgen we onze reis.

Eerst naar het klooster in Alcobaça. Volgens de Trotter een ‘must' en het is echt de moeite waard. Alles draait in dit klooster om Pedro (de zoon van koning Alfons IV) en Inez. Het klooster werd in de 12e eeuw gesticht door Alfonso Henriques. Van het oorspronkelijke bouwwerk is niets meer over. Het is totaal verwoest door de Moren. De Santa Mariakerk dateert uit de 13e eeuw. De kerk heeft het grootste kerkschip van Portugal. In de dwarsbeuken staan de graven van Pedro en Inez.

Ik wil ook een standbeeld

Daarna drinken we koffie met een gebakje, specialiteit van de stad, op een terrasje voor het klooster.

Dan vervolgen we de reis naar Nazaré. Een erg toeristisch, maar ook folkloristisch plaatsje.

Het vinden van een parkeerplaats is een heel karwei. De mannen sturen de campers door nauwe straatjes, waar overal auto's geparkeerd staan. Een auto heeft zijn voorwielen scheef staan en dat kost ons een zijlampje. Antonie ziet het allemaal gebeuren en roept: ‘Opa heeft verloren'.

Uiteindelijk vinden we een plaats aan de rand van het dorp vlakbij de boulevard. Inmiddels is de lucht weer helemaal blauw en de temperatuur is flink opgelopen.

We slenteren over de boulevard, de kinderen rijden in de botsauto's, elastieken op de trampolines, Pitti en ik kopen op het strand gedroogde sardines en eten ze uit het vuistje op.

We drinken wat op een terrasje. We zien op verschillende tafeltjes bordjes met slakken en bestellen ze ook. Ze zijn gebakken in olie en knoflook. Naast Pitti en ik vindt Mara dit ook lekker.

Tot laat in de middag slenteren we over de boulevard en gaan uit eten.

Om tien uur zijn we in de camper. Allemaal doodmoe. Het was een heerlijke dag.

Woensdag 17 augustus:

We rijden op tijd weg. Vandaag staat de pelgrimstocht naar Fatima op het programma.

Op deze route ligt ook Batalha, waar een prachtige kerk met klooster staat. Eén van de belangrijkste gotische meesterwerken van de wereld. We zijn er rond de middag. De zon schijnt door de glasramen op de zuiderkant en dat creëert een prachtig kleurenspel op de muren en de vloer.

Dit klooster is nog mooier dan dat van gisteren.

Het hoogtepunt van deze dag is Fatima.

We parkeren op een groot terrein aan de rand van het stadje. Het is gigantisch druk. Toch vinden we twee plekjes in de schaduw.

Dan gaan we op weg naar het grote plein, waar drie herdertjes (Francisco, Jacinta en Lucia) op 13 mei 1917 en de dertien daarop volgende maanden op de 13e, Maria zagen verschijnen.

Francisco en Jacinto stierven op jonge leeftijd. Lucia is in het klooster in Coimbra getreden en daar in 2005 overleden.

Nu is de plaats een gigantische kermis. Wij zijn er nu twee keer geweest en zullen deze plaats niet meer aandoen op onze reizen.

Donderdag 18 augustus rijden we weer naar de kust. We stoppen in Plaia da Vagueira op een camperplaats aan zee. Er is ook een groot zwemparadijs bij. Wij maken met Arie een lange strandwandeling naar het dorp en De Clemensjes gaan zwemmen met Pitti. Caroline vermaakt zich weer met de was.

's Avonds kijken we naar de zonsondergang op het strand. De lucht wordt prachtig roze met blauw.

Het blijft een heerlijk geluid en gezicht: de aanrollende golven.

Vrijdag 19 augustus 2011:

Het laatste stukje Portugal vandaag. We rijden langs de kust door pijnboombossen naar Caminha. We zijn er om half een. Het is een historisch dorp met oude huizen van graniet, fonteinen en gebouwen in renaissance stijl. We willen vandaag hier blijven en vanavond, als het niet meer zo warm is, doorrijden naar Santiago de Compostella. Het loopt echter anders.

Van een Belgisch echtpaar, dat we al eerder hebben ontmoet in Embalse de Yesa, horen we dat je met de ferry kunt overvaren naar Guardia in Spanje. Carolien en ik gaan naar de kassa van de ferry. Er gaat nog één boot vandaag: vanmiddag om drie uur.

We zetten de campers op het parkeerterrein van de ferry en wachten tot we om kwart voor drie aan boord kunnen. De overtocht duurt een kwartiertje.

Dan rijden we langs de kust in Spanje. Ondanks de hitte wordt het toch een prachtige rit. De kust is hier heel anders. Er liggen veel rotsen voor de kust, waar de golven op stukslaan.

De laatste 100 km rijden we tolweg. Om zeven uur (het is nu weer één uur later dan in Portugal) zitten we achter de camper aan een wijntje en een biertje.

Morgen gaan we de stad in.

Zaterdag 20 augustus:

Ondanks dat het in Spanje één uur later is als in Portugal, zijn we gewoon om acht uur wakker. Ook Carolien loopt al buiten met Willem. De rest van de familie komt wat later.

We wandelen in een half uurtje naar het grote plein voor de Basiliek. Het is een prachtig gezicht de wandelaars het plein op te zien komen. Ze reageren allemaal anders op de behaalde prestatie.

Er wordt geklapt, gelachen, gehuild, de grond wordt gekust, sommigen vallen doodvermoeid languit op het plein. Kortom, we komen weer ogen tekort.

Stempelkaart pelgrims

Vandaag worden er ook weer de nodige winkeltjes bezocht om souvenirtjes te kopen. De twee kleinsten een wandelstok met de schelp eraan en Luc voegt weer een rozenkrans aan zijn verzameling toe. Pitti koopt kleine wierookvaatjes voor zijn collega's. Wij kopen voor Carolien een nieuwe sleutelhanger. Die van zes jaar geleden is pas kapot gegaan.

Na uren wandelen eten we wat in een restaurant, waar de hondjes ook binnen mogen.

Om drie uur zijn we terug bij de camper. Het is vandaag erg warm (Nee Liset, ik zeg niet hoe warm!!!). Carolien heeft er moeite mee en Pitti en zij besluiten naar Mino aan de kust te rijden.

Wij volgen ze later. Het is veel te warm en we hebben hier een heerlijk plekje met gras en schaduw.

Om half zes rijden wij ook richting Mino. Al gauw krijgen we een sms van Caro, dat er aan de kust nergens plaats is. Ze rijden al drie uur en hebben nog niets gevonden.

Na heel veel stuurmanskunst van Piet staan wij om half acht in Ares aan de haven. Er is dit weekend feest van de watersportverenigingen. Er zijn overal kraampjes en er worden roeiwedstrijden gehouden. Het is erg gezellig.

Inmiddels hebben Caro en Pitti een plekje gevonden bij Cabanas, tien km terug.

Piet vindt het hier echter gezelliger en zo zijn we vanavond voor het eerst sinds weken weer samen.

Zondag 21 augustus 2011:

We krijgen een sms van Caro, dat ze al richting Frankrijk rijden. Dat verandert onze plannen. We rijden nu niet naar Cabanas, maar op ons gemak een stuk langs de noordkust van Spanje en stoppen om twee uur in Cadavedo, op ons strandje van zes jaar geleden.

De weg er naar toe is smal en gaat steil naar beneden. Als we op de parkeerplaats komen zien we een groot bord: Verboden voor caravan en campers. Dit geldt voor parkeren en slapen.

We blijven er toch de hele middag en na het eten rijden we naar het dorp terug. We mogen overnachten op het parkeerterrein van de plaatselijke kroeg ‘El Casino'.

We hebben nu net de koffie op en Piet heeft zijn eerste biertje besteld. Morgen zien we wel weer.

Maandag 22 augustus:

Wat een geluk, dat we niet op ons strandje konden blijven. We hebben het bij ‘El Casino' helemaal getroffen. Het was gisteravond gezellig druk en de kroegbaas kwam regelmatig met een schaal met warme vishapjes langs. Het heeft de hele nacht geregend. Nu lijkt het droog te worden.

Vanmorgen ontbijten we ook in het café. Piet heeft een broodje met gebakken vlees (brrrr 's morgens vroeg). Ik geef de voorkeur aan jam en kaas. De koffie is hier heerlijk.

 

Om half elf vertrekken we naar Santander.

Het weer is helemaal opgeklaard. De kustweg in Noord Spanje heeft veel weg van Engeland. Het is glooiend, rotsachtig en de landerijen zijn afgezet met stenen muurtjes en/of hoge heggen.

We parkeren de auto aan het strand in Santander. We willen net de stoeltjes buiten zetten, als de politiewagen voor onze camper stopt. We krijgen van de vriendelijke politieagent een stadsplan met de route naar een camping. Alles gaat vergezeld met veel Spaanse woorden. De strekking is duidelijk: Ook hier mogen we niet parkeren, laat staan slapen.

We besluiten naar het megagrote winkelcentrum in de buitenwijk van Santander te rijden.

We slenteren heerlijk langs alle winkeltjes, eten wat in de camper en gaan dan nog eens terug.

Alle winkels zijn tot 22 uur open. Als we om elf uur Arie uit laten, is het gigantische parkeerterrein bijna helemaal leeg.

Dinsdag 23 augustus:

Toch wat onrustig geslapen. Ergens start een auto middenin de nacht, we horen praten en om vijf uur komt de schoonmaakploeg om het parkeerterrein schoon te vegen. Vandaag maar een beter plekje uitzoeken.

We willen de hele kustweg van de Golf van Biskaje rijden tot aan San Sebastian. Er is vast wel ergens op deze route een leuk plekje aan een strandje. Het wordt een prachtige rit. Een plekje in een dorpje of aan een strandje zit er echter niet in.

Alle toegangen tot boulevard, strand, parkeerterrein zijn of afgezet, of er staat een parkeerwacht.

Uiteindelijk rijden we naar camping Igueldo 5 km buiten San Sebastian.

We krijgen een prima plek. We zetten de luifel uit en zitten nog tot laat in de avond buiten. Morgen blijven we hier.

Woensdag 24 augustus:

Vannacht om drie uur gaat het regenen en dat zal duren tot zes uur vanavond.

We vermaken ons met lezen, vouwwagens en campers kijken op internet, drie spelletjes Yahtzee (ik win er twee) en we zoeken een camperplek in Frankrijk voor morgen. Het wordt Monbazillac vlakbij Bergerac. Op de site van de NKC krijgt deze plek gemiddeld een 9,3 aan beoordelingen.

Ik doe ook nog een wasje. Omdat het blijft regenen hang ik hem later op in de badkamer en zet het elektrische kacheltje aan. Badkamerdeur dicht en zo creëren we een prachtige droogkamer.

Donderdag 25 augustus:

We rijden om 8 uur.

We nemen tolweg naar Bayonne. Dan gaan we verder over de D824 en de D933 naar Monbazillac.

Langzaam verandert het landschap en rijden we tussen de druivenvelden. Om drie uur arriveren we bij Fabrice Camus, de wijnboer. Er staat nog een camper. We zoeken een plekje uit. Iedere camper heeft een eigen picknicktafel.

Meneer Camus komt ons begroeten. We krijgen een mandje appels en druiven. Vers geplukt.

Hij nodigt ons uit voor een welkomstdrankje om zes uur in de tot bar omgetoverde garage.

De verdere middag zitten we heerlijk in de zon. Een verademing na de hele dag regen gisteren. Arie kan hier lekker los.

Tegen zes uur staan er inmiddels zes campers. Elke nieuwe gast wordt op dezelfde manier verwelkomd als wij.

De bar zit dan ook helemaal vol om zes uur.

Meneer Camus begint te vertellen over zijn bedrijf, dat steeds van vader op zoon is overgegaan en over de druivensoort, die hij teelt. Hij praat zo vlug, dat het meeste ons wel ontgaat, maar we genieten volop van zijn mimiek en manier van bewegen.

Dan krijgen we de gelegenheid de wijnen te proeven. We beginnen met een droge rode wijn, daarna een nieuw soort rode wijn, die vanuit de koelkast moet worden geschonken. Deze is wat zoeter en uitstekend geschikt als aperitief met roquefort of paté. We vinden hem allebei erg lekker. Deze wijn wordt afgenomen door twee drie sterren restaurants in Bergerac en Perigueux. Hij is daar terecht heel trots op.

We krijgen hierna een rosé, een droge witte wijn (brr wel heel erg droog) en een witte moeilleux, die Piet erg lekker vindt. Tot slot een wit dessertwijntje van 21%.

Om half acht wenst meneer Camus ons nog een heerlijke avond toe.

Na het eten zitten we nog tot twaalf uur buiten. De Franse mannen spelen petanque. Arie rent den dolt met het hondje van de Franse overburen. Om half twaalf gaat het wat waaien en wordt het fris. Dan wordt het tijd om op te breken en te gaan slapen.

Vrijdag 26 augustus:

Storm en regen hebben ons vannacht flink wakker gehouden. Het giet nog steeds. Als Piet de camper rijklaar maakt, koop ik nog wat flessen rode en witte wijn en een doosje rode wijn voor speciale gelegenheden. Op het doosje schrijft hij met viltstift, dat deze flessen vanuit de frigidaire moeten worden geschonken.

Dan nemen we afscheid. We krijgen nog drie trossen witte druiven mee. We komen op dit gastvrije, gezellige plekje vast nog eens terug.

We rijden vandaag naar Bourges. Pas in de middag kunnen de ruitenwissers uit.

De camperplek in Bourges is vijf minuten lopen van het oude centrum.

We wandelen door de leuke straatjes en eten in een gezellig restaurantje met uitzicht op de Kathedraal Saint-Etienne.

Een Frans echtpaar naast ons vertelt, dat vanavond ‘Nuits Lumière costumées' is. Op de muren van de Kathedraal wordt een prachtig lichtspel geprojecteerd.

Dit gebeurt maar driemaal per jaar, dus we treffen het.

Om tien uur begint het echter zo te hozen, dat we binnen een paar minuten drijfnat zijn. Er staat bijna niemand meer op het kerkplein. Op een overdekt podium speelt nog wel een band, maar dat is ook alles. We gaan terug naar de camper. Het laatste stuk rennen we.

Zaterdag 27 augustus:

Er zit een duidelijke structuur in het weer deze week. De ene dag een prachtige zonnige dag, de andere dag regen. Vandaag worden we wakker met het zonnetje. Gelukkig, want we willen de stadswandeling door het oude centrum van Bourges lopen. We bekijken de prachtige watertoren, waar nu doorlopend exposities worden gehouden.

La rue Bourbonnoux staat bekend om zijn gallo romaanse gevels uit de dertiende eeuw.

De bezichtiging van de kathedraal bewaren we tot het laatst. Ook weer imposant met de vele glas in lood ramen en het immens grote en hoge schip. De kathedraal is een van UNESCO wereld erfgoederen.

Om twee uur vertrekken we naar Gurgy. Een camperplekje aan de Yonne. We komen hier voor de derde keer. Het is er altijd gezellig druk met boten, die aanmeren. In totaal kunnen er ongeveer 20 campers staan. Het gras is echter zo nat, dat we hier niet op durven te parkeren. We hebben het laatste plekje op het grind. Pal naast een grote eikenboom. Omdat onze camper zo laag is kunnen we er net staan.

Na ons komt een grote Dethleffs camper aanrijden. Ik maak een praatje met de mevrouw, die is uitgestapt met de hond. Piet komt er ook bij en kletst met de man. We worden uitgenodigd voor een drankje. Naast hun camper staat een picknicktafel al klaar. Ze heten Mieke en Guy, de hond heet Huub.  Guy en Piet drinken een pernod. Wij houden het bij een heerlijk wit wijntje. De twee honden kunnen het uitstekend samen vinden. Guy zegt, dat we er allemaal ‘goesting' in hebben en dat hebben Hollanders niet snel!! We kunnen het goed vinden met zijn vieren. Guy is gepensioneerd journalist en een gezellige prater. Mieke is drie dagen docent aan een hogeschool en daarnaast reisleidster. Zij doet verre en/of avontuurlijke reizen. Ze wonen in Leuven.

Wij vertellen over onze avontuurlijke reis naar Marokko in 2000 met collega's van de gemeente Leerdam met reisbureau Joker uit Brussel. Tot onze grote verbazing vertelt Mieke, dat zij één van de oprichtsters van Joker is. Zij werkt nu voor een ander reisbureau.

Het wordt een bijzondere en heel gezellige avond. Ik kook voor ons vieren. Als dessert gaat bij de Franse kaasjes de eerste rode wijn uit de koelkast open. Als het later op de avond fris wordt gaan we terug naar onze camper.

Zondag 28 augustus:

Ik word met een zwaar hoofd wakker. Gelukkig wordt dat na een aspirine snel beter.

We ontbijten met zijn vieren aan de picknicktafel. Ik kook eitjes. Mieke heeft liever een gebakken eitje. Geen probleem. Op het gasstelletje van Piet is dat zo gedaan.

Na het ontbijt wisselen we adressen uit en maken we de afspraak elkaar te bezoeken. Dat is iets, wat we de laatste 12 jaar niet meer hebben gedaan.

Om elf uur nemen we afscheid en rijden ze weg, richting Leuven.

Wij houden een luie dag. Een wandelingetje met Arie en verder heerlijk in het zonnetje bootjes en mensjes kijken.

We eten om drie uur warm en om half zes rijden we naar Mc Donald's inTroyes.

Piet gaat in de camper de sport kijken en ik maak mijn laatste journaal van deze vakantie.

Morgen rijden we naar Metz. Even lekker winkelen bij Ikea. Daarna rijden we naar een camperplaats in het centrum van Metz. Dan gaan we eindelijk de stad bekijken, waar we al zoveel jaren op vakantie langs rijden.

Dinsdag tegen de middag hopen we in Ernzen te zijn. We slapen 's nachts bij Caro en Pitti. Woensdagmorgen halen we Koos op bij Marie José in Stolzembourg. Van daar rijden we naar huis.

Rest ons iedereen te bedanken voor het meereizen via ons weblog. We zijn altijd weer erg nieuwsgierig naar jullie reacties.

Lieve groeten van Piet en mij vanuit Troyes.

2011 mei-juni: Zuid-Oost Europa Slovenie - Kroatie - Bosnie

 Het eerste verhaal van deze vakantie. We zullen proberen jullie elke week weer op de hoogte te houden. Internet in Slovenie en Kroatie is echter nog zeer beperkt. We mogen nu even gebruik maken van het internet van motel Plitvice in Zagreb. We vertrekken zo naar de grens met Servie. Hier zijn geen campings, maar kunnen we wellicht overnachten bij hotels.

Zondag 8 mei:

We rijden om half negen weg. Het wordt warm vandaag, dus we willen rond de middag in Ernzen zijn. De reis gaat voorspoedig. Om half twee zitten we aan de koffie op het terras bij Caro en Pitti.

Ik krijg nog twee moederdagcadeaus: van Pitti een ledvogeltje op stokje voor de vakantie en van Carolien een half jaar lidmaatschap goldmember.

's Middags gaat Piet zwemmen met Mara en Antonie, we bbq'en. We zitten nog lang buiten. In het donker geeft het vogeltje licht (alle kleuren van de regenboog). Wat zullen we hiermee scoren op de campings in Kroatië.

Maandag 9 mei:

We zijn om 6.30 uur op. Om 7.30 uur zwaaien we Caro en de kinderen uit. Om acht uur rijden we de berg af. Koos blijft achter en Pitti zwaait ons uit.

Het is niet druk op de weg, wel warm. Om drie uur zijn we net achter Ulm in............

Op het hof van Gasthof Zahler mogen we overnachten. We maken nog een wandeling door het dorp en zitten lekker buiten.

Dinsdag 10 mei:

Weer vroeg op. Weer heerlijk weer 27º. We rijden om acht uur. Eerst kopen we lekkere broodjes bij de bakker en dan gaan we anroet. Rond de middag zijn we aan de grens van Oostenrijk, net voor Kufstein. We kopen een vignet voor 10 dagen. We rijden langs bekende wintersportplaatsen: Kufstein en St. Johann in Tirol. In Kitzbühel rijden we een berg op en vinden een prachtig plekje op de P van een hotel met uitzicht op de bergen met sneeuw. 

De eigenaresse van het hotel vindt het prima, dat we hier overnachten. Naast het hotel is een tennisbaan met een clubgebouwtje en een tafel met vier stoelen ervoor. Er is niemand aanwezig. Hier bivakkeren we tot laat in de avond. Op de achtergrond horen we de koeienbellen op de alpenweiden.

Woensdag 11 mei:

We worden wakker van het roepen van een koekoek. Al snel volgen andere melodieën van vogels, waar we de naam niet van weten. Het is vroeg, maar we genieten er allebei van.

We rijden vandaag op ons gemak dwars door Oostenrijk. Het is een staalblauwe hemel. De sneeuw op de bergen weerkaatst in de zon. Als we uit de Felbertauerntunnel (5,7 km) rijden, zien we een ander landschap. Heel wijds, met aan beide kanten de bergen. Over Lienz en Hermagor zijn we rond één uur aan de Faakersee. Het is een déja-vu van 1982. Toen kampeerden we hier met de meiden voor de eerste keer op een naaktcamping, op doorreis naar Istrie.

We eten een boterhammetje met uitzicht op het meer. Dan rijden we door naar de Wörthersee en vinden een prachtig plekje in het bos aan de rand van een golfterrein. De hele middag genieten we van de golfers, beginners en gevorderden. We zien menige graszode de lucht ingaan. Toch maar eens gaan kijken als Arjan en Randy les krijgen.

's Avonds verkassen we 500 meter richting Wörthersee. We mogen in Dellach op het parkeerterrein van een leeg hotel staan met prachtig uitzicht op het meer.

Morgen Slovenië!!

Donderdag 12 mei:

Vandaag rijden we de Loiblpass. Er zijn stukken bij, dat we 12% stijgen. De camper moet terug in de tweede versnelling. De haarspeld zijn behoorlijk scherp. Voor ons rijdt een touringcar, die bij elke bocht gewoon overhelt. Op de top staan we even stil bij een monument van kamp Mauthausen. Bovenop deze pas was een nevenkamp gevestigd. De gevangenen werkten hier aan de weg en de tunnel.

Om één uur zijn we op de camping in Smlednik. Prachtige camping, hete douches en wifi. Gelijk met ons komt ook een Belgisch stel met een camper.

Het is inmiddels weer 28?. Luifeltje uit en lekker buiten eten. Daarna wandelen we naar beneden. Daar is de rivier, maar ook een FKK-strandje. En zo lopen we helemaal onverwachts spitsroeden tussen de naakte zonaanbidders. Gelukkig hebben we Arie aan de lijn.

Vrijdag 13 mei:

Op ons gemak naar Domzale. Er is een camperplek bij een autowasserette. De eigenaar bouwt zelf een camper en repareert ook. Hij vindt het leuk om campers op zijn terrein te hebben. De Belgen zijn er al. We hebben twee prachtige plekken met een heel grasveld als terras. 's Middags wandelen we naar de stad en kopen het eerste voetbalshirt van deze vakantie voor Bram, een groenblauw van het nationaal elftal van Slovenië. We ontdekken ook, dat er een trein en busverbinding is met Ljubljana. De trein gaat niet op zaterdag, dus gaan we morgen met de bus. Op de terugweg zien we een melkautomaat middenin een straat staan.

Het blijkt een normaal straatbeeld in Slovenië.

Zaterdag 14 mei:

We gaan met zijn viertjes met de bus naar Ljubljana. De naam Ljubljana betekent geliefde. De rit duurt maar een half uurtje. De belangrijkste attractie van Ljubljana is het kasteel. Dit ligt op een strategische heuvel boven de stad op 376 meter hoogte. We gaan met de lift naar boven (de mannen met seniorenkorting). Arie moet een muilkorfje om. Gelukkig hebben ze er een te leen voor haar. Ze ondergaat het zonder mopperen. Het uitzicht boven is prachtig. Het is een heldere, heel warme dag. De burcht blijkt erg in trek te zijn bij trouwpartijen. Op het kleine kasteelpleintje tellen we al vijf bruidsparen. Elk bruidspaar heeft zijn eigen accordeonmuzikant, die het geheel opvrolijkt. We lopen naar beneden. Daar splitsen onze wegen en gaan we samen de stad verkennen. We zien een optreden van soldaten uit de middeleeuwen. Het levert een leuk plaatje op.

Ljubljana is een studentenstad met een oude en nieuwe wijk, gescheiden door de rivier de Ljubljanica. Een van de bekendste bruggen is de Drakenbrug.

Elke dag is er markt. Vandaag treffen we het. Uit de wijde omgeving zijn er kraampjes met plaatselijke producten. Olijfolie, wijn, brood, koek, olijven, kaas, worst, ham, alles is er om te proeven. Op een kleine verhoging maakt een accordeontrio muziek. We maken een rondje langs alle bezienswaardigheden. Daarna slenteren we langs de rivier. Aan beide kanten is het een aaneenschakeling van eettentjes. Wij hebben ook wel trek en gaan ergens eten.

Om vier uur zijn we doodmoe en nemen de bus terug naar Domzale.

Tot laat in de avond zitten we buiten.

Zondag 15 mei:

De weersvoorspelling voor vandaag komt uit. Het is vannacht gaan regenen en het zal de hele zondag regenen. We gaan toch verder. Eerst naar Maribor in het noorden van Slovenië. Dan gaan we door de bergen naar Cirkulane, een klein gehuchtje aan de grens met Kroatië. Hier is een van de weinige camperplaatsen van Slovenië bij een restaurant en een lederwarenfabriek. De plek ligt mooi aan de rivier de Drava. Douches, wc en water voorhanden. Jammer, dat hij ingesloten is door een hoge bergwand aan de zuidzijde, dus geen zon en geen bereik van Astra.

Om zeven uur zondagavond rijden we de camper naar een grote parkeerplaats. Piet wil toch heel graag zien, wie kampioen is geworden.

Maandag 16 mei:

Vandaag gaan we naar Zagreb. We rijden een binnenweg door de bergen. Toerisme is hier nog niet doorgedrongen en dat mag van ons nog even zo blijven. De wegen zijn smal en soms niet al te best. De TomTom raakt steeds van slag en borden zien we sporadisch. We klimmen en dalen tot 12% en na een uur zijn we 52 km verder. Dan zien we eindelijk een bord met Zagreb 60 km. De weg wordt ook beter en om een uur staan we op autocamp Plitvice aan de rand van Zagreb. We parkeren de camper en gaan met bus 112 naar Zagreb. Daar nemen we tram 14 en om 3 uur lopen we omhoog naar de twee heuvels, waar Zagreb op is gebouwd: Gradec (het wereldse deel) en Kaptol (het kerkelijke deel) met de Kathedraal. We lopen naar de Kamenita vrata: de Stenen poort. Het is de enige, nog bewaarde poort uit de Middeleeuwen.

Later lopen we naar beneden naar het plein met de fontein en het standbeeld van Veldheer Jélacic.

De benedenstad is niet anders als alle andere grote steden. Veel winkels met bekende merken. Opvallend zijn wel de smalle straten met de vele trams. Aparte rijstroken voor auto's zijn er niet. Het rijdt allemaal op dezelfde baan. Als voetganger moet je echt uitkijken. 's Avonds om half negen zijn we weer in de camper. Voetjes omhoog en lekker onderuit.

Week 2: Wat overbleef na de oorlog in Kroatië in 1991

Dinsdag 17 mei:

Vanmorgen mogen we in het motel gebruik maken van internet. De mensen in Kroatië zijn erg vriendelijk en behulpzaam. We krijgen wentelteefjes aangeboden en ze smaken heerlijk.

Om half twaalf is het weblog erdoor en gaan we op weg.

We rijden geen autobaan vandaag. We rijden van Zagreb omhoog. Dan volgen we weg 34 langs de Hongaarse grens. Het landschap lijkt erg op Nederland, vlak, veel grasland, alleen geen vee in de weiden.

Om vier uur stoppen we in Donji Miholjac, een klein plaatsje aan de grens met Hongarije. We parkeren bij Hotel Slovana. We mogen hier overnachten. Er is internet en we kunnen gebruik maken van het toilet. Kortom: we worden weer allervriendelijkst onthaald. We drinken een biertje en een wijntje op het terras.

Vanavond bellen we met mijn moeder en skypen we met Carolien. Ze heeft heel wat te vertellen over de nieuwe camper. We krijgen een sms van Liset, die een Rijncruise maakt met de bewoners van het werk.

Kortom: we zijn weer helemaal bij.

Woensdag 18 mei:

Om 10 uur zijn we in Osijek. Deze plaats is doelwit geweest bij de onafhankelijkheidsverklaring van Kroatië en de oorlog daarna in 1991. Overal zien we kogelgaten in de gebouwen. Bij het bureau voor toerisme halen we een stadsplan. We informeren naar overnachtingsmogelijkheden. De vriendelijke baliemedewerkster vertelt, dat er geen campings in Slavonie zijn. De provincie is zich nog steeds aan het herstellen van de oorlog. Ook in Osijek is er nog veel te doen. We krijgen van haar de tip op de P bij het openluchtbad te parkeren. We kunnen dan gebruik maken van de faciliteiten van het restaurant. De politie gedoogt. We rijden er naar toe en het is inderdaad een prachtig plekje aan de Drava.

's Middags gaan we op de fiets over de grote brug over de Drava naar de oude stad. Voor het Grand National Theater staat een menigte van 300 scholieren. Vanaf het balkon van het theater worden zij toegesproken en wordt er gedanst op folklore muziek.

Het is een bizar gezicht, als de tram er aan komt. Alle scholieren doen een stap opzij om de tram te laten passeren. Na informatie blijkt, dat dit hier de traditionele manier is om de middelbare schooltijd voor het eindexamen af te sluiten.

Wij kuieren op ons gemak door de oude stad en bekijken de oude barokke gebouwen.

Het is warm en benauwd. Als we weer bij de camper zijn, hebben we nog net tijd om de fietsen op te ruimen. Dan breekt het onweer los. Als we in de camper zitten, ruiken we een afschuwelijke visstank. Het is Arie, die in een dode vis heeft liggen rollen. Jammer wijfie, maar binnen vijf minuten staat ze ingezeept met shampoo onder de koude kraan. Brr, ik ben er helemaal misselijk van.

Na een uurtje is het onweer voorbij, de deur kan open, de stank eruit en is het weer snel warm. We zitten de verdere middag aan de rivier. Na het eten lopen we over het terrein van het openlucht zwembad over de brug naar de oude stad en over de andere brug weer terug.

Donderdag 19 mei:

Vandaag bezoeken we Kopacki Rit, het nationaal park. Het ligt 13 km van Osijek. De ingang is in het dorp Kopacevo. Het is o.a. een van de rijkste vogelreservaten van Europa. We maken een boottocht door het moerasgebied tussen de Donau en de Drava. Onze gids, Dojan, is een voetballiefhebber, dus de mannen hebben het al snel over het Europees voetbal. En dat alles in het Engels. Hij blijkt gelukkig ook een prima gids. We zien aalscholvers, zeearenden, zwarte ooievaars, schildpadden,

eenden en heel veel héél grote kikkers. Langs de oever ligt een everzwijn af te sterven. De lucht hiervan is met dit warme weer niet echt aangenaam, maar men laat de natuur hier het werk doen. De waterstand is dit jaar erg laag. Onderweg stappen we uit om een aantal bomnen met nesten van aalscholvers te bekijken. Het pad is smal en geinspekteerd. In dit gebied is nog 35% niet ontmijnd. Ik ben blij, als we weer inde boot stappen.

Kopacki Rit was ook het favoriete jachtterrein van koningen en keizers in het Hongaars-Oostenrijkse regime en tijdens het socialistische regime van Tito. In de 19e eeuw is hier een kasteel gebouwd. Tito gebruikte het kasteel als buitenverblijf. In 1991 hielden Milosevic en Tudjmann er een geheime bijeenkomst.

Het kasteel werd door de generale staf van het leger ingepalmd en diende tot 1998 als trainingskamp voor het Joegoslavische leger en de Servische milities (Arkan). Maar net als de rest van oost Slovanië heeft ook dit park veel schade ondervonden van de oorlog.

Er rest van het kasteel niet meer als een ruïne. Het wordt wel weer gerestaureerd. We overnachten op de parking van het park in Kopacevo.

Vrijdag 20 mei:

We bezoeken Vukovar.

Deze stad was een van de lieflijkste barokke stadjes van Kroatië. Wij kennen het echter van de meldingen in het journaal. Het federale leger wilde in de oorlog kost wat kost Kroatië herwinnen. Na verschillende weken van strijd moeten de uitgeputte verdedigers de stad op 18 november 1991 overgeven, wegens gebrek aan munitie. De balans is verschrikkelijk. De stad wordt zo goed als volledig vernield. Bijna 2000 doden. Daarmee is het echter nog niet afgelopen. Enkele dagen na de overgave volgt een verschrikkelijke moordpartij op de gewonden in het ziekenhuis van Vukovar. Hierbij werden 200 mensen vermoord.

Nu, 20 jaar later, zien wij als toeristen, nog steeds een stad met veel verwoeste huizen, paleizen en gebouwen. In het ziekenhuis heeft men de kelder, waar in de oorlog de mensen werden geopereerd en verzorgd, opengesteld als museum. Het is nog in dezelfde staat als 20 jaar geleden. We bezoeken het. Er gaat net een groep scholieren uit en we zijn helemaal alleen. Het geeft een naar gevoel, de lage muren, de ventilatiebuizen, de stapelbedden en via de luidspreker worden de namen van de 200 doden opgenoemd.

We lopen terug naar de stad langs de Donau. Bij de plaatselijke roeivereniging mogen we vannacht op het parkeerterrein overnachten. Men maakt de waterput op het terrein voor ons open, zodat we vers drinkwater kunnen laden. En ik doe mijn wasje, even iets gewoons na al deze sombere dingen. Vanavond is er in het restaurant naast ons live muziek. Piet zit tot half elf buiten, ik maak het verslag.

Zaterdag 21 mei:

Het is nog warmer dan gisteren. De thermometer in het stadje geeft 30? aan. In de camper staat alles tegen elkaar open. Het blijft er toch warmer dan buiten. We gaan op zoek naar een internetcafé of een gelegenheid met WiFi. Dat lukt. Vanmiddag gaan we in een café met WiFi aan de Donau het weblog verzenden. Er is ook markt. We zien weer prachtige voetbalshirts van Kroatië, rood-wit geblokt en een blauwe broek eronder.

Ik koop in de apotheek een strip Zyrtec, het heet hier Letizen. De tabletjes van Caro zijn bijna op. Ik kan er op het ogenblik niet buiten. 's Morgens zitten mijn ogen al dicht en ik word doodmoe van het niezen en snotteren. Met een tabletje 's morgens kan ik de hele dag aan.

We doen vandaag niet veel. Ik ruim de was op en lees: "Mijn laatste bekentenis" uit. Een bizar boek van Helen Fitzgerald. Arie ligt onder camper en komt alleen tevoorschijn om te drinken. Ze blijft keurig bij ons zonder lijn.

Net na de middag komt de trainer van de roeivereniging vragen of we meevaren naar het eiland aan de overkant. Heerlijk, met deze temperatuur. We sluiten snel de ramen en varen dan met de motorboot naar het eiland middenin de Donau. Vanaf het eiland hebben we een prachtig gezicht op Vukovar, de vuurtoren met kogelgaten (nu een oorlogsmonument. Elke dag wordt de vlag gehesen ter nagedachtenis aan de 2000 doden) en op onze camper op de kade.

Morgen gaan we naar Bosnië

Week 3: Bosnie en weer Kroatie

Sarajevo,

Zondag 22 mei 2011:

We hebben gisteravond heerlijk gegeten in Hotel Lav.

Vandaag is Pitti jarig. Van harte gefeliciteerd lieve schoonzoon. Knuffels van je schoonouders.

We vertrekken richting Sarajevo. Aan de grens van Kroatië naar Bosnië moeten we tot onze verbazing de paspoorten laten zien. We krijgen een stempel.

Bij de Bosnische grens krijgen we weer dezelfde poppenkast. Nu moet ook het kentekenbewijs worden getoond. We krijgen hier geen stempel. Dat blijkt over een paar dagen een foutje te zijn. De douanebeambte wil wel de camper inspecteren en gebaart, dat de deur open moet. Bij binnenkomst begint Arie te piepen. De beambte is gelijk klaar met de inspectie. We rijden Bosnië binnen. Het is een compleet ander land. Het landschap is Hollands, maar de armoede is overal zichtbaar. Overal langs de weg staan mensen met heel diverse handel: van groenten, planten tot vloerkleden en echt houten tuinstellen toe. De outdoormeubelen van Gerard zouden het hier goed doen.

We worden overal nagestaard. Als we om één uur ergens stoppen in een dorp om te eten komt een man vragen, of hij de camper eens van binnen mag zien. Hij spreekt goed Engels en vertelt, dat een camper in dit deel van Bosnië een bezienswaardigheid is.

De hele weg naar Sarajevo zien we de sporen van de oorlog. Overal grote gaten in huizen, gebouwen, maar ook in de wegen. Het lijkt wel, of het bewust niet wordt gerepareerd.

Dichter bij Sarajevo rijden we door de bergen. Het gaat regenen. Als we in Sarajevo aankomen is het echt slecht. We parkeren dichtbij het centrum. Later in de avond verkassen we toch naar een klein dorpje Ilidja, 8 km van Sarajevo.

Bij hotel Hollywood vraag ik, of we op het bewaakte parkeerterrein mogen overnachten. De eigenaar vindt het prima en vertelt, dat we van de faciliteiten van het hotel gebruik mogen maken, toilet, internet, lounge en restaurant. We hebben dikke pret. Het wordt een sport om leuke overnachtingplaatsen te vinden.

We drinken vanavond koffie in het restaurant en ik check mijn post en de toesjoeranroet- en hyves-berichten.

Maandag 23 mei 2011:

Tram 3 naar het centrum vertrekt 400 meter van het hotel. Weer worden we tijdens de rit van 40 minuten getroffen door de schade van de oorlog.

Het is al vroeg warm. We halen bij de Toeristen Informatie een stadsplan. Daarna slenteren we heerlijk door de oude stad. Sarajevo is een schone stad. We bezoeken de Latijnse brug, de Katholieke Kathedraal, de Orthodoxe kerk, de moskee en de synagoge. In de synagoge worden we rondgeleid. Arie blijft bij de receptie aan de lijn. In de oude binnenstad is de Turkse invloed duidelijk zichtbaar, veel winkeltjes met glimmende zaken en de bevolking is voor 40% moslim. We eten bij restaurant Celjo een cevapo, gegrilde worstjes in een soort pannenkoek.

Na de middag gaat het stortregenen en nemen we de tram terug naar de camper.

Dinsdag 24 mei 2011:

We rijden dwars door Bosnië naar Trebinje. Het is een prachtige rit. Afwisselend bergen, maar wel steeds smalle wegen. De Bosniërs nemen het niet zo nauw met de verkeersregels. Ze rijden hard en halen bij voorkeur in, als inhalen verboden is. Soms is een heel stuk weg ook gewoon weggezakt en is er nog maar een weghelft.

De rit vraagt van Piet optimale concentratie, maar dat kan hij. Trebinje ligt 30 km van Dubrovnik en staat bekend als de stad van de wijn, de zon en de platanen. Het heeft een mediterraan klimaat. Van de 365 dagen in een jaar heeft Trebinje 260 dagen zon. Om twee uur parkeren we op het parkeerterrein bij de stenen brug over de rivier de Trebisnjica, net buiten het centrum. Vanmiddag wandelen we naar de stad. We halen wat informatie, lopen door het oude centrum en kopen groenten en fruit op het kleine marktje. 's Avonds wandelen we nog eens naar het dorp. Het is nog steeds erg warm. De terrasjes zitten vol met de plaatselijke bevolking. We nemen een kijkje in de Orthodoxe kerk en vallen dan ook maar neer op een terrasje.

Woensdag 25 mei:

Het belooft vandaag weer warm te worden. Toch willen we het klooster op de berg 250 meter

hoger bezoeken.

We gaan vroeg op pad en na 45 minuten afwisselend klimmen, trappen lopen en het laatste stuk over de weg, zijn we boven. We hebben een prachtig uitzicht over de stad met het voetbalstadion "Neo Leo" en de twee oude bruggen.

De kloosterkerk is prachtig. Er omheen is het erg toeristisch. Het klooster zelf is een grote souvenirwinkel.

Als we weer beneden zijn gaat het regenen en onweren. De regen valt echt met bakken uit de hemel. Oei, is het één van de 100 dagen regen? We hebben elkaar vanmiddag een heel groot ijsje beloofd. Het ziet er niet naar uit, dat we die belofte kunnen nakomen. Gelukkig is het om vier uur droog. Een half uur later zitten we onder de parasol te genieten van een heerlijk ijsje.

's Avonds is het heel druk op het parkeerterrein. De politie regelt het verkeer. De straat voor ons wordt afgesloten. Er staat daar een groot hotel. Alle mensen trekken daarheen.

Wij sluiten de camper af en gaan ook maar eens kijken. Er blijkt een trouwerij te zijn. We komen er niet achter wie het zijn, maar gezien de totale uitloop van de stad, moeten het wel belangrijke personages van de stad zijn.

Wij kunnen er in ieder geval tot twee uur vannacht niet van slapen. De band speelt zonder ophouden.

Maar ja, ze konden ook niet weten, dat wij hier vannacht wilden slapen. Morgenavond beter

Donderdag 26 mei 2011:

Gisteravond hebben we een globale planning gemaakt. Wat willen we nog zien en hoeveel tijd hebben we nog. Dan blijkt, dat ons programma toch wat vol is. We willen nog de steden Dubrovnik, Mostar, Split en Zadar bezoeken. Daarnaast staat het natuurpark Krka, de Plivice meren, het eiland Krk en de grotten van Postogna nog op het programma. We besluiten Zadar en het eiland Krk te schrappen. De rest moet lukken zonder te haasten.

Vandaag rijden we 34 km naar een klein stadje bij Dubrovnik, Mlini. We stoppen bij camping Kate. We vinden nog net een plekje (met uitzicht op de Adriatische zee), want vandaag komt een Franse groep met 17 campers en de camping is dus vol. Er is een wasautomaat, alles wordt gewassen. Lekker schoon bed vanavond. Heerlijke douches en internet boven bij de receptie. Het is vanmiddag bijna 30?. We lezen lekker onder de luifel en maken een praatje met wat andere gasten: Oostenrijkers, Duitsers en wat Nederlanders.

's Avonds hebben wij veel bekijks met onze "led" vogel van Pitti.

Vrijdag 27 mei 2011:

Om 10 uur zitten we op de boot naar Dubrovnik. Van de camping lopen we de trap af met 205 treden naar het haventje van Mlini. Daar vertrekt de boot. Het is al heet, dus we zoeken een plekje op het bovendek voor een beetje afkoeling door de wind. Onderweg weer die trieste aanblik van hotels, kantoorgebouwen en grote landhuizen, die aan flarden zijn gebombardeerd ruim 16 jaar geleden. Om half elf meren we af in de haven van de oude stad van Dubrovnik. Het is een sprookje om te zien. De sfeer wordt nog verhoogd doordat een oud zeiljacht juist de haven verlaat. Het lijkt of we figuranten zijn in een van de afleveringen van de Onedin Line.

Als we van boord zijn, besluiten we eerst een stadsplan bij de toeristeninformatie te halen. Hiervoor moeten we dwars door de oude stad naar de Pilepoort lopen. Hernaast is de Informatie.

Met het stadsplan zien we alle highlights van Dubrovnik. De grote Onofrio fontein, het Franciscanenklooster, het Sponza paleis, het paleis van de rector en de Kathedraal. Natuurlijk kunnen we ook niet voorbij de ijssalon.

De hele dag hebben we het over het feest van Ton en Saskia vanavond. We waren er zo graag bij. Ton en Sas, van harte gefeliciteerd met al jullie jubilea. We nemen vanavond een borrel op jullie..

Zaterdag 28 mei 2011:

Rustdag. Het wordt vandaag ruim 30?. We luieren, wandelen, doen een spelletje Yahtzee (Ik sta de hele vakantie al achter, brrrr) en vanavond kijkt Piet Barcelona - Manchester United (3-1). Ik lees het boek "In naam van mijn zus" van Nabela Benaïssa. Het is het waar gebeurde verhaal van de 9 jarige Loubna, die in België in 1992 niet thuis komt van een boodschap en vijf jaar later pas dood wordt gevonden. Een verdrietig verhaal, dat parallel loopt met de vermissing van Eefje, An, Julie en Melissa.

Zondag 29 mei 2011:

We gaan vandaag nog een keer met de bus naar Dubrovnik. Vrijdag was het zo warm, dat we niet de rondgang over de stadsmuren hebben gelopen. Deze muren zijn het symbool van Dubrovnik. Het uitzicht erop is fantastisch. Ze zijn in de tiende eeuw gebouwd, totale lengte 1940 meter en op het hoogste punt wandel je 25 meter boven de stad. Kortom, dit moeten we gewoon doen.

De busrit is weer spannend. De chauffeur wijst naar Arie en gebaart, dat ze er niet in mag. Ik kijk verbaasd en leg vriendelijk 24 kuna neer voor twee kaartjes. Het werkt. In een half uur staan we bij de opgang naar de muur.

De eerste trap is steil. We klimmen 15 meter omhoog. Maar het is de moeite waard.

We genieten van elke meter. Of je nu naar de zee, de straatjes, of de daken van de huizen kijkt. Overal een geweldig gezicht.

Als we boven de haven op de muur lopen vaart een gigantisch cruiseschip uit. Iedereen zwaait, dus zwaaien wij maar gezellig terug.

Na de wandeling van twee uur bezondigen we ons nog een keer aan een heerlijk ijsje in de oude stad en dan lopen we de 150 traptreden omhoog terug naar de bushalte.

Als de bus om half vier stopt, gaat Piet met Arie als eerste naar binnen. De chauffeur kijkt naar Arie en wil ons weigeren. Dan klinkt er een stem uit het midden van de bus. Alle autochtone mensen kijken ons aan. Eerst snappen we het niet, maar dan zien we dat de stem hoort bij onze chauffeur van vanmorgen.

Dank je wel, lieve chauffeur. We hadden het niet beter kunnen treffen.

De vierde week: Kroatië, Bosnië en weer Kroatië

Vervolg zondag 29 mei 2011:

Na een heerlijke, maar behoorlijke klimwandeling in Dubrovnik zitten we lekker voor de camper. Er komt een motorrijder binnen, een Nederlander.We raken aan de praat. Hij heet René, komt uit Made en gaat voor het eerst alleen een rondrit Griekenland maken. Later op de terugreis komt zijn vriendin naar Italië en rijden ze nog een weekje samen. We bieden hem een pilsje aan na zijn lange rit vanuit Noord Kroatië.

Dan zet hij zijn tentje op en maakt een astronautenmaaltijd. Alles gaat gepaard met een heerlijk gevoel voor humor. Wij maken 's avonds koffie voor ons drieën, René brengt een flesje wijn mee en we zitten tot de kleine uurtjes over van alles en nog wat te kletsen. We zullen René uit Made (zijn website heet Rene.Made in Nederland) niet snel vergeten. Na zijn vertrek zet ik het weblog van afgelopen week nog op de site. Contact leggen met de meiden lukt helaas weer niet.

Maandag 30 mei:

Vandaag wordt Ton 50 jaar en zijn Saskia en hij 25 jaar getrouwd. Van harte gefeliciteerd

Laughing
Laughing
allebei! We rijden terug naar Bosnië. We doen nog wat inkopen bij de Liddl in Dubrovnik. Bij de grens hebben we weer dezelfde poespas. We zien deze keer geen politie en douanebeambten, maar alleen een arm met een hand, die de papieren in ontvangst neemt, waarschijnlijk omdat het erg warm en benauwd is.

We worden weer getrakteerd op een ontzettend mooie reis. Bosnië heeft veel meer charme qua natuur en dorpjes dan Kroatië.

De wegen zijn weer smal en aan het inhalen kunnen we niet wennen. Zonder kleerscheuren zijn we om één uur in Mostar. We parkeren op een bewaakt parkeerterrein achter de Franciscaner Kerk. We mogen hier ook overnachten.

Dan gaan we de beroemde brug bekijken, die in de oorlog helemaal kapot is gebombardeerd. In sommige winkels wordt zelfs de film van het bombardement vertoond. Ik vind het iets teveel van ellende.

We maken een stadswandeling. De stad telt ongelooflijk veel kerken, moskeen en zelfs 2 synagogen.

We komen nog een Hollandse jongen tegen, die hier een studie uitwisseling doet. We vragen hem waar we lekker kunnen eten en zo zitten we 10 minuten later op het terras bij restaurant Alexa aan de rivier de Neretva. We bestellen allebei een ander gerecht (kunnen we lekker van elkaar proeven). Piet heeft rundergehakt gevuld met kaas, ik kipfilet gevuld met schimmelkaas. Lekker sla met frites erbij.

Op de terugweg kopen we als toetje nog een ijsje.

's Avonds komen we tot de ontdekking, dat de kerkklok elk kwartier slaat en elk uur ook nog het aantal klokslagen. Gelukkig stopt alles om 10 uur.

Vannacht worden we om half vier wakker. Regen? Nee.... Het is de automatische sproei installatie. Alleen sproeit hij vannacht niet de struiken, maar de zijkanten van onze camper.

Piet gaat eruit en draait de sproeikoppen om. Om zeven uur vanmorgen begint de kerkklok weer.

We hebben betere overnachtingplaatsen gehad.

Dinsdag 31 mei:  rijden we verder naar Jajce. In het kleine stadje bezoeken we de watervallen (een voorproefje op de Plitvice meren). We eten Burek, een Bosnisch gerecht van bladerdeeg en gekruid rundvlees. Aan het eind van de middag rijden we door. We stoppen 10 km verder in Jezero op de parkeerplaats bij een cafeetje.

De Bosnische bewoners, een echtpaar van onze leeftijd, komen naar buiten. We vragen, of we op de parkeerplaats mogen overnachten. Dat vinden ze ontzettend leuk. De man is altijd vrachtwagenchauffeur geweest. Heeft op Frankrijk en Duitsland gereden en is in de jaren tachtig naar Duitsland verhuisd om geld te verdienen. Hiermee heeft hij in Jezero een huis gebouwd tijdens de vakanties. In de oorlog is het huis gebombardeerd en totaal afgebrand. Zij zijn teruggegaan naar Bosnië en hebben het huis weer helemaal opgebouwd. Ze hebben drie kinderen: 2 zoons en 1 dochter. De dochter woont met haar Bosnische man en twee kinderen in Bielefeld en zijn nu op vakantie thuis. Ze willen graag de camper zien en dat doen we met plezier. Daarna gaan we wat drinken in het café. We hebben een heerlijke maandagnamiddag met deze familie. We hebben het over de opbouw na de oorlog, maar ook over de huidige economie in Bosnië. De bevolking heeft het zwaar. Het meeste geld gaat naar op- en herbouw van kerken. Fabrieken zijn er niet meer, dus ook geen werk. Voor het opknappen van huizen heeft de bevolking eenmalig ongeveer

DM 3.000,- ( € 1.350,-) ontvangen, ongeveer 10% van de werkelijke schade.

Vroeg in de avond hebben we even een internetverbinding en skypen we met Carolien. Met Koos gaat alles prima.

Woensdag 1 juni 2011:

Vandaag de laatste dag in Bosnië. Maar voor we rijden worden we eerst getrakteerd op warme Bosnische donuts. Mevrouw is vroeg opgestaan en heeft ze speciaal voor ons gebakken. En zo staan we om half negen 's morgens na een bakje yoghurt van een koek te happen. Het vet loopt langs onze vingers, maar we zetten door. Ook als we er nog een krijgen aangeboden, nemen we die vriendelijk aan. We bewaren hem voor onderweg. Dan nemen we afscheid.

Het wordt eentonig, maar het is weer een dag genieten. Bosnië heeft zoveel moois te bieden. Na 20 km stoppen we bij een meer en maken we een grote wandeling er omheen. Het meer ligt middenin in groot bos. De lucht is hier heel zuiver. Ik maak mooie foto's.

Het laatste stuk in Bosnië van Bosanski-Petrovac naar Bihac is vulkanisch. Toch lijkt het ook veel op zuid Oostenrijk, heel groen, weids en glooiend.

Wat toch weer opvalt zijn de vele lege, dichtgetimmerde huizen met kogelgaten, ingestort of uitgebrand. Tegelijkertijd worden heel veel huizen opgeknapt en is men overal aan het bouwen.

Om twee uur zijn we bij autocamp Spehar in Seliste Dreznicko 52, ongeveer 6 km van het Plitvlice park. Ik was nog wat spullen en we zitten tot vijf uur heerlijk buiten. Dan slaat het weer om. Binnen een kwartier stortregent het en zien we overal om ons heen de bliksem. Gelukkig duurt het niet lang, maar 's nachts komt de bui nog twee maal terug.

Donderdag 2 juni 2011:

Het zal toch niet waar zijn. Na drie en een halve week prachtig weer juist vandaag een grauwe dag. Het miezert. Op de plek naast ons wil een Italiaanse camper wegrijden. We horen een heel bekend geluid. De camper graaft zich steeds dieper in. Er moet een tractor aan te pas komen.

Om half tien staan we bij parking 1 van het Plitvicepark. Regenjas aan, Piet de rugzak met water, fruit en lekkere dingen, ik de tas met het fototoestel.

We lopen eerst naar de lage meren en watervallen.

Het is al druk. Natuurlijk loopt er weer een grote groep Chinezen (of Taiwanezen) voor ons. Deze mensen halen het slechte in mij boven. Zij houden totaal geen rekening met een ander. Als ze een foto willen maken, gaan ze gewoon voor je staan. Als zij de trap afgaan en wij naar boven willen, lopen wij achter elkaar en zij drie breed.

Wij nemen een andere route. Het regent nog steeds. Bij mooi weer moet dit een belevenis zijn. Vandaag is het vies, nat, mistig en gevaarlijk om over de gladde planken en de modderaarde te lopen.

Toch genieten we bij vlagen van de wondermooie natuur.

We nemen de boot naar station 2 en lopen het hele park door. Normaal gesproken gaat er een treintje. Vandaag helaas niet. Als we bij station 4 (Het bovenste meer) zijn, stortregent het. We drinken hier een lekker warme cappuccino en rusten even uit. Arie is helemaal nat en bibbert als een juffershondje. Mijn regenjack is niet waterdicht en zelf mijn BH is nat. Piet heeft zijn rode regenjack voor de tweede keer aan en heeft rode handen. Zijn jack geeft af (ha, ha, ha).

We besluiten terug te lopen naar station 2 en de trein naar parking 1 te nemen.

Dat betekent dus nog een uur lopen naar de trein, een ritje van een kwartier en dan nog ruim een half uur lopen naar parking 1. En dan................... is het droog en gaat de zon schijnen.

We rijden om half vier weg naar Senj aan de kust. Om vijf uur staan we in Senj aan de Adriatische zee met uitzicht op het eiland Krk. Regenjassen hangen te drogen aan de spiegels. De wandelschoenen staan onder de camper. We zijn doodmoe. Als we de TV aan zetten horen we dat Willem Duys vandaag is overleden. .

Vrijdag 3 juni 2011:

We worden pas om negen uur wakker. Piet gaat douchen en in het dorp broodjes kopen. We blijven lekker hier vandaag. De zon schijnt weer. Er staat wel een windje, maar we eten lekker buiten. Vanmiddag lopen we naar de pier, wandelen een beetje door het dorp (de eerste huizen zijn van 1348) en eten het laatste Kroatische ijsje.

Aan het eind van de middag zijn er een aantal mensen vlak voor ons aan het snorkelen. Als ze na een half uurtje uit het water komen hebben ze met de harpoen hun avondeten geschoten. De vangst: twee grote haringen en een prachtige roodoranje vis. Wij kunnen van de Kroatische naam niets maken. Misschien, dat een van onze lezers de naam weet?

Morgen gaan we naar Postonja in Slovenië. Nog een weekje en dan zit de vakantie er alweer op.

Week 5. Iedere dag iets leuks, maar ook een stukje dichter bij thuis

Zaterdag 4 juni 2011:

Heerlijk geslapen. We gaan vandaag voor 143 km naar de grotten van Postojna. Ook Senj is een stadje, waar we ons snel thuisvoelen. Een plekje aan de Adriatische zee, leuke boulevard, kleine steegjes met leuke winkeltjes in oude pandjes. Sommige huizen staan er al bijna 700 jaar.

Om half drie staan we op de camperplaats in Postojna. We mogen hier 24 uur staan. Er is stroom, drinkwater en we kunnen vuil water lossen. Kortom: goed geregeld.

Om vier uur gaat Piet voor een anderhalf uur durende rondleiding de grotten in. Ik weet nog hoe ik me voelde in de zoutmijn in Wielencka (Polen) en ga niet mee.

Arie en ik brengen Piet weg. Ik zet mijn stoel buiten in het zonnetje en pak mijn nieuwe boek van Marelle Boersma "Stil water". Piet is om half zes terug. Ik heb het boek nog net niet uit. We eten en maken dan nog een wandeling door het park van Postojna.

Zondag 5 juni 2011:

Zondag, dus gekookt eitje voor drie en verse sinaasappelsap voor twee. Dan gaan we voor de laatste trip in Slovenië. We hebben deze keer geen vignet voor de autobaan gekocht, dus we rijden de B-wegen.

We volgen de TomTom en rijden zo een route voor motoren met veel haarspeldbochten. De bochten zijn scherp. De waarschuwingsborden spreken voor zich.

We maken een tussenstop in Bled. Weer een leuke stad. Het ligt aan een meer met een eiland in het midden. Op dit eiland staat een kasteel bovenop een berg. Bootjes varen af en aan naar het eiland.

Het weer is echter niet uitnodigend om een boottochtje te maken. We wandelen langs het meer en gaan warm eten in restaurant Aijda. Piet een echte wienerschnitzel en ik een salade met kalkoenvlees.

Daarna rijden we verder. We willen in ieder geval in Oostenrijk overnachten.

We blijven de B-wegen nemen. We tanken nog vol in Jesenice, vlak voor de grens, en rijden dan de snelweg op naar de Karawankentunnel (7900 m). Helaas, daar kunnen we aansluiten in de file. De weg gaat van twee banen naar een baan. Bijna bij de grens.

We zien al snel, dat het gaat om controle van het vignet van Slovenië. We worden door de politie gesommeerd naar de kant te komen. De Sloveense beambte beweert, dat wij niet alleen maar B-wegen hebben kunnen rijden. We moeten uitleggen, hoe we gereden zijn, waar we vandaan kwamen, waar we overnacht hebben. Hij gelooft niet, dat we alleen B-wegen hebben gereden. Dat kan niet, dat vertelt iedereen en hoe willen we dat bewijzen? Dan komt Piet op het goede idee om te vertellen, dat we in Jesenice hebben getankt. De politie wil de tankbon zien en gaat het controleren. Deze bon redt ons. We mogen doorrijden. Om vijf uur stoppen we aan de Millstattersee in Döbriach bij het openluchtbad. We gaan een omelet eten in het restaurant en daarna kijken we "Er komt een vrouw bij de dokter". Ook voor de tweede keer blijft het een indringende film.

Maandag 6 juni 2011:

Het heeft vannacht flink geregend. Vanmorgen is het droog, maar het zonnetje laat het afweten. Om half negen vertrekken we. We rijden over de B100 via Lienz naar de Italiaanse grens. Dan over de SS49 naar Vipiteno. Via de Brennerpas komen we weer in Oostenrijk. We rijden over de Fernpass. Bij Füssen rijden we Zuid-Duitsland in. We hebben er 430 km opzitten. Een mooie rit door Oostenrijk, Italië, weer Oostenrijk en Duitsland. Het weer is net zo afwisselend: een fikse bui, een flauw zonnetje en motregen.

Om vijf uur stoppen we bij de werkplaats van de Dethleffs in Isny.

We proberen een afspraak te maken om de deur te laten repareren. Hij sluit niet goed. Helaas lukt dit niet. Wel vervangen ze het klemmetje om de deur open te zetten.

We rijden naar de camperplaats bij de fabriek en zoeken een plekje. Het is erg druk. Alle stopcontacten zijn vol. We kunnen echter bij de achterbuurman inpluggen. Het regent nog steeds.

Dinsdag 7 juni 2011:

We krijgen een sms van Carolien: "Doe maar rustig aan met terugkomen, want we gaan het Pinksterweekend niet weg. De papieren van de camper zijn er nog niet". Niet te geloven. Al drie weken staat de camper te glimmen naast het huis en ze kunnen er niet mee rijden. Wat een pech. Ook voor ons, want wij zijn al in Zuid Duitsland en het weer nodigt niet uit om iets leuks in het buitengebeuren te doen. We klikken in de TomTom onze favoriet Pitti, Caro aan: 580 km. Anroet!

We rijden vandaag 280 km. Het weer is onbestendig. De donkere wolken blijven zich echter stapelen, binnen en buiten.Toch komen we met een goed humeur in Bruchsal. De plaats heeft drie camperplaatsen. We bekijken er twee en worden er niet vrolijk van. Als we bij nummer twee wegrijden komen we langs de Aldi. Op dit parkeerterrein overnachten we. Het is warm en broeierig. We zitten nog lang buiten.

's Nachts regent het weer.

Woensdag 8 juni 2011:

Wanneer houdt het op met regenen? We eten verse broodjes van de Aldi en gaan dan richting Ernzen.

Tegen de middag wordt het droog. We stoppen in Kaiserslautern en gaan winkelen. Leuke studentenstad!

We eten warm en slenteren door het oude centrum. Na twee uurtjes hebben we het gezien en rijden we naar Ernzen.

Om half zes rijden we de berg op. Altijd een beetje thuiskomen. Dikke knuffels van Caro, Pitti, Karin en de kinderen.

Koos is helemaal uitgelaten, dat we er weer zijn. Luc laat trots de nieuwe camper zien.

De camper is voorzien van alle nieuwe snufjes. Een TV-ontvanger, waarmee je ook tijdens het rijden TV kunt kijken, een systeem voor het toilet, waardoor er geen chemicaliën meer nodig zijn.

Als klap op de vuurpijl demonstreert Pitti nog zijn nieuwe waterrecylings-koffie- en thee-systeem voor de camper. 't Is ongelooflijk, wat er tegenwoordig allemaal kan.

Morgen nog een dagje bijkletsen en dan gaan we naar huis!

Lieve allemaal, deze vakantie is bijna voorbij. Het was een heel andere reis. We hebben veel nare, maar nog meer mooie dingen gezien. De mensen zijn bijzonder aardig. Contacten leggen ging heel gemakkelijk. En de natuur is in alle drie de landen soms adembenemend.

We waren weer heel blij met jullie reacties.

Bedankt en wie nog op vakantie gaat:

Cool
Veel plezier, mooi weer en weer veilig thuiskomen.
Cool